Weblog Michel Snel

Vakantiehulp gezocht

2011-11-06T09:24:00.002+01:00

Net als vorig jaar zijn wij voor ons Fietshotel in de Vogezen op zoek naar een enthousiaste hulp voor de periode van mei tot half juli. Deze 2 ½ maand verblijf je bij ons tegen kost en inwoning en krijg je alle tijd om heerlijk te kunnen fietsen in deze prachtige omgeving.

Er is natuurlijk wel een tegen prestatie:

elke ochtend zorgen dat het ontbijtbuffet voor onze klanten klaarstaat, en ’s avond assisteren met het uit serveren van het avond eten.
Ben jij een enthousiast persoon die affiniteit heeft met fietsers en heb je in de periode mei tot half juli 2012 niks te doen laat het ons dan weten en neem contact met ons op via info@sportherberg.com
Weet je niet wie wij zijn en wat wij doen kijk dan op www.sportherberg.com

Ötztaler Radmarathon

2011-09-05T16:41:00.001+02:00

De Ötztaler Radmarathon was voor mij de laatste cyclo van het jaar, ik had nog goed kunnen trainen in de weken na de Dolomieten Marathon en ik had er zin in. De darm problemen die ik had tijdens de week bij de Marmotte en Dolomieten leken volledig achter de rug. Ik had, door elke dag mij eet gewoontes op te schrijven en of ik wel of geen last had, kunnen ontdekken dat ik problemen had met snelle suikers. In de weken voor de Ötztaler had ik dit goed onder controle en ging vol goede moed naar Oostenrijk.

Dinsdag morgen vertrok ik samen met Judith en Justin (Mecanicien/verzorger) naar Oostenrijk waar de rest van het team al een aantal dagen verbleef. Het weer was super en Judith en ik besloten om de Timmelsjoch, de laatste klim, te gaan verkennen. Het is altijd prettig , als je al kapot zit, om te weten wat je te wachten staat. In dit geval 30 zware kilometers berg op.

Aangezien ik thuis voldoende hoogte meters kan maken had ik de laatste dagen voor de Ötztaler niet de behoefte om de bergen in te trekken. Ik heb dan ook de laatste 3 dagen lekker rustige tochtjes in de vallei gemaakt. Op vrijdag morgen voelde ik het al, tijdens het fietsen een loopneus en opgezette klieren, dit kon ik dus niet gebruiken. Wat is dit nou toch, thuis ben ik nooit ziek en als ik dan weer op pad ben, zo vlak voor de wedstrijd, weer wel. Gelukkig viel het mee en heeft het niet doorgezet, goed voor je zelfvertrouwen is het in ieder geval niet.

Zondag de dag van de wedstrijd, om 4:30 op om te ontbijten om vervolgens om 6:45 van start te gaan voor de 238km en ruim 5000 hoogte meters. De weersvoorspellingen waren goed. Het zou zo’n 20 graden worden, maar ’s morgens was dat nog ver te zoeken. Amper boven nul stonden we met 4000 man aan het vertrek. Vanaf de start is het eerst 30 kilometer dalen, ik kan je verzekeren dat is niet leuk in die kou, zeker als je zo als ik niet al te veel vet reserves hebt.

De eerste klim van die dag de Kuhtai, verliep goed, er werd aardig tempo gereden waardoor ik weer een beetje warmer werd. In de afdaling was ik dat alweer vergeten, met snelheden over de 100 km/uur doken we naar beneden om vervolgens klappertandend en volledig onderkoeld aan te komen in Innsbruck.

De Brenner as ging in een rustig wandeltempo omhoog richting de Jaufenpas waar het spel begon. Ik zat een beetje te ver van achteren toen we aan de Jaufen begonnen en moest me eerst naar voren rijden. Daar voelde ik al dat de wattage die ik trapte niet van harte gingen. Toch bleef ik aanzetten om bij de eerste groep aan te sluiten. Toen ik daar uiteindelijk in geslaagd was ging het tempo direct weer omhoog, dit kon ik 2 keer volgen maar de derde keer was er een te veel. Met een vermogen waar ik in de Vaujany nog lachend mee omhoog fietste, zat ik hier af te zien als een gek. Ik besloot dan ook me niet volledig over de kop te rijden want ik wist dat we naar de Jaufen nog de 30 km lange Timmelsjoch kregen, en die wilde ik nog wel boven komen. Met drie andere gelosten heb ik de Jaufen afgemaakt en zijn we afgedaald naar de voet van de Timmelsjoch. Een aantal andere rijders waaronder Frederick wisten in de afdaling van de Jaufen de aansluiting met ons groepje te maken.

Als 20^e begon ik aan de laatste uitdaging van de dag; de Timmelsjoch. Echt hard ging ik niet meer, maar ik kon nog een redelijk tempo ontwikkelen waar mee ik nog 10 man heb kunnen inhalen en dus als 10^e boven kwam. En uiteindelijk ook als 10^e over de streep, waar ik niet echt tevreden mee kon zijn. Ik had op meer gehoopt en moet normaal ook beter kunnen. De gemiddelde vermogens over de rit waren niet al te best in vergelijking met wedstrijden eerder in het seizoen. Bij thuiskomst maar eens laten bloedprikken om te kijken of er iets te verklaren valt.

Er bleek inderdaad wel iets te verklaren. Resultaat een gebrek aan vitamine D, wat op zich na een inspanning niet abnormaal hoeft te zijn, maar ook een veel te hoog niveau Triglycerides. Wat aangeeft dat te veel suikers zijn omgezet naar deze vetstof. Dit verklaart ook misschien wel de problemen die ik vaak had met het eten of drinken van veel snelle suikers. Op zich niet zo’n probleem, maar het is niet gezond, dus wat meer suikers eten die een lage glycemische index hebben i.p.v. een hooge. Het is eigenlijk een veel voorkomend probleem bij Obesitas patiënten, maar of ik daar nu onderval?!

Enfin, doel niet gehaald, maar dat geeft weer een reden om volgend jaar sterker terug te komen en er dan weer voor te gaan !!. Gelukkig heb ik dit seizoen al een reeks mooie resultaten geboekt, dus laat ik dit geen domper op mijn seizoen worden.

laatste loodjes voor de Ötztaler Radmarathon

2011-08-16T17:38:00.003+02:00

Nog anderhalve week te gaan voor de laatste cyclo van dit jaar, en met zijn 238km niet de minste.

Dit is voor mij een nieuwe wedstrijd en ben dan ook benieuwd hoe ik deze afstand zal verteren.

De laatste weken heb ik dan ook al meerdere malen boven de 6 uur op de fiets gezeten om mijn duurvermogen optimaal te trainen. Afgelopen weekend is een deel van het team in mijn hotel geweest en hebben een tweetal gezamenlijke trainingen afgewerkt. Voor mij een welkome afwisseling om weer eens met het team te trainen i.p.v. alleen. Morgen staat er weer een van de laatste lange trainingen op het programma, afhankelijk van het gevoel wil ik proberen ruim de 7 uur te halen over alle ballons die ik maar kan vinden. Anita kan mij gelukkig weer een gedeelte van de rit met de motor begeleiden en mij voorzien van de nodige bidons en energie repen. Tot komend weekend wil ik nog goed trainen, daarna gaat de rem erop om goed uitgerust aan de start te staan.

Ik hoop dat ik mij kan mengen in de strijd voor een goed resultaat, maar ben me ervan bewust dat ik niet beschik over de nodige parcourskennis.

Maratona Dles Dolomites

2011-07-16T09:10:00.006+02:00

Na de Trois Ballons, de Vaujany en La Marmotte was het nu tijd voor de Maratona.

Na de winst van de eerste 3, was het de vraag hoe ik dit allemaal zou verteren. Voorafgaand was dit de wedstrijd waar ik het liefste een overwinning zou behalen. Tijdens de Vaujany had ik echt super benen en trapte ik mijn hoogste gemiddelde vermogen ooit, tijdens de Marmotte was het al minder.

Na een lange dag in de auto op zondag met dank aan de Gendarmerie die het nodig vonden om ons staande te houden en actie voerende Italianen, kwamen wij pas laat aan bij ons hotel waar Veltec verblijft als ze in Italië zijn. Na 2 weken leven als een prof (kortom veel rusten tussen de wedstrijden en vooral weinig doen) was het toch echt tijd voor de wedstrijddag. Toch moet je dat ook kunnen, hele dagen alleen maar met fietsen en eten bezig zijn. Nee, dat is toch niet iets voor mij. Ik keek al uit naar maandag om weer lekker terug naar huis te gaan.

Maar eerst nog even de zondag alles uit de kast halen. Ik had al vernomen dat de hele morgen er een live uitzending zou zijn op RAI3. Helaas kon dit niet in Frankrijk bekeken worden. Hmm, jammer, anders hadden ze het thuis ook een beetje kunnen volgen.

De grote vraag voor mij was of ik weer voldoende hersteld was en mijn super benen uit de Vaujany weer kon gebruiken, zo ja dan zou het een mooie dag in Italië worden. De week voorafgaand waren de voortekenen niet super, veel last van darm problemen en 1 nacht aan de diarree. Maar de dag voor de wedstrijd leek alles goed te gaan en ik had er zin in.

De start was bijzonder vroeg, om 06.30u klonk het startschot al, ik had niet echt een plan en koers zoals gewoon op het gevoel, misschien volgende keer maar eens goed nadenken ? .

De eerste klim, passo di Campolongo ging goed ik zat vol adrenaline en vloog omhoog, ik kon mij moeilijk inhouden. Ik dacht goed tempo maken, de koers hard maken en eventueel favorieten isoleren van hun teamgenoten.

Ik dus tempo rijden. Na 2 bochten keek ik om, He waar blijven ze nou! Kijk ik verder terug en zie Bas en Frederic achter in de groep zitten. Ik dacht toen meteen die zullen niet blij zijn met mijn actie!Ik kreeg al snel een voorsprong van 1 en later 2 minuten. Ik dacht het Sella rondje is alleen maar klimmen of dalen dus als ik daar alleen blijf is dat geen probleem. Alleen daarna krijg je tussen de Campolongo en de Giau een aardig stuk vlak en daar moet je met meer man zijn, maar ja wat moet je dan als er niemand het gat dicht rijd? Je terug laten zakken?. Nee dit is niet mijn stijl en ik koos er voor om gecontroleerd alleen door te gaan, niet forceren en kijken hoever ik kom. Meer dan 2 a 3 minuten werd het niet.

Gaande weg de Giau merkte ik al dat het moeilijk zou gaan worden op mijn PowerTab zag ik dan mijn vermogen terug liep, Ik had dus niet de benen van twee weken daarvoor, balen dus !!.

Na 90 km werd ik op de Giau bijgehaald door een Italiaanse renner. Vlak voor de top. Nee, dit is niet leuk meer. Bijten en proberen aan te klampen. Jemig, dit gaat niet meer soepel. Waar blijven die vermogens? Ik trap ze gewoon niet meer zoals ik wilde. Helaas ik moest hem laten gaan, anders wordt het alleen maar erger. Nu goed proberen door te gaan. De 2^e plaats is nog haalbaar. De groep achter mij zit nog steeds op zeker 2 minuten, dus het kan nog. Gelukkig lukt het mij om toch enigszins mijn tempo vast te houden en als 2^de over de finish te rijden.

Een heel dubbel gevoel. Van start tot finish alleen gereden, de hele dag de tv-motor naast je en dan toch geen hoogste podium! Maar de organisatie en sfeer is bijzonder te noemen. Daar kunnen zij nog wat van leren bij andere cyclo’s. Als ik nu die benen van de Vaujany had, of als ik gewoon anoniem in de groep was blijven rijden wat dan? Ja wat dan, maar dat heb ik nu niets aan. Ik ben nu in ieder geval strijdend ten ondergegaan de manier waarop ik het liefst rijd !. Toch weet ik op tijd de teleurstelling weg te zetten en ook te genieten van alles. Ik mag tenslotte als een van de weinige niet Italianen een scratch medaille mee naar huis nemen! En die is heel mooi, geen massaproduct maar speciaal en alleen voor het podium gemaakt, net als de “bekers”. Schitterend. Ze hebben dan ook een mooie plaats in ons fietshotel gekregen.

En een mooie bijkomstigheid is dat er veel quality time voor onze Italiaanse sponsor Wilier is geweest op de Italiaanse TV, ik hoop dat ze daar blij mee zijn.

En volgend jaar? Ja, er blijft maar 1 doel over. Of dat gaat lukken zullen wij zien, maar 01 juli 2012 staat met goud omrand in de agenda genoteerd!

Marmotte 2011, visie vanaf de volgmotor.

2011-07-13T15:19:00.005+02:00

Voor het eerst in 7 jaar hebben wij onze stoute schoenen aangetrokken en al vorig jaar besloten om ons hotel een weekje dicht te doen. Alles in het kader van de Marmotte.

Vorig jaar was Michel tenslotte winnaar en ik wilde daar ook wel eens bij aanwezig zijn. Het is ons tot nu toe altijd gelukt dat ik ook bij de Trois Ballons aanwezig was, dus moest het er bij de Marmotte ook eens van komen. Het is dan ook al weer heel wat jaren geleden dat ik de Alpen in de zomer heb gezien.

Dus de voorbereiding van “mijn”Marmotte begon al in oktober 2010. Het was toch wel een beetje eng, reserveringen afhouden voor dat weekend. Is weer eens een ander soort wedstrijdspanning. Je weet nooit of je seizoen goed genoeg is om dit te kunnen doen. Dat is de branche nu eenmaal. Maar ja, wij hebben die beslissing genomen dus zetten ook door.

Nu moest het materiaal nog geoptimaliseerd worden. Hoezo dan? Nou de motor hebben wij natuurlijk al langer, de topcase voor alle versnaperingen onderweg ook, maar nu moeten er ook nog wielen mee! Dat zou toch helemaal super zijn. Dus een schone taak voor Michel, samen met een vriend van ons hier in Plombières. In Februari zouden ze wel “even”een mooi rek gaan maken van roestvrij staal materiaal. Nou zo eenvoudig was het ook weer niet. Na 2 dagen ploeteren was het voor elkaar. Voila, motor met steunen voor wielen. SUPER. Let the games begin!

Eindelijk was het dan zover. Michel was reeds in de Alpen en op woensdag ben ik daar met aanhangwagen met motor ook heen gereden . Heerlijk om weer eens de Alpen te zien als ze groen zijn.

In al mijn wijsheid had ik besloten om de dag voor de Marmotte maar eens het rondje te rijden. Ze zeggen altijd dat je de dag voor de koers geen zware inspanning moet gaan doen, maar ik zie om mij heen niets anders. Zwoegers de Alp op, terwijl zij dat de volgende dag na 160 km ook nog moeten doen. Mijn hemel, wat moet het morgen dan wel niet worden! Maar alle advies in de wind gegooid heb ik lekker mijn rondje Marmotte gedaan. Hier en daar gestopt voor een kodak momentje en een lekker bakkie leut. Even genieten, want morgen heb ik daar toch echt geen tijd voor.

De volgende dag was het zover. Vroeg op. Nog even de juiste wielen steken en op spanning brengen. De voorraad in de topcase controleren en wij kunnen op weg. Zoals verwacht was het fris op de Glandon. Wij hadden afgesproken dat ik halverwege Michel zou oppikken en vanaf daar niet meer “uit zijn wiel” zou verdwijnen. Dat eerste moment is toch altijd weer spannend. Net als in de Trois Ballons. Daar komen ze aan, zal hij erbij zitten of niet!? He, is dit nu weer een of andere “gast” die vooruit rijdt? Het nummer had iets van 9000, maar waar die thuis hoorde was mij niet duidelijk. De vaste auto van de wedstrijdleiding reed er niet bij, dus wat is dit? Ongeveer 5 minuten later kwam de grote groep. Gelukkig Michel was al weer van ver te herkennen. Het was een niet al te grote groep. Even kijken, Michel, Frederick, Bas, oeps Sander klampt ook aan, en wie is dat? Jemig, het is die Française. Maar waar is Edith. Oooh jee. Maar die Française zit wel af te zien zeg. Als die zo doorgaat blaast zij zich nog helemaal op! Maar snel op de motor en er achteraan. Boven op de Glandon was het groepje na het passeren van het stuwmeer nog verder uitgedund. Ik had met al mijn gezonde verstand al besloten dat ik maar een beetje afstand zou houden bij de afdaling. Maar goed ook, na 2 bochten was de kop van de wedstrijd al weg. Hemeltje, wat dalen die hard. Het grootste deel van die afdaling ben ik keurig achter de laatste van die groep gebleven. Wel wonderlijk om te zien hoeveel moeite sommige hebben met dalen. Toch is dat ook een belangrijk onderdeel van het cyclorijden. Het kunnen dalen. Heeft niet alleen met durf te maken, maar zeker ook met inzicht. Het inschatten en kiezen van de juiste lijn.

Ik had met Michel al afgesproken dat ik tijdens de afdaling achter zou blijven en op het vlakke wel weer bij zou komen. Dus na de afdaling begon mijn inhaalrace. Onderweg zie ik nog een rijder staan met een lekke band. Hij vraagt om een wiel, krijgt die niet van mij en wordt boos. Jammer, maar dat was bij de Trois Ballons ook al zo, wij (Michel en Ik) organiseren dit voor Michel. Dit is een investering die wij graag doen en dan ga ik toch zeker niet 1 stel wielen meenemen voor die 5.999 andere deelnemers. Het risico dat ik 1 kilometer verderop Michel weer tegen kom die met een kapot wiel staat en ik deze dan net afgegeven heb aan iemand anders, is te groot. Ik denk dat ik dan een week op de logeerkamer moet slapen!

Ah, daar zie ik wat rijden. Van ver zie ik Veltec shirts, dus dat zal de kop wel zijn. He, waar is hij nou! Onderwijl dat ik de groep passeer, zie ik geen Michel. Hmm, vol gas door. Pas een heel stuk verderop zie ik Michel weer. Met z’n vijven zijn ze er dus van tussen geknepen tijdens de afdaling.

De vallei is ook op de motor geen mooi stuk, maar een noodzakelijk stuk om het mooiste van de route te kunnen bereiken. Vanaf hier wordt de bevoorrading ook van belang. Het loopt weer gesmeerd, Michel geeft een seintje, ik bedien hem op zijn wenken. Nu is dit natuurlijk niet een gewoonte van mij, maar tijdens de koers ligt dit even anders! Dat hier geen verkeerde beeldvorming ontstaat!

Door het feit dat ik rustig achter de kopgroep aan rijdt is het toch wel weer even genieten. Vanaf Valoire komen wij natuurlijk achterop bij de rijders van de de Mini-Marmotte. Regelmatig krijg is de vraag “C’est la tete du Marmotte?” “Oui”. En dan die verbaasde gezichten. Hier en daar probeert er iemand een stukje mee te gaan in het wiel. Blijkt dat men dan kijkt wat de snelheid van “die mannen” wel niet is tijdens de klim. Bij die constatering blijft het dan ook, want lang houden ze het niet vol. Al hoofdschuddend laten ze zich weer terugzakken.

Boven op de Galibier is de kopgroep gereduceerd tot 2. Eric is de laatste die moet lossen en samen met Currit komt Michel helemaal boven. Doordat ik mijn veiligheidshesje aan had, mocht ik ook mee naar de top. Toch een slimme zet, zo denken ze dat je bij de organisatie hoort en houden ze ook voor mij de kruisingen vrij. Dus ik ook mee de top over. Wat een uitzicht en wat een schitterend landschap. Nu de afdaling in. Geweldig om die te rijden. Loopt mooi, ook voor de motor. De kopgroep groeit weer aan met rijders van Mini-Marmotte die in het wiel gaan hangen. Sommige hebben zelfs de moed om zich voorop te zetten. Maar dit wordt natuurlijk even gecorrigeerd. Niet mee bemoeien, het is jullie wedstrijd niet. Meerijden in het wiel, oke, maar ga geen capriolen uithalen met alle risico’s van dien. Currit is ook nog geen echt vaste piloot. Hij rijdt vlak langs andere rijders en geeft zelf een erg onrustig beeld. Een paar keer ging het net goed. Achteraf zei Michel ook dat het lastig fietsen was met hem.

Samen rijden ze de vallei door richting de Alp. Zou het weer kunnen en zou ik daar dit jaar dan toch getuige van mogen zijn.

De eerste paar bochten ging Michel versnellen, die Curit blijft maar hangen, hij kan wel bijten zeg. Nu begint hij nog te kletsen ook met Michel. Wat zou daar gesproken worden? Hmm, ik hoor het natuurlijk niets en oortjes als communicatie hebben wij ook niet. Zo rijden ze omhoog. Michel die het tempo aangeeft en Currit die blijft hangen in zijn wiel. Kom op Michel!! Rijdt hem er nu af!! Bezorg je vrouwtje toch geen hartverzakking!!

Vlak voor de laatste bocht gaat Michel hem nog een hand geven ook. Oke, ze gaan er dus om sprinten. Hmmm, gezien Michel zijn sprintkwaliteiten ben ik hier nou niet echt gerust op.

Boven aangekomen neemt Michel de kop voor de rotonde. Ze gaan inderdaad sprinten. Kom op Michel!!. Jaa, hij haalt het.

Achteraf blijkt dat Currit aan het rekenen is geweest. Hij was later over de startmat gegaan. Is gelijk met Michel boven aan de Glandon gekomen en heeft toen Michel overgehaald om op de Alp niet van hem weg te rijden door toe te zeggen dat hij vindt dat Michel sterker is en hem de overwinning niet uit handen zal nemen. Kort achter Michel over de finish komen betekende voor hem in nettotijd een overwinning, dacht hij. Gelukkig is hem dit niet gelukt, maar Mmm, de “grootste”cyclo van Frankrijk wordt op deze manier gedegradeerd tot een eenvoudig rekenspelletje. In theorie zou dit in gaan houden dat iemand die als 10^de over de streep komt, toch nog winnaar zou kunnen zijn. Daar kan je dan ook weer allemaal tactieken op los gaan laten.

Het is nog te bezien of ze Michel nog aan start zullen zien van de Marmotte. Hij wil gewoon koersen en daar hoort ook de kunde van afdalen bij, in al zijn verzetten. Rekenen is voor boekhouders. En zo denken er nog wel meer over!! Helaas, het komt, die toch wel zeer mooie cyclo, niet ten goede.

De huldiging was zoals vanouds, niets omvattend, helaas. Toch heb ik al met al een super leuke week gehad in de Alpen, heb genoten van het feit dat Michel weer zo sterk en vertrouwd reed. Het riekt naar meer. Waar zal de reis volgend jaar heen gaan?

GF Eddy Merckx.

2011-06-20T13:15:00.001+02:00

Deze cyclo stond eigenlijk totaal niet op mijn agenda. De cyclo’s in Belgie zijn niet mijn soort parcours, gevaarlijke wegen en teveel onrustige koersen. Ik zal daarvoor wel te oud zijn. Het is “mijn ding”gewoon niet. Maar ja. Dan beginnen ze over een WK. Persoonlijk vind ik een WK niet zo heel veel zeggend. Ik zou er veel trotser op zijn als ik ooit een goede uitslag in de Otz zou kunnen rijden of een nog een hele goede Dolomieten of Marmotte, maar ja. Ik kan mij natuurlijk altijd proberen te kwalificeren en dan kijk ik wel in september wat ik er van vindt.

Dus zo gezegd zo gedaan. Ik vrijdag met frisse tegenzin richting België. Eigenlijk is dit al de goden verzoeken. Vanaf de Trois Ballons had ik al last van een sluimerende keelontsteking die niet echt doorzette. Nou maar hopen dat het zo blijft.

Aangekomen in een bijzonder mooi onderkomen, chateau Modave (een echte aanrader), besloot ik om de beroemde en beruchte “muur” maar eens te gaan verkennen. Gewapend met mijn GPS ik op pad. Nadat ik hem 2 keer geslecht had, vond ik het wel genoeg. Richting hotel om te douchen. Wat een drukte in de Huy. Met een gangetje van ongeveer 15 km per uur laveer ik mij tussen de auto’s door. “huppekee”denkt een madammeke. Ik doe mijn autoportier open zonder te kijken. Dat moet toch kunnen!. Nou dus niet, en zeker niet als ik op mijn fiets daar rijdt. Volop remmen, ontwijken en een duikeling ten gevolge. Nee hè, niet nu. Maar ja. Een gekneusde rib ten gevolg. De fiets gelukkig beperkt beschadigd, lekker dan. Maar terug naar het hotel en morgen maar kijken hoe het ervoor staat.

Tot mijn eigen verbazing viel de pijn in de rib wel mee, dus toch besloten om te starten. De koers op zich stelde niet veel voor. Het werd een “wandelkoers” toen er eenmaal een kopgroepje weg was. In een grote groep legde wij het grootste gedeelte van het parcours af. Het is gewoon niet selectief genoeg naar mijn mening. Met de uitslag heb ik mijn in ieder geval wel gekwalificeerd voor het WK. Ik kijk nog wel of ik daar überhaupt wel ga rijden. Er staan voor die tijd nog belangrijkere afspraken. Zoals over 2 weken de Marmotte.

Na de finish ik direct naar huis. Onderweg voelde ik het al. Oeps, dit gaat niet goed. Mijn rib gaat mij steeds meer opspelen. De keel is ook flink in de weer. Nee, dit is niet mijn dag. Had ik misschien beter niet kunnen starten?

Nu een dag later is het antwoord erop: Inderdaad. Gezien de last die ik nu heb van de rib en mijn keel is dit geen verstandige beslissing geweest. Maar ja, achteraf kun je hier niets mee. Nu snel proberen alles weer in het gareel te krijgen. De benen zijn in orde, daar is niets mis mee, maar die rib en de keelontsteking baren mij meer zorgen. Zal het allemaal op tijd geheeld zijn voor de belangrijkste afspraken van dit seizoen? Met de rib zal dat wel niet geheel lukken, dat heeft toch meer tijd nodig, als het maar draagzaam is, dan ben ik al tevreden.

Kortom, ik had mijn gevoel moeten volgen en voet bij stuk moeten houden.

koers verhaal trois Ballons

2011-06-19T17:12:00.004+02:00

De kop is eraf.

Dit seizoen zijn er 4 cyclo’s met rood in mijn agenda genoteerd.

De eerste is natuurlijk de Trois Ballons. De cyclo in “mijn achtertuin” bl

ijft voor mij toch een mooie wedstrijd. Ik heb natuurlijk het voordeel om dit gebied tot mijn trainingsgebied gebruiken.

Nadat ik deze cyclo in 2009 reeds een keer gewonnen had en vorig jaar na een zeer korte trainingsperiode toch tot een 3^de plaats wist te beëindigen, had ik voor dit jaar de ambitie een stukje hoger gelegd. Jawel, een parcoursrecord moet toch haalbaar zijn. Het staat er al sinds 2006 in een tijd van 6u25.43. Een mooi uitgangspunt.

’s Morgens lijken de weergoden wederom het goed met ons voor te hebben. Al moet ik toegeven dat ik tijdens het rijden van de Trois ballons nog nooit slec

ht weer gehad hebt. Dat is nu al weer voor de 6^de keer, dus … Mm, en ze zeggen dat het altijd regent in de Vogezen.

Met het team was afgesproken dat wij de koers vanaf de start hard zouden gaan maken. Wil het parcoursrecord eraan gaan, dan is dat wel een vereiste. Ook is het prettiger om met een kleinere groep richting de Oderen te rijden. De afgelopen 2 edities was dat niet het geval, met alle gedoe bij de bevoorrading ten gevolge. Dus dat moesten wij maar gaan voorkomen. Nu kun je van alles van tevoren bedenken, maar koers is koers. Toch gelukt het om in een kleiner gezelschap de Servance af te dalen en de eerste schifting is geschiedt.

Het nadeel van zo’n start is dat je hiermee wel je vrouw in totale verwarring brengt. Normaal vertrekt ze van huis om 08.00 uur en is dan altijd op tijd in Thilllot om mij daar op te vangen en als persoonlijke verzorgster mij de hele koers te volgen.

Op onze vaste plekje kijk ik vol verwachting uit naar mijn gevolg. He, ze staat er niet. Nee he, hoe kan dat nou! Nou, gewoon maar hopen dat ze snel aansluit. Dit jaar hadden wij nog wel de motor uitgebreid met een rek met reserve wielen, zodat ik bij lek ook meteen assistentie zou hebben. Maar ja, dan moet ze er wel zijn! Gelukkig kwam ze voor de top van de Oderen aansluiten en was ik daarin ook weer gerust. Mooi !

De koers verliep eigenlijk zoals gewenst. Er ontstond een kopgroepje met o.a. Frederick, dus was het even rustig afwachten tot de Bramont of route American

waar het zou losbarsten. Het was voor mij eigenlijk alleen maar een kwestie van de directe concurrenten in de gaten te houden. Zoals ieder jaar zou de beslissende opsplitsing wel plaatsvinden op de beklimming van Ballon d Alsace. Het heeft geen zin om alleen door de vallei te moeten rijden naar de voet van de Planche. Dat is ieder jaar al gebleken. Je moet minimaal met z’n tweeën zijn, anders heeft het geen zin.

Ik kwam met Bart boven en in de afdaling werden wij nog bijgehaald door Eric en Kristof. Met z’n vieren zijn wij naar de voet van de Planche gereden.

Hier moest het gaan gebeuren. Aan de voet moesten Kristof en E

ric al meteen lossen. Bart kwam nog mee in mijn wiel. Eigen klim rijden werd mij toegeroepen door Anita. Dat klopt, eigen klim rijden. Mijn eigen vertrouwde cyclops zou mij hierbij wederom een enorme steun zijn. Ik weet dat ik 400 watt lang vol kan houden. Dus daar gaan wij ook van uit. Ik wil 400 watt in het scherm zien staan en niets anders. Niet meer niet minder. Vooral niet minder. En het werkte weer. Beetje bij beetje, stukje voor stukje moest Bart toegeven. Yes, en nu maar hopen op een parcoursrecord.

Op mijn teller stond 06.22u, maar wij hebben natuurlijk in Thann wel een erg lange plaspauze gehad voor de verkeerslichten. Mmm, zou het voldoende zijn. Gelukkig heeft deze opstopping niet mijn ambitie in de weg gestaan, met een mooie 06u24.26 heb ik niet alleen mijn 2^e overwinning in de Trois Ballons maar ook een parcoursrecord. Die staat. Volgend jaar weer? Kijken of we een 3^e bordje langs de kant kunnen krijgen, we zullen zien.

Trois Ballons 2011

2011-06-13T09:22:00.002+02:00

Winst in de Trois Ballon dit jaar was een goede opsteker voor mij, en bevestigd mij dat ik op de goed weg zit naar de Marmotte en Dolomieten Marathon. Vooral de laatste klim na 200 km had ik nog goede benen en reed met een gemiddelde van 18 km/uur 2 minuten sneller dan vorig jaar omhoog met nog een goed gemiddelde wattage.

komende dagen zal ik verslag doen van mijn Trois Ballons.

Horten en stoten deel 2

2011-05-31T10:58:00.000+02:00

Als de knie dan weer goed is kreeg ik last van een ontsteking op het zitvlak, ik heb hier geen ervaring mee en dacht dit gaat vanzelf wel weer over, niet dus het werd alleen maar erger !!.

Wij zijn inmiddels al weer eind Mei. De details zal ik u besparen, maar het komt er hier op neer dat ik de afgelopen maanden geprobeerd heb mijn trainingen te doen. Vaak ging het 1 dag goed, soms 2 dagen achter elkaar en dan weer terug, Vorige week een training afgebroken en besloten dat het nu eerst over moet zijn wil ik verder trainen. Nu kan ik nog een weekje stoppen maar vanaf begin juni is er elk weekend een cyclo.

Het voordeel van zo veel fanatieke fietsers om je heen in ons hotel is dat iedereen wel tips en tricks weet om het een en ander te verhelpen. Restjes zalf werden gedoneerd, middeltjes overgevlogen uit Nederland en zelf “dokter Ad”had uit eigen ervaringen nog adviezen.

Maar uiteindelijk na drie dagen rust zonder verbetering gekozen om het bij de huisarts vakkundig te laten wegsnijden, dit betekende wel nog eens 3 a 4 dagen rust. En dat is niet makkelijk voor een wielrenner die zich zo goed mogelijk wil voorbereiden. Dus op naar de huisarts! 15 minuten later, 1 snee in mijn bil, een kuurtje antibiotica en 2 zalfjes rijker stond ik weer buiten.

Maar ja, ik zie het maar zo van elke tegenslag wordt je weer sterker, en ik begin in ieder geval goed uitgerust aan de komende 6 weekenden. Joop Zoetemelk zij altijd de tour win je in bed, en hij zal het wel geweten hebben.

Inmiddels een weekje rust achter de rug en afgelopen donderdag de eerste 2 uurtjes weer gemaakt, dat ging goed en komende week hoop ik dat het na wat lange trainingen ook goed blijft.

Uit alle voorzorg, het oude vertrouwde zwarte zadeltje weer op de nieuwe fiets gemonteerd (ik weet het, gesoigneerd is het niet) maar als ik gewoon zittend klimt ziet niemand het.

Of ik op tijd klaar ben voor de Trois Ballons, dat betwijfel ik, maar in ieder geval heb ik nog genoeg tijd voor de hoogtepunten van deze zomer “la Marmotte”en de” Maratona dles Dolomites”.

Aan de motivatie zal het niet liggen.

Horten en stoten deel 1

2011-05-29T22:53:00.000+02:00

Mijn opbouw naar de cyclo’s; Met horten en stoten.

Na toch wel een verrassend cyclo seizoen 2010, zou ik dit voorjaar mij weer serieus bezig gaan houden met een goede opbouw van de trainingen naar een het cycloseizoen 2011, waarvan de piek toch wel ligt tussen de Marmotte (2 juli) en de Dolomieten Marathon (10 juli).

De jaren dat ik nu fiets heb ik mij altijd gelukkig kunnen prijzen zonder noemenswaardige blessures en valpartijen, maar of het nu de leeftijd is, ik weet het niet, ik wordt toch niet te oud ??.

Het begon al in Maart. Op een mooie zonnige trainingsdag in de omgeving van de Ventoux ben ik lekker aan het trainen. Na 4 uur is het ineens “aaii”. Er is iets in mijn knie wat behoorlijk wat pijn veroorzaakt het lijkt wel de onder de knieschijf. Meteen het gas eraf en zo rustig mogelijk naar ons vakantieadres terugpeddelen. Thuis gekomen kon ik niet echt een verklaring voor dit vreemde verschijnsel geven. Nu gewoon maar even rusten en hopen dat het de volgende dag weer over zou zijn.

Maar helaas, de zon was wel verdwenen maar de pijn in mijn knie niet. Dan maar een dagje de wijn chateau’s bezoeken. Zelfs deze onschuldige bezigheid was geen pretje voor de knie. Wat is dit dan toch! Maar een paar dagen rust nemen met Nurofen en hopen dat het snel wegzakt, want volgende week is het team er ook en dan wil ik toch graag volop mee kunnen trainen.

Na een aantal dagen rust weer twee keer een stukje rustig gefietst en dat leek goed te gaan, dus klaar voor de laatste week met het complete team, de training kon beginnen !!. De eerste training ging naar omstandigheden nog redelijk maar de volgende trainingen heb ik allemaal af moeten kappen of moeten verkorten. Helaas het moest toch echt meer rust hebben. Inmiddels na een paar bezoeken aan de kinesist bij ons thuis gaat het weer goed, waarschijnlijk foute combinatie van schoenen en pedalen.

Planning 2011

2010-11-19T18:38:00.003+01:00

Het jaar 2011 nadert, en zo dus ook de vraag wat ga ik allemaal doen ?.

Vandaag is de inschrijving van de Dolomieten Marathon ook binnen dus kan er worden gepland.

Hier een voorlopige lijst van mijn wedstrijden in 2011:

11-06 les Trois Ballons

26-06 la Vauyany

02-07 la Marmotte

10-07 Dolomieten Marathon

28-08 Oetztaler Radmarathon

Hebben we eindelijk wat doelen op papier staan en een punt om naartoe te werken.

Mijn Marmotte deel 2

2010-07-10T09:50:00.001+02:00

De laatste zes kilometers heb ik mij mentaal zo op gepept om niet op te geven en te verzoenen met een tweede plaats, wetende dat ik de laatste klim altijd sterk kan finishen. Vorig jaar was ik er zo dicht bij, dit jaar kan het wel!! “ Rijden, schakelen en gaan. Bijten afzien, maar vooral tempo houden. Met de Powertap kan je perfect zien of je nog voldoende vermogen trap zodat je jezelf niet opblaast. Rijden, hup, hup”. Weer bleef ik constant schakelen, weer staan, gaan en vooral gaan!! Totdat ik zag dat Ik dichter op Bert Kwam. Dit gaf mij nog zo’n mentale boost dat ik erin begon te geloven dat ik kon winnen die dag.

Met nog drie bochten te gaan kwam ik in zijn wiel. “niet blijven zitten, meteen door !!”. Ik ben er direct over gegaan en heb nog even doorversneld. Ik zag direct dat Bert het moeilijk had en bleef langzaam van hem weg rijden. Wat er op zo’n moment allemaal door je hoofd gaat wil je niet weten. Ik ben tot de finish vol blijven doorrijden en dat geeft je zo’n enorme kick. Voor de laatste bocht kreeg ik nog van een groep Nederlanders een fles water aangereikt die ik volledig over mij heen heb gegooid. Als je dan Alpe d’Huez binnen rijdt en er rijdt een auto met sirenes achter je en de mensen moedigen je luid aan, dan krijg je toch wel even kippen vel.

Dit was toch wel mijn mooiste overwinning die ik heb behaald tot nu toe. En wat het helemaal mooi maakt is dat je niet voor de winst van start gaat en voor mijzelf in ieder geval totaal onverwacht voor de winst kan rijden.

Is het de “home made”pasta van Sjef geweest, de banaan van Bert of gewoon een leeg hoofd, veel motivatie en geen verwachtingspatroon? Ik denk een combinatie van dit alles. Maar blij ben ik er wel mee.

Ik wil dan ook iedereen bedanken die mij in de voorbereiding er naar toe en tijdens de dag zelf hebben geholpen om dit te verwezenlijken.

Mijn Marmotte deel 1

2010-07-09T12:38:00.008+02:00

Mijn Marmotte dag begon om even naar 4 uur, wij waren toch al wakker dus zijn we maar opgestaan. Na mijn pasta nog een stukje stokbrood naar binnen gewerkt en om 5:30 in de auto vertrokken richting Bourg d’Oisans. Om 7 uur klonk het startschot, de eerste klim ging in een gematigd tempo waardoor de groep zeer groot bleef. Halverwege de Glandon heb ik eens een keer goed doorgetrokken om te testen en om de groep wat kleiner te maken. Ik kon gemakkelijk de 400 watt halen dus dat was super(-compensatie?).

Na een snelle “geneutraliseerde “ afdaling, het nut hiervan is mij nog steeds volstrekt onduidelijk, kwamen we in het dal. Daar even snel een pitstop gemaakt en op naar de Telegraph. Hier wordt er normaal gesproken redelijk doorgereden. Dit jaar lag het tempo daar niet super hoog, dus dat viel mee. De beentjes voelde nog steeds goed aan, dus hoopte ik op een goed passage van Valloire naar de Galibier. Daar liggen ieder jaar weer mijn moeilijkste kilometers.

In de Afdaling van de Telegraph reed Eric Leblacher weg en nam 1 minuut voorsprong. Op de strook naar plan de Lachat ging het tempo voor het eerst serieus omhoog en ik moest alles geven om in het wiel mee te kunnen. Even speelde het door mijn hoofd om het te laten lopen, maar ik bleef toch doorgaan in de hoop dat als we Erik Leblacher weer terug hadden gepakt het tempo iets zou zakken. Met nog 7 kilometer te gaan tot de top van de Galibier, gelukkig het viel inderdaad stil en kon ik gaan herstellen. Op dat moment had ik zeker niet het idee dat ik de sterkste was, ik gaf de meeste kans aan Dekker of Matteis.

De afdaling naar de voet van de Alp d’Huez verliep zonder problemen, dus heb daar goed kunnen drinken en herstellen, vooral veel drinken. Ik heb daar ook van Bert mijn eerste stuk banaan ooit in een koers gekregen en deze eens lekker gegeten. Bedankt Bert!

De eerste kilometer van de alp was het de Italiaan Micula Dematteis die het tempo omhoog gooide. De eerste slachtoffers waren Bart Bury, Eric Leblancher en Bart Deurbroeck, ik zelf hing ook aan het elastiek. Maar ik weet van me zelf dat ik altijd even een kilometer nodig heb om in me ritme te komen dus niet in paniek raken was het motto en eigen tempo blijven rijden. Wel telde ik de renners voor me en dacht een 5^e plek is toch ook niet slecht.

Na de eerste bocht kwam ik in me ritme en kon ik over nemen, probeerde wat weg te rijden, maar de italiaan reed mij meteen terug. “Ai, dat is een taaie”. Wel moest er weer iemand lossen en reden we nog met 4. Nou een 4^de stek is ook mooi. Na mijn derde demarrage lukte het een gaatje te slaan, de Italiaan kreeg het gat niet dicht en toen besloot Bert Dekker om er overheen te springen en in een keer het gat dicht te rijden. Toen hij bij mij aansloot riep hij “kom op volg mij”, dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Bert reed net iets te hard en ik kon hem moeilijk volgen en ik riep dan ook “rijd maar door en succes!”. De mooiste quote van de dag vond ik toen hij omkeek en een verzet rond draaide van 39*16 o.i.d. en riep “denk om je cadans!!!!!”. Maar goed Bert reed langzaam weg en ik had daar vrede mee, alleen gaf die Italiaan ook niet op en bleef ook op zo’n 20 seconde hangen. Even speelde het door mijn hoofd van “ok laat maar komen en derde is ook goed”. Maar ik hervatte me snel. Ik bleef mijzelf oppeppen om het niet te laten gebeuren. “kom doorgaan, doorgaan, schakelen, hup rijden”. Elke keer een tandje bijschakelen de 21 en 19 dan weer terug op de 23. Met nog zo’n 6 kilometer te gaan brak de Italiaan,”aha, die heb ik te pakken, 2^e plaats is voor mij”. Ik voelde dat het nog steeds goed ging en zag Bert nog steeds zo’n 25 seconde voor mij fietsen.

Hoe de finale vanuit mijn positie eindige heb ik morgen op papier staan.

Finish foto La Marmotte 2010

2010-07-08T10:55:00.003+02:00

Dan deze maar mooi laten afdrukken en als beker beschouwen, die we niet kregen bij de uitreiking

Wat er aan vooraf ging

2010-07-06T19:43:00.006+02:00

De laatste week voor de Marmotte stond vooral in het teken van rust. De week ervoor had ik immers ruim 29 uur getraind om mijn lichaam volledig uit te putten, waarna ik alleen nog kon wachten op misschien een super compensatie.

De week begon op maandag met een rustdag en dinsdag 3 uurtjes rustig fietsen. Woensdag had ik afgesproken om met Sjef Graafmans af te reizen naar de Alpen. Hij had in OZ Station een hotel besproken en had nog een bed vrij waar ik gelukkig gebruik van kon maken. Woensdag middag aangekomen in ons hotel waar na we naar installatie even 2 ½ uur hebben gefietst. Het hotel lag boven aan een klim van 7 kilometer, dus die moesten we aan het einde omhoog. Het gevoel wat ik daarbij had was niet goed, met een vermogen van 320 a 330 watt had ik het al zwaar. Maar goed, we hadden nog twee dagen.

Donderdag morgen fietsen in de auto en richting de Galibier gereden en acht kilometer voor de top de fietsen klaargemaakt en opgestapt. Het doel was om die dag de aanloop van de Galibier te verkennen. Elk jaar heb ik namelijk vanaf Valloire problemen met het volgen van de kopgroep, daarom wilde ik eens het stuk rustig verkennen en om een keer op de hoogte van 2600 meter te zijn geweest.

De eerste 8 kilometer vanaf de Lauteret ging in een rustig tempo om vervolgens op de top toerist te spelen en wat foto’s te maken. Vervolgens de mooie afdaling naar Valloire genomen, om daar lekker op een terras, in het zonnetje, een bordje spaghetti te eten en een cola te drinken. Daarna ons karretje omgekeerd en rustig het stuk op gereden tot aan plan Lachat. Vanaf hier de laatste 8 kilometers weer op wedstrijd tempo omhoog gereden. Het liep nog steeds niet lekker en Sjef nam dan ook telkens het initiatief. Bovenop de top kwamen we Bert Dekker en zijn familie tegen die de hele ronde aan het rijden waren. Na het uitwisselen van wat praatjes over welk verzet en hoe hard, zijn wij weer afgedaald naar de auto om terug te gaan naar het hotel.

Vrijdag eerst de nummers opgehaald en wat bidons (kruiken zegt Sjef) afgeleverd op de camping bij Sander Smit. De familie van Sander was bereidt om ons ook te voorzien van een kruik op de top van de eerste klim, de Glandon, daar wilden wij zeker gebruik van maken. Ook zou Sander een bidon voor mij afgeven aan Rob, van Cyclo Benelux, die in de eerste bocht van de Alp d’Huez zou gaan staan.

Hierna hebben we een uurtje zeeeeer rustig los gereden. Normaal rijd ik de dag voor een wedstrijd altijd nog wat intensieve blokjes, maar omdat het de dagen ervoor niet lekker liep durfde ik dat niet aan. Ik wilde niet, net als de dagen ervoor, met een slecht gevoel van de fiets stappen. ’s Middags lekker tot vlak voor de voetbalwedstrijd van Nederland op bed gelegen met de Ipod. De fiets moest ook nog wedstrijd klaar gemaakt worden met de superlichte lichte Edge carbon wielen, inclusief een Powertab naaf, welke ik gelukkig mocht lenen van Veltec. Meer kon ik er nu niet meer aan doen, het was nu een kwestie van recupereren tot de grote dag.

Zaterdag was ik in verhouding met andere renners in een zeer bevoorrechte positie. Dit omdat mijn kamer genoot, die met gebruik van een dompelaar en diverse andere zeer moderne kooktechnieken een heerlijke pasta had klaargemaakt, die wij ‘s morgens om 4:30 op bed hebben opgegeten, thnx Sjef !!.

Hoe de wedstrijd zelf verlopen is wordt spoedig vervolgt ........

Is minder per definitie slechter, dat is de vraag.

2010-06-17T22:29:00.001+02:00

Dit jaar was ik eigenlijk gestopt met het competitief rijden van cyclo’s. De hele winter lekker niet hoeven trainen en ook in het voorjaar niet mee op trainingsstage met Veltec. Pas toen het mooie weer om de hoek kwam af en toe wat ritjes maken voor het plezier. Toen het cyclo seizoen begon in mei met o.a. de la Meusienne en de Triangle le Doubs, dacht ik voor het eerst hier fiets ik normaliter ook. Leontien Waaier verbleef die tijd bij ons en ging dus wel op pad om die cyclo’s te rijden. Ik had toen nog niet het idee om dat ook weer te gaan doen, wat de conditie was niet best. En als je weet dat je meer kan is het moeilijk om met minder genoegen te nemen.

Zoal ik al eerder schreef kwam het gevoel van wielrenner weer boven toen ik met Staf Scheirlinckx op pad ging en het mij de eerste rit wel erg veel moeite kosten om te volgen. Dit was de eerste “serieuze”training dit jaar.

Om terug te komen op is minder per definitie slechter, ga ik terug naar de Trois Ballons van afgelopen weekend. Met veel minder trainingsarbeid dan anders stond ik afgelopen zaterdag aan de start zonder enig verwachtingspatroon, dat geeft toch een hoop minder stress. Dus minder is in dit geval zeker niet slechter.

Ging het minder op de eerste klim, nee, er werd niet vol omhoog gereden dus dat ging eigenlijk prima. Pas op de col du Bramont en daarachter route American ging het slechter. Normaal nam ik hier het initiatief om de groep uit te dunnen, maar deze keer volgde ik stilletjes, bang om te veel krachten te verspillen en me zelf later die dag tegen te komen. Dit was dus zeker slechter met minder! Op col du Hundsruck waar er flink werd doorgetrokken, kon ik niet volgen zonder mij op te blazen, ook hier was het dus minder is slechter.

Op de ballon d’Alsace heb ik, nadat Bas en Frederick moesten lossen, geen tempo meer bepaald en op reserves met de andere renners omhoog gereden. Minder was in dit geval beter.

Op de Planche ging ik bovenverwachting met gemiddeld 350 watt omhoog dit t.o.v. vorig jaar met 320 watt. Dit is dus een pak beter.

Omdat ik me vanaf de Hundsruck niet helemaal leeg had gereden had ik een hoop meer over dan vorig jaar. Ik denk dus dat je niet bang hoeft te zijn om eens rustig aan te doen, meer is zeker niet altijd beter.

Een uiteindelijke 3^de plaats is boven verwachting. Als ik dit vertaal naar rato winst ten opzichte van voorgaande jaren met al die trainingsuren voorafgaand, kan ik de conclusie trekken: Minder is per definitie zeker niet slechter, eerder beter!

Volgend jaar hebben wij waarschijnlijk de hele zomer een hulp in het hotel, waardoor ik wat meer tijd kan vrij kan maken. Ik wil dan weer voor het Veltec team wil gaan fietsen ( als ze mij nog als teamlid willen natuurlijk!). Met rust, niet de hele winter vol door trainen maar een wat latere start van het seizoen, wat vast geen kwaad kan, wil ik weer kunnen mee strijden om een overwinning. Al zal ik wel wat eerder dan dit jaar moeten beginnen met serieus trainen.

En weer een ander 2010

2010-06-13T20:48:00.002+02:00

Toen een paar weken geleden Staf Scheirlinckx van de Omega Lotto ploeg bij ons kwam om een week te trainen, baalde ik enorm dat ik niet beter had getraind. Ik vind het toch altijd wel leuk om met deze renners mee te trainen en mijn grenzen op te zoeken. Toen ik wist dat hij kwam heb ik nog een paar dagen extra kunnen bij trainen. Toen ik vervolgens de eerste keer met hem mee ging voor een ronde van 150km had ik al gezegd dat ik zou proberen om tot kilometer 60 mee te gaan, dat was dan op de top van de Ballons d’Alsace. Hier zou ik dan omkeren en hij zou dan met zijn GPS, waar ik de route had opgezet, zijn ronde vervolgen. Boven op de klim ging het met mij nog redelijk en Staf was nog vermoeid van een koers van het weekend. Ik besloot toen maar om de 150km te doen, wat mij naar 130km duidelijk werd gemaakt dat dit dus niet de beste keuze was geweest. Ik kwam echt goed leeg en met kramp van de fiets af. Vanaf dat moment ging bij mij de knop om en kwam de wielrenner weer naar boven die altijd beter wil fietsen dan de ander. In de dagen daarna ben ik nog een aantal keren met hem mee gegaan, en het ging wonderbaarlijk steeds beter. Op het laatst reden we 185 km, 3500hm en 30 km/h gemiddeld. Dit gaf mij zoveel zelfvertrouwen dat ik in de week erna nog diverse lange trainingen heb afgewerkt, om uiteindelijk toch in de Trois Ballons van start te gaan.

Twitter

2010-06-02T17:05:00.005+02:00

Iedereen moet met de tijd meegaan, dus heb ik ook een twitter account aangemaakt. Vanaf heden zal ik mijn fiets belevingen hier op bijhouden.

Een ander 2010

2009-12-20T19:40:00.000+01:00

Zoals ik in November op mijn blog al schreef heb ik er lang over nagedacht om in 2010 niet meer competitie te gaan fietsen, dit wegens diverse redenen. Ik dacht toen de juiste keuze te hebben gemaakt en wilde weer mijn best gaan doen om er volgend jaar weer te staan. Het leuke team zowel bij Veltec als hier in Frankrijk zouden voldoende motiverende factoren moeten hebben om er weer vol voor te gaan. De werkelijkheid blijkt helaas toch anders te zijn.
Vorig weekend heb ik dan uiteindelijk toch besloten om volgend jaar geen competitie meer te gaan rijden. Ik zal het proberen dit uit te leggen.
Vorig jaar eind Juli was het bij mij al op, de combinatie hard trainen en 24 uur per dag een hotel runnen vallen toch wel zwaar. Ik hoorde vaak dat mensen vaak dachten omdat ik hier in Frankrijk woon en veel tijd heb om te trainen het wel erg gemakkelijk is om hard te kunnen fietsen. Maar ik denk dat men toch gauw onderschat wat het werk van mij inhoud. Natuurlijk heb ik overdag meer tijd om te trainen maar daarom heen ben je van s’morgens 7:00 tot vaak na 24:00 in touw. Dit blijk toch dat dit in mijn geval niet goed te combineren is. Ik kan voor mijzelf moeilijk zeggen dat ik iets minder ga trainen, de prestaties zullen dan ook minder worden en daar kan ik geen genoegdoening uit halen. Ook merkte ik vorig jaar dat als ik niet meer de druk had van het trainen ik veel meer plezier uit mijn werk kon halen en dat ik veeeeel meer tijd overhield voor andere zaken.
En mede doordat ik de laatste tijd toch moeite bleef houden met mijn uren op de fiets maken, heeft mij doen besluiten om volgend jaar te stoppen. Ik vond het niet eerlijk om nog een paar maanden met tegenzin door te modderen en dan tijdens het seizoen de fiets aan de boom te hangen. Als ik er voor ga dan ga ik er ook voor. Dat ben je tenslotte verplicht tegenover je sponsors, die stoppen er ook een hoop geld en energie in.
Toch kan ik tevreden terug kijken op mijn afgelopen drie seizoenen bij Veltec. Bijna al mijn doelen heb ik kunnen waarmaken, winst in de Trois Ballons en diverse andere Cyclo’s. Het enige wat ik nog graag had willen bereiken was winst in de Marmotte, vorig jaar zat ik er dicht bij maar kwam ik net te kort en moest ik tevreden zijn met een 2e plaatst. Al met al mag ik niet ontevreden zijn. Dit alles had ik niet kunnen bereiken mede dankzij de inzet en het vertrouwen van mijn vrouw Anita en mijn sponsor Veltec, waarvoor ik ze ook dankbaar ben.
Ik wens het Veltec team komend seizoen een sportief en succesvol seizoen toe, en als ik kijk wat een aantal van hun nu al aan het doen is moet dat zeker goed komen.
Ik hoop jullie allemaal een keer te mogen begroeten in ons fietshotel, want de Vogezen blijven toch een ideaal trainingsgebied dicht bij huis!!
Daarom geen vaarwel maar een tot ziens!

Op naar 2010

2009-11-18T22:49:00.002+01:00

Na een lange rust periode, vanaf eind juli tot half november, is de start voor 2010 weer gemaakt. In de afgelopen maanden heb ik er vaak aan gedacht om te stoppen omdat het niet altijd te combineren is met ons hotel. Toch heb ik uiteindelijk besloten om nog een jaar voor het Veltec Team te gaan fietsen, en kijken wat we er uit kunnen halen.

Het team is voor 2010 met 3 leuke mensen uitgebreid dus dat is een goede motivatie om er weer voor te gaan.

Nu we nog gesloten zijn ben ik erg druk bezig met de verbouwing van ons tweede pand tot een eigen appartement voor ons. Dit wil ik graag klaar hebben voor dat we weer open gaan in april volgend jaar. Het fietsen komt daardoor nu even op de tweede plaats. Dit betekent voor mij zo'n twee keer in de week op de fiets, om even twee uurtjes rustig te trappen.

Maar om hard te kunnen fietsen moet er toch wel wat meer regelmaat gaan komen. Vorig weekend dan ook mijn eerste stage / teambuilding met mijn club uit Frankrijk gehad, wat toch wel even voor de nodige spierpijn zorgde, maar wij wel weer de prikkels gaf om meer te gaan trainen. Het is weer een begin en we gaan ons best doen om er volgend jaar weer te staan.

Eind maart alvast een huisje geboekt om 2 of 3 weken te gaan trainen bij de Ventoux om de schade van afgelopen maanden weer wat goed te maken.

Les Ballons Vosgiens

2009-08-29T21:49:00.003+02:00

De stilte op mijn weblog afgelopen maand is een goede weerspiegeling van mijn trainings activiteiten geweest. Na de Etape du tour had ik een aantal dagen rust genomen om de laatste maand nog goed te kunnen rijden. Alleen kon ik na de korte rust niet meer de motivatie vinden om te trainen. De drukte in ons hotel in kombinatie met het trainen is toch een beetje te veel geweest dit jaar. Wat er toe heeft geleid dat ik besloten heb dit jaar geen wedstrijden meer te rijden en mijn aandacht volledig op ons hotel te richten.

Zoals bekend is er morgen Les Ballons Vosgienne, nou is het zo dat een klant van ons, Leontien , daar wel gaat rijden en die heeft mij, samen met mijn vrouw Anita, kunnen overhalen om toch te gaan rijden. Niet voor een goede klassering maar om Leontien een beetje te helpen. Dus vanmiddag nog even ingeschreven , de fiets onder het stof uitgehaald en de benen geschoren. Nu maar hopen dat ik hem uitrijd :-).

Verslag L'Etape du Tour

2009-07-28T22:40:00.003+02:00

Afgelopen zondag afgereid naar Montelimar om maandag de Etape du tour te rijden met enkele leden van ons team. Bas, Edith en Frederic waren er al en wij hadden om 13:00 afgesproken om gezamenlijk de nummers op te halen. Ik had via een vriend die een Mondo Velo zaak heeft kunnen regelen dat ik en Edith een VIP nummer kregen zodat we voorin konden starten. Helaas voor de andere was dat niet meer mogelijk. De verdere middag nog besteed aan het klaarmaken van de fiets en het laatste gedeelte van de tour de france etape kijkenop de TV. Daarna eten en vroeg naar bed, want de wekker stond op 3:45 !!.
Ik had mezelf dit keer geen druk opgelegd om een bepaalde prestatie neer te leggen, ik was niet top fit en we zouden wel zien waar de fiets stranden.
Om 7:00 de start, wij stonden mooi vooraan evenals de Franse kampioen Demitri Champion, Erik Zabel, Laurent Brochard en nog enkele andere bekende. Op de eerste beklimming van de dag de col d’Ey werd er al serieus tempo gemaakt. Een ploeggenoot van de Franse kampioen Dimitri sprong weg en kreeg Brochard mee. Ik besloot om niet mee te springen en bij Dimitri Champion te blijven
Nadat deze twee renners waren weggereden gebeurde er niet veel tot dat we op col de Notre Dame des Abeilles aankwamen, hier vonden enkele renners dat het harder kon en die trokken alles uit elkaar. Ik kon net op tijd mee maar voelde daar toch al wel dat het niet mijn dag zou worden. Vlak voor de top ging Dimitri nogmaals aan, ik met nog twee andere coureurs konden volgen, al was het bij mij op 150%. Toen er een renner van kop af kwam, riep ik dat hij voor mij kon inschuiven, hij deed dat niet met als gevolg een gat van enkele meters. Zoals ik al zij zat ik al op 150% en had ik fysiek en mentaal de kracht niet meer om het dicht te rijden, de Franse kampioen was gevlogen. In de afdaling zijn wij ook niet meer kunnen terugkomen, ik met mijn gewicht kom toch wel wat te kort op deze technisch niet moeilijk afdaling. Ik had ook al besloten om niet meer mee te gaan in volgende aanvallen en mijn energie te sparen voor de Ventoux.
Toen we door Bedoin reden stond het er helemaal vol met toeschouwers die ons luidruchtig aanmoedigden, zoveel mensen voor slechts een cyclo had ik nog nooit meegemaakt. Dit gaf me toch weer de inspiratie om op de Ventoux vol omhoog te gaan, voor wat het waard was. Met onze groep van een man of 8 begonnen wij als 12e positie aan de klim, in de afdaling en op het vlakke naar Bedoin waren er al enkele renners weggereden. Bij het ingaan van het Bos was het Michel Roux die het tempo bepaalde al snel moest ik met twee andere het tempo laten zakken 1 andere jonge renner kon volgen. Achter ons drieën hadden de andere van onze groep het ook moeilijk en wij reden daar langzaam van weg, maar Michel Roux ook van ons !. Toen mij twee medevluchters ook bij mij dreigde weg te rijden zakte de moet me even i n de schoenen, ik moest continu op de 25 of 23 rijden. Naar mate de klim vorderde ging het bij mij gelukkig steeds beter en kwam ik weer terug bij de andere twee om er direct van te kunnen wegrijden. Ook kon ik af en toe weer de 21 op leggen.
2 kilometer voor Chalet Renard zag ik een aantal renners terug vallen, eerst 1 toen 2 en toen 3 renners voorij al voor Chalet Renard !. Het ging steeds beter, nu bijna continu op de 21. Na Chalet Renard kon je goed vooruit kijken en ik zag daar nog een groep van 3 en enkele individuele renners rijden en die gaven mij weer moet om nog een redelijke klassering te rijden. Tot op 100 meter voor de streep reed ik nog een renner voorbij en eindigde uiteindelijk op de 7e plaats achter Michel Roux, en 2e in mijn categorie. Met hoe ik me de week ervoor voelde kon ik tevreden zijn met mijn 7e plaats en vooral het lekkere gevoel om op het laatste nog goed te rijden in plaats van compleet in te storten.

L'Etape du tour

2009-07-18T21:58:00.004+02:00

Morgen vertrek ik richting Montilimar om daar maandag de L'Etape du tour te rijden. Een rit over 170km met aankomst op de Mont Ventoux. Als team zullen we daar starten in een shirt van MondoVéle en niet in ons Veltec shirt. Dit omdat ik op het laatste moment VIP nummers heb kunnen regelen om in het eerste vak te mogen starten, de voorwaarden was dan wel dat we met een MondoVélo shirt zouden starten.

Ik heb dit keer geen verwachting voor een goede klassering, ik ben de laatste week erg moe en mij hartslag wil niet erg omhoog. Ik doe zeker mijn best en we zullen het wel zien. De week daarop in iedergeval een week even geen fiets om me nog even op te laden voor de laatste wedstrijden.

Derde etappe

2009-07-17T23:09:00.001+02:00

In de middag stond de laatste beslissende etappe op het programma. Wij moesten er voor zorgen dat wij het geel konden houden. Het was een korte etappe over 85 kilometer met de laatste 40 bergachtig terrein. In de aanloop naar de laatste 40 kilometer reden er een man of 10 weg en waren het twee coureurs van ons die het tempo onderhielden, ik zelf bleef in de buurt van Edourd om hem te helpen en in de laatste 40 kilometers waarin een twee cols zaten bij te staan.
Na ongeveer 35 kilometer heb ik toch ook mijn werk gedaan om de ontsnapping niet te ver te laten lopen, ik had toen nog goede benen en ging met een goed gevoel de laatste 40 kilometer in. Het plan was om de nummer twee van dat moment te isoleren en af te matten met demarrages van onze kant. Allen toen de eerste col zich aandeed hadden mijn Benen er niet meer veel zin in. Op mijn Powertap zag ik dat er niet meer veel power uitkwam en mijn hartslag wilde niet meer omhoog. Ik moest dan ook Edourd en de nummer twee laten lopen die langzaam bij mij wegreden. Ik heb me nog wel kunnen handhaven in de tweede groep maar dat ging niet makkelijk. Door deze inzinking heb ik helaas mijn derde plaatst verspeelt en werd ik vierde. Edourd heeft de overwinning aan de nummer twee overgelaten en heeft zelf de eindoverwinning genomen.
Waarom ik die middag zo slecht bergop wilde weet ik niet, misschien had dit te maken met de valpartij van de dag ervoor, of was het gewoon op. Ik ben tenslotte geen 21 meer.
Ook de dagen erna was ik nog erg moe, en kreeg ik gisteren ook ineens last van mijn hand en middenrif als gevolg van de valpartij. Zo’n valpartij kan toch meer doen met je dan je in eerste instantie denkt.

tweede etape de tijdrit

2009-07-15T22:48:00.005+02:00

Om 09:25 moest ik starten voor mijn klimtijdrit over 5 kilometer, dit was vrij vroeg maar dit komt omdat ik door de valpartij niet voorin het peloton was binnen gekomen.
Om 7 uur zat ik aan de ontbijttafel in een hotel in Thann waar mijn ploegleider mij vergezelde. Onze mecanicien was al in alle vroegte op pad gegaan om voor mij een ander zadel te regelen die de dag ervoor was gebroken door de val. Nog even snel het zadel monteren en op pad naar de startplaats van de tijdrit. Nog even snel met de auto de rit kunnen verkennen en daarna warm fietsen. Het was allemaal een beetje krap gepland, want ook mij achterpad was krom en moest ik nog bijbuigen om al mijn versnellingen goed te kunnen gebruiken.
Om 09:25 ging ik dan van start, het was licht regenachtig weer maar niet koud. De eerste meters waren vlak maar daarna ging het meteen om hoog . de eerste 2 kilometers konden nog op de grote plaat, maar daarna ging het tot 13% a 14% en moest toch echt de kleine molen worden gestoken. De ploegrijder reed achter mij en riep continu door zijn speaker dat ik tot het uiterste moest gaan, alleen dan in het Frans. De laatste kilometer had ik het zwaar en mijn eindtijd was 14m in 14 sec. Dit was 4 sec achter de snelste tijd tot dan. Mijn clubgenoot was als laatste gestart maar kwam uiteindelijk in 14min 02sec boven, de snelste tijd. Met mijn derde plaats was ik redelijk tevreden, er zat gewoon niet meer in na mijn val van gisteren met de hechtingen in mijn elleboog en mijn korte warm up. Nu was het wachten tot de middag en daar zal het worden beslist.

Volgens mijn powertap reed ik 425 watt gemiddeld met een gemiddelde hartslag van 190 slagen.

Eerste etappe

2009-07-14T17:56:00.002+02:00

De eerste etappe was een 113 km lang vlak parcours. Onze opdracht was om onze kopman Edourd Lauber goed voorin te houden en geen tijd te verliezen. De volgende dag zouden er nog twee ritten volgen waaronder een klimtijdrit van 5 kilometer. Na diverse aanvallen ontstond er een kleine kopgroep van ongeveer 10 man. Edourd zat er bij en zijn belangrijkste concurrent zat bij ons in het peloton. Mijn werk was dus alle pogingen om de kopgroep weer terug te krijgen te storen en/of te niet te doen. Dit ging mij prima af, ik voelde me sterk en kon alleen alles gemakkelijk pareren.
Met nog 1 ronde van 11 kilometer te gaan brokkelde de kopgroep langzaam uiteen en kon Edourd alleen wegspringen. Ik had dat door gekregen en moest de laatste ronde alle zeilen bijzetten om alles te blijven neutraliseren. De voorsprong die nooit meer dan zo’n 45 sec is geweest, liep snel terug en het zou nipt worden of hij het zou halen. In de laatste 500 meter werd het hele peloton op snelheid getrokken in een laatste poging Edourd terug te halen en de sprint voor te bereiden. Met nog 300 meter te gaan gebeurde het, met 58 kilometer per uur op de teller gingen er twee man 1 meter voor mij onderuit. Ik kon ze niet meer ontwijken en ging vol over de kop en belande uiteindelijk in de berm met twee fietsen over mij heen. Mijn eerste reactie was snel de fietsen van mij afhalen en weer door, maar ik moest eerst even goed zoeken waar mijn fiets lag, die lag ergens midden op de weg. Nadat onze mecanicien mijn ketting uit de knoop had kon ik de laatste 300 meter afleggen en de schade gaan opnemen. Er waren, zou later duidelijk worden, zo’n 40 man tegen de grond gegaan met 3 ernstige gewonden . Ik zelf kwam er vanaf met een schaafwond op mijn heup en een gat in mijn elleboog die later in het ziekenhuis weer is dicht gehecht.
Edourd had de etappe gewonnen met nog slechts 4 seconde voor op het overgebleven peloton. De eerste dag zat er op al dan niet zonder kleerscheuren. Op naar de volgende dag.

Tour du Piemont

2009-07-13T21:37:00.002+02:00

Tour du Piemont is geweest ons doel om de gele trui te winnen is gelukt. De eerste twee etapes verliepen goed voor mij de derde etape was ik niet vooruit te branden, ik denk dat de leeftijd gaat tellen. Verder ben ik weer een aantal hechtingen rijker al gevolg van een valpartij van 40 man in de eerste etape.

Komende dagen volgt een verslag van de wedstrijd.

Tour du Piemont

2009-07-10T21:06:00.002+02:00

Morgen vertrek ik wederom een weekend om met mijn Franse club mee te doen aan tour du Piemont. Dit is een twee daagse in de Alsace met twee etapes en een klimtijdrit. Na een week betrekkelijke rust om even bij te komen van de Marmotte zullen we wel zien hoe het loopt.

Na het weekend een verslag hiervan.

Verslag la Marmotte 2009

2009-07-07T15:06:00.005+02:00

Donderdag ochtend vertrokken naar de Alpen om zaterdag voor de 4e keer de la Marmotte te gaan fietsen. Na aankomst in de middag nog even twee uurtjes gefietst om de benen even te strekken. Daarna nog even de nummers opgehaald zodat we dat niet meer op vrijdag hoefde te doen. Vrijdag een lekker rustig dagje gehad en de fiets nog even geprepareerd voor de volgende dag. Om 4:30 opgestaan om een lekkere bak met pasta weg te werken. Het is toch wel leuk om te zien wat een ieder zijn gewoonte ’s morgens zijn vlak voor een cyclo. De een krijgt geen hap door zijn keel, de ander staat een shake te maken als ontbijt, en ik werk een bak vol pasta naar binnen. Als een ieder klaar is, vertrekken wij even na 6:30 naar buiten om ons richting het startvak te begeven. Het is nog niet erg druk en ik kan een mooi plekje nemen voorin het vak.

Als om 7:00 het startschot valt haast een ieder zich naar de voet van de eerste klim van de dag, de Glandon. Het tempo op deze eerste col is niet dermate hoog waardoor er nog een redelijke groep overblijft. Oege, Bas, Frederik en ik zitten in deze groep en pedellen rustig mee omhoog. Het is een lange dag en meestal wordt er op de Telegraph pas echt goed doorgetrokken. Vlak voor de top nog even een nieuwe bidon aanpakken en dan de afdaling in. Dit jaar hadden we de hulp van een paar mensen die ons graag een bidon wilde aangeven op de Glandon en aan de voet van de Alpe D’huez. Mijn dank daarvoor !!.
In de afdaling goed voorin gebleven om alle risico’s te vermijden. Halverwege de afdaling ging Benny de Schrooder, een prof renner uit België, er alleen vandoor met een hand aan zijn stuur en de ander achter zijn bips, voor de Aerodynamica. Niemand had er behoefte aan om deze kamikaze te volgen, die zullen we wel weer een keertje oprapen dacht ik.

In de vallei op weg naar de Telegraph was het de Gendarmerie die de wedstrijd bepaalde, zodra wij maar een beetje naar het midden van de weg dreigde te gaan kregen wij een reprimande en moesten wij uiterst rechts blijven. Achteraf hoorde ik van de organisatie dat ook hun volgauto’s en onder andere de neutrale Mavic auto een bekeuring hadden gekregen. Elk jaar wordt het aan die kant van de vallei moeilijker om daar door heen te mogen rijden.

Vlak voor dat we aan de Telegraph begonnen leek Oege het een goed idee om de knuppel in het hoenderhok te gooien en besloot om eens een demarrage te gaan plaatsen. Met als gevolg dat er een renner of 7 los kwam met o.a Bert dekker. Ik zat op dat moment nog lekker achterin de groep mee te fietsen, maar twijfelde geen moment toen Oege aanging en ben direct naar voren gereden. Toen ik daar aan kwam probeerde ook Paul Kneppers samen met Christian Charriere de sprong te maken. Ik heb niet getwijfeld en heb ook onmiddellijk de sprong gemaakt, eerst alleen het gat moeten dichten tot aan de Paul en Christian en toen met z’n drieën tot aan het groepje. Achteraf bleek de inspanning voor niks te zijn geweest want aan de voet van de Telegraph was bijna alles weer samen.

Op de eerste meters van de Telegraph was het de ex prof Eric Leblacher die tempo ging maken, hij wilde de groep serieus uitdunnen. Later in de klim nam een renner van de Franse Militaire ploeg het tempo over en bleef de hele klim het tempo hoog houden. Het gevolg daarvan was dat er nog maar 6 man overbleven met daarin ook Bert , Paul en ikzelf. Ik reed daar continu in het laatste wiel en was met me zelf in gevecht om niet los te laten en aan het wiel te blijven. Het liep niet zoals ik had gehoopt. In de aanloop naar de Galibier was het wederom de Franse militaire die vond dat het tempo omhoog moest. Toen alleen Bert en nog een andere renner meegingen besloot ik daar om me niet te laten opblazen en mij eigen tempo aan te nemen. Met z’n tweeën heb ik de Galibier verder beklommen en hoorde wij al snel dat de andere twee man ook Bert moesten laten gaan. Tijdens deze klim stond Jan Winters mij bij met bidons en wat eten, wat zeer welkom was. Op de top hadden wij deze twee opgeslikt waarbij de Franse militair volledig geblokkeerd op de top stil stond. Eerst met drie man de afdaling in en bijna aan het einde van de afdaling konden o.a. Paul en Erik Leblancher ook nog bij ons aansluiten waardoor wij met 6 man richting de Alpe d’Huez gingen. Bert had daar inmiddels al 5 minuten opgebouwd.

De eerste meters van de Alpe d’Huez had ik even nodig om mijn ritme te vinden, maar nog voor bocht 21 heb ik een goed tempo aangenomen waarmee ik bij een ieder weg reed. Na 10 kilometer klimmen kreeg ik ineens door dat ik nog maar een minuut achterlag op Bert en kon ik hem ook voor mij zien fietsen. Ik zat inmiddels al zo kapot en had overal kramp dat ik blij was dat ik nog steeds een beetje het tempo erin kon houden. Even nog een versnelling om proberen Bert bij te halen zat er echt niet in. Met ongeveer een halve minuut achterstand kwam ik als tweede over de streep. Mij doel was gehaald, podium plaats in de La Marmotte !!.

La Marmotte 2009

2009-07-06T14:10:00.004+02:00

Zaterdag voor de vierde keer de La Marmotte gereden mijn doel dit jaar was het halen van het podium. Halverwege de Telegraph zag ik dat niet zitten, maar net zoals vorig jaar herpakte ik mij weer goed op de alpe d"huez, om als 2e met 23 sec achterstand op Bert Dekker te finishen.

een verslag volgt hier binnenkort.

Classique Ain Jura

2009-06-30T18:57:00.000+02:00

Afgelopen zondag reed ik niet zoals mijn andere teamleden de Vaujany, maar ik reed met mijn franse club ter voorbereiding van de Marmotte de Classique Ain Jura een elite wedstrijd over 125 kilometer door de Jura. Aan de start stonden 170 renners waaronder ook een aantal grote teams zoals het opleiding team van AG2R en het UCI team “centre mondial uci”.

Het parcours bestond uit diverse heuvels van ongeveer 2 a 3 kilometer lang, alleen de eerste 50 kilometer waren redelijk vlak. Ik had besloten om de eerste 50 kilometer goed voorin te blijven en niet al te gek te doen om dan voldoende over te houden voor het heuvelachtige gedeelte. Naar ongeveer 25 kilometer ontstond er een kopgroep van ongeveer 15 man, mijn club genoot Edourd zat er bij. Ik had gehoopt dat die zodra de heuvels zich aandeden de kopgroep wel zou terug vallen, maar dat gebeurde helaas niet, en ik had de slag dus gemist. Vlak voor de finish kregen wij de eerste afvallers van de kopgroep in zicht, en hebben die voorbij gereden. Uiteindelijk als 24 ste over de streep, maar ik heb er niet meer om gesprint.

Het gemiddelde van de 125 kilometers in redelijk geaccentueerd terrein en een temepatuurtje van 29 graden bedroeg nog altijd 40 km/h. Het was in ieder geval een goede test en voorbereiding voor de Marmotte zaterdag a.s. Ik voel me goed en ben goed uitgerust we zullen zien waar het schip strand zaterdag.

21 juni

2009-06-22T17:10:00.011+02:00

Na afgelopen week een verkoudheidje te hebben gehad kon ik gisteren weer aan de bak. Ik had me ingeschreven voor een wedstrijd samen met mijn club ACThann in het nabij gelegen dorp Vagney. De wedstrijd ging over 92 kilometer met 1700 hm en telde een drietal klimmen.

Na de start in de aanloop van de eerste beklimming van de Grosse Pierre ontstond er een kleine kopgroep van 10 man met daarin mijn inmiddels welbekende ploegmaat Edourd. De voorsprong bedroeg nooit meer dan 1 minuut. Aan de voet van de Grosse Pierre ging ik meteen in de contra attaque om naar de kop te rijden. Deze klim is ongeveer 3,5 kilometer lang waarvan de eerste kilometer wat steiler is. Edourd was inmiddels al een beetje weggereden van zijn groep en keek al telkens achterom of ik er al aan kwam. Op volle snelheid met nog 1 renner in mijn wiel sloot ik een kilometer voor de top aan bij Edourd en nog een andere renner. Met z’n vieren afgedaald naar La Bresse om via Cornimont te beginnen aan de volgende klim. Deze klim in totaal ongeveer 7 kilometer zaten een aantal steile stukken van boven de 10 %. Edourd kon zich weer niet inhouden en ging vanaf de eerste meters weer tempo maken. Zijn klimsteil is grillig met elke keer weer nieuwe versnellingen, ik heb hebt liever constant een hoog tempo. Al vrij snel waren we met z’n tweeën en konden we beginnen aan het uitbouwen van onze voorsprong. In de daarop volgende afdaling opnieuw richting de Grosse Pierre hebben we goed samen gewerkt, en het tempo goed hoog gehouden. Voor de tweede keer boven op de Grosse Pierre hadden we ongeveer 5 minuten te pakken. Wat ons voldoende rust gaf om de laatste 20 kilometer te overbruggen naar de finish. Gelijk zoals bij onze wedstrijd op 1 mei gingen we over de finish alleen dan in andere volgorde, ik mocht vandaag winnen omdat dit voor mij een thuis wedstrijd was.

Thuisgekomen de rit bekeken aan de hand van mijn PowerTap gegevens, wat toch wel een leuk aantal grafiekjes liet zien. Het gemiddelde vermogen op de Grosse Pierre was 430 watt over 3 kilometer en op de volgende klim met de steile stukken nog gemiddeld 410 watt over 3,5 kilometer. Dit zijn mooie waarden die me vertrouwen geven voor de Marmotte over twee weken.

GP Vagney

2009-06-21T21:56:00.002+02:00

Vandaag onder een lekker zonnetje de GP Vagney gereden zo'n 30 kilometer bij mij vandaan, met daarin o.a. 2 maal de beklimming van de Grosse Piere en een andere klim zondernaam maar waarvan je benen wel erg zeer van deden.

Als eerste over de streep samen weer met mijn ploeggenoot van ACThann, een leuk vervolg naar de Trois Balllons van vorige week en een week waarin ik een aantal dagen een verkoudheid had, en niet veel heb kunnen trainen.

binnenkort een wedstrijd verslag.

Trois Ballons verslag

2009-06-16T15:16:00.005+02:00

Vrijdagavond na mijn werk in ons fietshotel ben ik vertrokken naar Champagney, waar ik mij bij het team voegde. Ik had er dit jaar voor gekozen om de nacht elders door te brengen zodat ik meer rust had en me beter kon voorbereiden dan dat ik thuis bleef. Als ik thuis bleef ben ik toch altijd in de weer met het hotel, en dit jaar wilde ik graag op het hoogste plekje staan naar twee keer 2e te zijn geweest.
Zaterdag om 4:50 werd ik al wakker na een wat onrustige nacht vanwege de hang jongeren in Champagney ( die heb je dus ook hier in Frankrijk) de eene kon nog harder met zijn brommer dan de ander denk ik. Anita had de dag ervoor al een lekkere pasta voor mij klaargemaakt die ik deze morgen heerlijk kon opeten. Op een Frans ontbijt is het niet altijd even gemakkelijk om een Trois Ballons te fietsen. Nadat ik mijn bidons had gevuld met Enervit dorstlesser kwam ook mijn ploegleider van mijn club ACThann. Hij zou ons en mijn Franse clubgenoot Edourd bijstaan met drinken en eventueel een wiel kunnen wisselen bij een lekke band. Jan Winters en Anita zouden er ook zijn om te assisteren. Aan de ondersteuning kon het niet liggen.

Rond de klok van 7 uur meldde ik mij in het startvak, echt warm fietsen is niet nodig om dat er eerst ongeveer 15 kilometer moet worden afgelegd tot aan de voet van Ballon de Servance. Ik kwam direct een hoop bekende tegen, ook Jens Volkmann, de winnaar van vorig jaar stond weer aan de start met twee teamgenoten. Ik wist in ieder geval waar de concurrentie vandaan kon komen.

Na een klein minuutje stilte voor een omgekomen Nederlander op de Planche een tweetal dagen eerder konden we vertrekken. De aanloop naar de Servance was rustig en ik had geen problemen om netjes voorin te blijven. Op de Servance was het Jens Volkmann die het tempo bepaalde, op mijn PowerTapp vertaalde dat zich op ongeveer zo’n 310 a 320 watt gemiddeld. Dit was geen probleem en ik kon rustig volgen, daarna de afdaling van de Servance. Deze is toch niet een van de beste, ik ken deze aardig goed dus weet welke bochten een beetje knijpen. In de aanloop naar de Oderen werd er rustig gereden waardoor er een zeer grote groep op de Oderen aankwam. Dit maakte de afdaling wel wat gevaarlijk, elke keer zie ik weer mensen blind vertouwen op hun geluk en de bochten afsnijden op de ander weghelft. Het enige wat je hiermee bereikt is de kans jezelf en andere renners in gevaar brengt. Alan, Richard Oege, Edourd ( mijn franse clubgenoot) en ik zaten er nog bij, en Alan bepaalde in het beging het tempo op de Bramond, de laatste kilometers werd dat gedaan door de teamleden van Jens Volkmann. 1 kilometer voor de top ging Jens vol aan ik en Edourd konden mee, maar in de afdaling en de daarop volgende route American konden er nog een aantal renners terug keren. Op deze lastige klim van 4 kilometer heb ik het tempo omhoog geschroefd om eens te kijken wie er goed is en wie niet. Het resultaat was dat we met 5 man boven op route des crêtes aankwamen. Ik wist dus nu waar de concurrentie vandaan kon komen.

In de aanloop naar de Grand Ballon kwamer er weer renners aansluiten waaronder ook nog Alan, Oege en Richard. Dat de groep weer iets groter werd was geen probleem. De regel in dit soort cyclo’s is altijd, als je een keer wordt gelost op een klim gebeurt dat veelal de volgende klim ook weer. Oege ging nog vlak voor de Grand Ballon tegen de grond door een rare manoeuvre van een andere renner, gelukkig had hij alleen wat schaafwondjes en kon hij gewoon weer terug komen. In de afdalig nam Oege het voortouw, hij is dit jaar weer een stuk beter gaan dalen dan vorig jaar, goed om te zien. Net na de passage van col d’Amic breekt er van een renner zijn zadel af, dat is dus pech voor die jongen die zijn wedstrijd daar moet staken en een goed klassering kan vergeten. Er gebeuren daar nog meer dingen, Alan en Richard die naast mij komen fietsen en vragen of Jens vooruit is? Ik zeg nee, die moet nog gewoon achter mij in deze groep zitten. Later blijkt dat hij zich niet super voelde en is afgestapt op de Grand Ballon.
Beneden aan de voet van de Grand Ballon is het Richard die een probleem heeft, een gebroken spaak in zijn achterwiel. Hij krijgt nog een ander wiel, maar niet veel later krijgt hij een lekke band en is ook voor hem een goede klassering niet meer mogelijk.

Op de Hundsruck is het Edourd die het tempo flink doet stijgen, er gaan steeds meer renners in de problemen komen en in de aanloop naar de Ballon d'Alsace rijden we nog met ongeveer 8 a 9 man. Nog even snel een pitstop maken want vanaf de Ballon d’Alsace is dat niet meer mogelijk. Deze lastige klim van 9 kilometer is bijna altijd de scherprechter in deze cyclo. Edourd die in het voorliggende plaatsje Masvaux woont kent deze klim op zijn duimpje en geeft dan ook al voor het stuwmeer vol gas, ik kan goed mee, voor de rest is het direct over. Op de top van de Ballon d’Alsace hebben we ruim 2 minuten voor op onze achtervolgers. Op de Top nog even een blikje cola en een gelletje erin die Anita mij aanreikt, en dan de afdaling in. In de afdaling ga ik voor, ik ken deze goed en is zeer mooi. Diverse bochten links rechts die zich direct achter elkaar opvolgen, heerlijk !!. Ze hebben begin dit jaar een hoop bomen weg gekapt waardoor deze slingers goed overzichtelijk worden. In de vlakke aanloop naar Champagney rijden we volle bak met de snelheid continu boven de 45 km/h. Na de wat lastige glooiende stuken vlak voor Champagney hadden we ruim 5 minuten opgebouwd op onze drie achtervolgers. Hierdoor konden we in de aanloop van de Plache even wat gas terug nemen om nog wat te herstellen voor de laatste 5 dodelijke kilometers.

500 meter voor het begin van deze lijdensweg nam de kramp de regie over mijn benen even over, “Merde”!!.
Het zou toch niet zo zijn dat het weer niet gaat lukken, het probleem van deze Trois Ballons is altijd dat de aanloop naar de Planche je compleet uit je ritme haalt en je volledig leeg zuigt. Ook bij Edourd is het beste er af en hij moet direct bij het opdraaien een gaatje laten. Mijn krampen zetten gelukkig net niet door en ik kan de laatste hindernis van 5 kilometer nog redelijk op de 25 en 23 omhoog rijden. In 6uur 28 minuten al eerste over de streep, missie geslaagd en een van mijn doelen dit jaar bereikt.

Wat ik erg waardeer zijn de vele reactie die ik in de afgelopen dagen van heel veel mensen, bekende en onbekende, heb mogen ontvangen, super bedankt !!!.
Ook mijn verzorgers van die dag Anita, Jan Winters en mijn ploegleider van ACThann moet ik bedanken zonder hen zo ik dit niet kunnen doen, bedankt !!!.

Nu kijken wat er nog meer uit te halen valt dit jaar op naar de volgende wedstrijden.

les Trois Ballons

2009-06-14T00:07:00.002+02:00

00:07 Mijn werk vanavond zit er weer op, onze 24 klanten zijn allemaal naar bed en ik kan eindelijk weer tot rust komen.

Na vier keer is het dan eindelijk gelukt om de Trois Ballons te winnen.

Eigenlijk moet ik zeggen onze 23 klanten, 1 van onze klanten is helaas met hartproblemen op de Grand Ballon naar het ziekenhuis vervoerd, om vervolgens per helikopter naar Mulhouse te worden overgebracht waar hij zojuist is geopereerd.

Binnenkort een verslag van de Trois Ballons

Powertap

2009-06-03T22:19:00.003+02:00

Maandag weer een goede training gehad van 170km met ruim 3000hm. Voor het eerst de bergen in met de Powertap aan. Het is nog een beetje aftasten en gegevens verzamelen voordat ik er meer gericht mee kan trainen. Maar het is wel leuk om te zien hoeveel watt je levert op de diverse klimmen. Wel is meteen bevestigd dat ik geen begenadigt sprinter ben of kan worden, wattages van 1200 watt of meer is niet aan mij besteed, tot nu toe een piek geleverd van 5 sec 835 watt. Dit was niet het maximale maar veel meer zal het niet worden denk ik.

Gisteren nog even 110km achter de motor getraind en vandaag even uitgefietst om de komende dagen mee te gidsen met mijn klanten. De laatste loodjes naar de Trois Ballon die op ZATERDAG 13 juni zal word gereden, ik zal zorgen dat ik er ben.

Triangle du doubs

2009-06-02T19:49:00.004+02:00

Vanwege dat wij 4 dagen waren afgesloten van de buitenwereld door een kabelbreuk bij France Telecom een wat verlaat verslag.

Zaterdag avond 30 mei 22:00, Na dat we klaar waren met het opdienen van avondeten in ons fietshotel, ben ik mijn spullen gaan pakken zodat alles voor morgen klaar stond. Daarna op tijd naar bed om goed uitgerust te zijn.

Zondag 31 mei 05:15, de wekker gaat en ik zit om 05:30 aan de pasta, de start is om 8:30 dus mooi drie uren van te voren. Om 05:45 rijd ik bij ons thuis weg naar het plaatsje Vercel zo’n 115 km hier vandaan, maar vanwege de kleine wegen ruim anderhalf uur in de auto.

07:23 aankomst in Vercel. Met de auto reed ik de laatste 20 kilometer van het parcours dus kon ik de finale nog even goed verkennen. De borden met aankomst 20km, 15 km, 10km, 5km, 1 km en 500 meter kwamen mij voorbij. Bij de finish dit jaar geen boog over de weg, vorig jaar hadden ze dat wel. Ik draai de parkeerplaats op die er akelig leeg uitzag. Nog een uur voor de start en ik ben de eerste ??. Na dat ik dacht, ze zullen de inschrijving wel op een andere plek houden kreeg ik toch het idee dat er iets anders aan de hand was. De vuilcontainers op de parkeerplaats lagen vol met rommel en gebruikte afzetlinten van credit mutuel, het zou toch niet gisteren zijn geweest #!!&*>#+>!!!. Nadat ik Anita op haar mobiel had gebeld was het zeker, de Triangle le Doubs was op Zaterdag !!.

Dit is me nog nooit overkomen dat ik me vergis in de dag, In onze planning thuis stond gewoon netjes Zaterdag 30 mei. Stevig balend was ik om 9:00 weer thuis in mijn hotel waar ik de klanten nog op weg kon helpen met hun tocht. Die dag maar even niet gefietst, ik had daar even geen zin in.

Nieuwe fiets

2009-05-26T15:35:00.003+02:00

Nadat ik gisteren terug was van mijn training van ruim 6 uur stond mij een blijde verassing te wachten. Mijn nieuwe frame met toebehoren stond thuis op mij te wachten. Frame, schoenen, helm en pedalen en nog andere dingen had Jan netjes naar mij verzonden nadat ik gevallen was in de La Meussienne. Ook zat er een nieuw Easton wiel bij met een Powertap naaf waar de meeste van ons nu inmiddels ook al mee rijden, ik ben benieuwd. Vandaag alles naar mijn fietsenmaker gebracht die alles vandaag direct in elkaar zet zodat ik zondag a.s. er weer mijn eerste cyclo mee kan rijden de Triangle du Doubs.

Rustdag

2009-05-24T22:04:00.003+02:00

Vandaag een rust dagje ingelast, nadat ik vorige week zondag was gevallen heb ik maandag en dinsdag niet kunnen fietsen. Woensdag had ik 5 uur getraind ,donderdag en vrijdag elk 3 uur om gisteren onder een strak blauwe hemel een schitterende tocht van 190 km te rijden met 3100 hm.

Dus vandaag was het een welverdiende rustdag, wat ook in mijn hotel wel goed uitkwam omdat er een hoop mensen weg gingen en weer een hoop nieuwe mensen kwamen. Deze dagen geeft altijd een hoop extra drukte. Ook had ik zo weer eens de mogelijkheid om anderen gedeelten van mijn lichaam te laten genieten van de zon dan alleen maar mijn armen en benen.

Morgen wordt het weer zeer mooi en warm weer en staat er in de planning om weer een tocht van 180 a 190 km te maken als voorbereiding voor de Trois Ballon.

Training hervat

2009-05-20T20:45:00.009+02:00

De pols valt gelukkig erg mee, alleen een aantal vingers zijn nog wat stijf waardoor ik wat voorzichtig moet schakelen en remmen. Gisteren mijn oude fiets weer onder het stof vandaan gehaald en alles weer afgesteld, om vandaag de training weer te hervatten. In een heerlijk zonnetje samen met Anita op de motor een tocht gemaakt van 140km over diverse cols. Vooral bij de wat slechtere afdalingen had ik wat moeite om mijn stuur goed vast te houden en te remmen, verder ging alles goed. Gisteren met Jan Winters van Veltec gesproken die mij kon melden dat het nieuwe frame met diverse toebehoren al naar mij onderweg is. Ik vind het super dat dit zo snel geregeld is zodat ik weer snel op mijn Concorde kan fietsen. Niet alleen de vervanging is bij ons team perfect geregeld maar ook de onderlinge contacten zijn super, met iedereen wel even contact gehad na mijn valpartij van zondag. Het fietsen bij zo’n team heeft zo zeker zijn meerwaarde, het gaat niet alleen maar om hard te fietsen, maar ook van alles er omheen !!. Nu op naar de “la triangle du doubs” volgend weekend en daarna de Trois Ballons.

Hier nog twee foto’s van mijn fiets na de val.

La Meusienne 17 mei

2009-05-18T12:02:00.002+02:00

Zondag morgen om 5:30 vertrokken richting Nancy om 8:00 van start te gaan voor de 174 km.
Het had er ’s morgens nog hard geregend maar toen we van start gingen was het droog en dat zou ook zo blijven. De eerste kilometers waren niet zo moeilijk waardoor er lange tijd met een vrij grote groep werd gereden, op de korte klimmen en direct daarna trokken we af en toe goed door om de groep wat kleiner te maken. Aan het einde van het parcours zouden wat meer klimmen moeten zitten, maar zover is het nooit gekomen.
Op het punt 90 kilometer was ik even gestopt om een plasje te plegen, toen ik weer wilde gaan aansluiten in het peloton, met nog een andere renner achter mij ging het fout. Een andere renner die ook gestopt was om te plassen aan de rechter kant van de weg wilde zijn weg weer vervolgen, maar deed dit niet op de gebruikelijke manier. Op het moment dat ik er met zo’n 35 km/h aan kwam stapte hij op zijn fiets en is zo druk om met zijn voet in het pedaal te komen dat hij helemaal naar links van de weg schiet. Ik geef nog een brul en probeer uit te wijken, wat nog wel zou lukken dacht ik, maar de renner achter mij reed goed uit de wind dus dat wil zeggen zijn wiel naast mijn achterwiel. Het gevolg hiervan was dat zijn voor wiel mijn achterbrug raakt en direct vast sloeg, wij beide tegen de grond en de vriendelijke meneer ( een belg ) die alles perfect mee krijgt vloekt nog wat maar rijdt gewoon door. Ongelofelijk dat je dan toch niet even stopt om te kijken wat je hebt veroorzaakt. Ik heb inmiddels zijn naam kunnen achterhalen en ga ook zeker kijken of ik deze meneer nog even kan aanspreken !!.
Het gevolg van de valpartij was dat mijn frame op de achterbrug is gebroken, mijn Easton EC 90 carbon achterwiel gebroken, helm gebroken, schoenen en pedaal kapot. Ik zelf had ook de nodige verwondingen, gelukkig niks gebroken maar wel een aantal vingers op twee handen ontvelt, schaafplekken op knie bovenbeen heup en schouder en een gekneusde pols. Nadat de arts het ter plekken had verbonden ben ik na afloop nog langs het zieken huis bij ons thuis gereden om daar alles even te laten schoonmaken. Helaas word je daar in Frankrijk niet vrolijk van.
Om 15:30 kwam ik er aan en om 19:00 vertrok ik weer, met als resultaat alles matig schoongemaakt twee handen volledig in de zwachtels en heup knie en schouder provisorisch afgeplakt. Ze noemen het hier de afdeling URGENGE maar dat stralen ze niet uit, je zit er gewoon uren te wachten om vervolgens half schoongemaakt en niet erg kundig te worden verbonden.
Bij thuiskomst eerst even gegeten en daarna toch maar alles er weer afgehaald en alles zelf onder de douche schoongeboend en opnieuw laten verbinden door mijn eigen verpleegster.

de dag voor de la Meusienne

2009-05-16T21:47:00.002+02:00

Vandaag 1 dag voor de cyclo de la Meusienne is normaal een dag waar ik even een uurtje los rijd. Vandaag stond er iets anders op het programma.

Ik moest vandaag met een groep klanten uit mijn hotel mee gidsen. Super gezellig en lekker in het zonnetje 130 kilometers getrapt over de diverse cols. Ideaal is anders maar het voelde vandaag goed aan en het werk gaat nog altijd voor. Anita heeft nu mijn taken in de bar overgenomen en ik ga nu lekker naar bed om morgen vroeg om 5:00 weer op te staan. Morgen weten we meer.....

foto's ronde du Haute Saone

2009-05-15T13:32:00.005+02:00

Hier een aantal leuke foto's waarop te zien is dat ik nog net de etape wist te winnen na een solo van 5 km.

Vittel 8 mei

2009-05-12T22:24:00.000+02:00

Vrijdag 8 mei zat ik om 7 uur ’s morgens al weer aan de pasta om vervolgens om 9:15 van start te gaan in een kleine cyclo sportieve in Vittel wat ongeveer 65 kilometer van ons fietshotel ligt. Het is een cyclo van 161 kilometer met ongeveer 1900 hm. Deze hm komen voort uit voornamelijk kleine klimmen van maximaal 1,5 a 2 kilometer.
Bij aankomst nog even snel inschrijven om vervolgens om 9:15 van start te gaan. Er reden 300 renners de grote ronde en 300 renner de kleine ronden. Het weer was goed al werd er in de middag wel wat omweer verwacht.
Al vrij snel naar de start zag ik Sjef Graafmans fietsen, ook hij hier ?. hij was op donderdag middag aangereden om deze cyclo als een leuke training mee te pakken. Maar al vrij snel nadat de eerste groep was uitgedund kon ik hem niet meer vinden, na afloop hoorde ik van hem dat hij een lekke band had gehad, jammer.
Na diverse aanvallen van wat elite renners die hier ook reden ontstond er een groep van nog maar een man of 20. Op elke klim probeerde er wel iemand weg te rijden wat voor een onrustig verloop zorgde. Met nog ongeveer 40 km te gaan reden er twee man weg, ik kende ze goed en toen ik zag dat het groepje het niet zou gaan dichten ben ik er naar toe gereden met Richard Damien in mijn wiel.
De laatste 30 kilometer met z’n vieren gereden en op het laatste klimmetje ongeveer 8 kilometer voor de aankomst heb ik geprobeerd weg te rijden maar Steve Diaz kon nog net blijven aanklampen. Ik had niet de benen van de afgelopen weken. Steve Diaz kom ik ook vaak tegen bij de ffc koersen hier in Frankrijk en dan rijd ik altijd een stuk sterker. Maar vandaag kon ik het verschil helaas niet maken, in de sprint was hij dan ook sneller dan mij en werd ik tweede.
Volgende week goed rusten en dan zondag de cyclo la Meusienne rijden, nieuwe ronden nieuwe kansen.

Thann 1 mei

2009-05-06T22:44:00.003+02:00

Vandaag is de grote koers voor de club. Voorzien van een mooie beklimming is het een koers die meer bij mij past en bij Edouard. Maar “momo” , de sprinter van de club en lid van de militaire selectie van Frankrijk is ook goed op dreef de laatste tijd. Zou een spannende dag worden.
Een grote vereniging met veel ambitie uit de omgeving deed wel mee met zo’n 14 renners. Oeps, het zal al mooi zijn als er een Thannois op het podium komt.
Al snel ging het hard. Er ontstond een kopgroep en Edouard zat er ook bij. Dus het was weer niet aan ons om het gat dicht te rijden. Op de eerste echte klim heeft een andere ploeg het gat kunnen dichten. We waren toen nog met een man of 25 Ik en Momo waren er ook nog bij. Na diverse aan vallen van onze ploeg kwamen we in een situatie dat we nog met 4 man over waren ik Edouard en twee andere renners. Telkens als Edourd op kop kwam liet ik een gaatje vallen en moesten de andere het dicht rijden. Met nog twee ronden te gaan kreeg een jongen het zwaar op een klim en moest het laten lopen. Edouard reed langzaam weg en ik bleef achter met een Laurent Colombatto een renner uit Besançon . Toen ik zag dat hij het niet zou halen ben ik over hem heen gesprongen en naar Edouard gereden. Samen hebben wij 2 ronden (totaal 40 km) volop gereden om weg te blijven. Het publiek vond het helemaal geweldig. Dit hadden ze nooit durven dromen, 2 Thanois voorop. De ploegleider niet uitgezonderd. Zoals ik zelf al bedacht had, zou ik de koers aan Edouard laten. Het is een jonge renner, zijn woonplaats en misschien kan hij mij dan helpen met de Trois ballons. De ploegleiding vroeg het ook nog of het goed was dat Edouard ging winnen, maar dat was voor mij vanzelfsprekend.
In de 2 rondes hebben wij toch nog een voorsprong kunnen opbouwen van 3.05. Samen hand in hand over de finish, geweldig. Super ervaring om dit te kunnen als team. Vervolgens kwam het aan op een sprint van 3 achtervolgers. Tot onze grote vreugde was onze Momo er ook bij. Hij heeft natuurlijk niets hoeven doen, alleen maar volgen en het lukt hem ook nog om de sprint te winnen. Voor een sprinter toch zo over dit parcours komen bij de eerste, is heel knap. Nu was het feest compleet, 1, 2 en 3 allemaal van onze verenging uit Thann. Wederom een goede koers, lekker gefietst en voel me goed. Geen krampen, kan goed doorgaan in de finale als het moet, dus het gaat goed. Hopelijk kunnen wij deze lijn doorzetten, we zullen zien. 8 Mei de eerste cyclo weer in Veltec tenu in Vittel, meetelend van Trophee de l’Est .

Ronde du Haute Saone 25- 26 april

2009-05-06T22:22:00.003+02:00

Gezien de drukte in ons hotel en een wat grieperige Anita, was het moraal niet echt goed om weg te gaan voor 2 dagen koers. Dat blijft wel lastig, je hebt een afspraak met de club om die koers te gaan rijden en dan blijkt dat het soms toch wel moeilijk is te combineren met het runnen van een hotel.
De eerste dag was een middagetappe over 120 km. Wat glooiend landschap, geen echte klimmen. Maar hier in de omgeving is niets vlak, dus het is altijd zwaar.
Dit jaar lukt het mij vrij gemakkelijk om mij telkens voorin te handhaven, dus ook vandaag. Er was een groep weg, maar het verschil werd niet groter dan 1 min 30. Op ongeveer 40 kilometer van de aankomst ben ik op een klim weggereden met nog een 10 tal renners. Samen hebben wij het gat met de kopgroep kunnen dichten. Op zo’n 5 kilometer voor de finish dacht ik als ik wacht op een sprint ben ik verloeren dus moeten we het nu proberen. Vlak voor een bocht met daarachter een lastig stuk tegen wind en oplopen ben ik gedemarreerd. Ik pakte 10 meter, 20 meter zal het dan nu een lukken ?. Ik had nog een hoop power en nog belangrijker geen krampen !!!. (Ik heb dit jaar mijn zadel 1 cm lager en meer naar voren gezet omdat ik vorig jaar nog vaak last had van krampen in mijn hamstring. Het lijkt er op dat de krampen nu verleden tijd zijn.) in de laatste 5 kilometers 15 seconde voorsprong op de achtervolgers, het was nu alles of niets. 1 renner ging in de laatste 2 kilometers in de contra attaque dus het was nog niet gedaan. Bij het bord van de laatste kilometer stond een bord afdaling 9 %, ik dacht dat komt goed uit dan kan ik het wel houden. Nog 500 meter, een bocht naar rechts direct een bocht naar links en nee hé de weg gaat weer omhoog en niet zo’n klein beetje ook 9 a 10 %. Mijn achtervolger kwam toch wel akelig dicht bij, dus alles uit de kast en niet meer omkijken. En ja met twee meter nog over kwam ik als eerste over de streep, mijn eerste overwinning voor mijn club dit jaar.
Later op mijn Polar was te zien dat ik toch nog iets kon wat ik zelf niet meer voor mogelijk had gehouden; mijn maximale hardslag is tijdens de laatste kilometers op de 205 gekomen. Zo , het kan dus toch nog wel.
Daar het de eerste etappe was, was het gevolg dat ik in het “geel”kwam te rijden. En omdat ik ook de etappe had gewonnen en daardoor 15 punten voor het sprintklassement kreeg, was ik ook de leider van het puntenklassement en kreeg ook nog de “groene”trui. Hoe is het mogelijk een klimmer die een puntenklassement leidt. Maar de bolletjestrui had ik niet, hmm, misschien toch maar de aandacht verleggen van het klimmen naar het sprinten?? Nee, dat gaat het niet worden.
De volgende etappe de volgende dag was een ploegentijdrit. Nu wist ik van te voren dat ik meer op mijn mederenners moest letten om niet alleen over de streep te komen. Van de 5 renners telde de 3de renner. Zoals gedacht ging het ook. Heb veel moeten inhouden om de jongens er niet eraf te rijden. Uiteindelijk heeft dit ook mijn klassement doen verbleken. Andere verenigingen waren toch heel wat professioneler aan de start gekomen. Wij waren nietmet zo’n sterk equipe op pad. Na de tijdrit stond ik op de 6de plaats in het klassement. 19 sec achterstand. Hmm, dat wordt moeilijk nog goed te maken.
De 3de etappe was een route met 2 klimmen erin. Maar dat waren geen klimmen die het verschil konden maken. Tijdens de beklimmingen heb ik het nog wel geprobeerd, maar ze uit het wiel rijden lukte helaas niet. Als ik mijn kont uit het zadel laat komen is het meteen een reactie van het hele peloton. De leider van het klassement hoorde ik wel gigantisch afzien in mijn wiel, maar doordat hij een sterk team om zich heen had, kon hij het toch volbrengen. Het is ook een etappe geweest waar wel een groepje weg wist te komen, maar geen groten voorsprong kon ontwikkelen, met als gevolg een massasprint. Heb mij weer goed kunnen handhaven in de voorste gelederen. Uiteindelijk met een 6de plaats algemeen toch goede koersdagen gehad. Op naar 1 mei, want dat is de koers georganiseerd door de club, dus ziet men graag wat van zijn renners.

Nancy 19 april

2009-05-06T22:05:00.000+02:00

Wij zouden eerst een wedstrijd in Seloncourt gaan rijden, maar dat bleek een criterium te zijn, zeker niet mijn ding, dus maar een vervanger opgezocht. Vlak bij Nancy deze keer. Een wedstrijd met ook weer een Bosse. Het nadeel van dit soort klimmen is dat het net niet lang genoeg is om de “machtrijders” eraf te rijden.
Edouard was ook mee en wij reden met z’n tweeën van de vereniging. Na enkele demarrages van ons ontstond er een groep van 8. Edouard was mee met de groep, dus was het niet aan mij om het gat dicht te rijden. In de laatste ronde heb ben ik vlak voor de laatste klim weg gesprongen en kwam ik als eerste van de achtervolgers als 7e aan. Edouard heeft het niet kunnen afmaken en werd uiteindelijk 4e. Al met al weer met een goed gevoel naar huis, de vorm zit er echt aan te komen. Er zit meer macht in de benen dan vorig jaar om deze tijd, dat is een ding wat zeker is.

Valetin 11 april

2009-05-06T22:00:00.000+02:00

Valentin was voor mij de eerste koers om een goed te kijken hoe ik ervoor stond in vergelijking tot vorig jaar. Het is een koers waar toch veel grote teams uit Frankrijk en Zwitserland aan de start staan. Dus daar wordt altijd hard gekoerst. Het parcours is voorzien van een “Bosse”zoals ze dit hier aanduiden. Geen echte klim, maar toch voldoende om het goed zwaar te maken.
Na de start ging het meteen hard. Dus moet je altijd zorgen dat je voorin blijft, zodat je niet constant gaten aan het dichtrijden bent om er maar bij te blijven. Het voelde toch wel goed aan. Probeer dit jaar wat meer met “verstand “te koersen. Niet altijd maar aanvallen en uiteindelijk nergens mee thuis komen. Dat is mij toch wat te vaak gebeurt naar mijn zin.
Dit jaar hebben wij een sterk team met de club. Edouard is ook een echte klimmer en is dit jaar er al vroeg bij. Vorig jaar heb ik met hem en Dietz de laatste kilometers gereden van de “La Vosgienne”.
In de laatste ronde reden wij nog met een kleine groep, er reeds er een weg en Edouard heeft geprobeerd er naar toe te rijden. Helaas lukte het hem net niet, met een 2e plaats tot gevolg. In de laatste kilometers heb ik mij goed kunnen handhaven in de 1ste groep en eindigde uiteindelijke rond de 16de plaats.
Al met al een heel goed gevoel aan deze wedstrijd over gehouden. Heb zeker het gevoel dat het veel beter gaat dan vorig jaar. Voel met wat sterker, kan beter mee met de eerste, vooral in de finale.

Ventoux week

2009-03-20T17:52:00.007+01:00

Alweer een week geleden ben ik samen met Anita vertokken naar de Ventoux om daar een week met het Veltec-team te trainen en ons daar voor te bereiden op het fietsseizoen. Ik zelf blijf daarna nog een week langer, samen met Anita om nog even lekker van de zon te kunnen genieten en nog wat extra kilometers te maken, voordat wij weer ons hotel open doen en een druk seizoen tegemoet gaan.

Afgelopen week hebben we elke dag onder een strak blauwe lucht kunnen trainen en de nieuwe teamleden beter leren kennen. Wij hebben hier zo’n 26 uur getraind en een aantal keren de Ventoux beklommen. Vandaag hebben wij, nadat wij een uurtje hadden warm gefietst, de Ventoux beklommen vanuit de kant van Bedoin. Vanaf de marmeren streep in het centrum van Bedoin vol gas in ongeveer 47 minuten tot aan chalet Renard, samen met Oege ben ik bovengekomen en Bas en Richard volgden op kleine achterstand. Vooral aan Oege merk ik dat hij dit jaar een stuk sterker fietst dan vorig jaar op dit tijdstip !.

Morgen en zondag vertrekken de andere Veltecers weer terug naar Nederland, terug kijkend was het een zeer geslaagde en vooral gezellige week !.

Volgens de voorspelling blijft het ook volgende week nog perfect weer, dus dat wordt nog even genieten.

Binnenkort hier en op het weblog van het team een wat uitgebreider verslag.

Einde seizoen

2008-10-25T22:35:00.003+02:00

Na mijn overwinning in de La Vosgienne stond er niks meer in de planning, het was tijd voor wat ontspanning. Ons hotel was nog voor drie weken open en ik moest alle drie de weekeinde mee gidsen, twee keer op de ATB en een keer op de racefiets.

Eind september zijn wij dus met het hotel gesloten en begon het andere gedeelte van ons bestaan hier in de Vogezen. Niet meer vroeg te hoeven opstaan en weer aan het klussen gaan. Het project voor deze winter is het vernieuwen van alle badkamers op de tweede verdieping.

Ondertussen ben ik ook weer op de fiets geklommen om in November weer volledig de draad op te pakken voor het volgende seizoen. Ook volgend jaar fiets ik weer voor het Veltec team, en ik hoop dat ik mijn stijgende lijn van het afgelopen jaar kan voortzetten.

La Vosgienne

2008-09-08T13:33:00.002+02:00

Zondagmorgen, vandaag moest het dan maar gebeuren. Ik wilde dit jaar in ieder geval een thuiswedstrijd winnen, had ik mij begin dit jaar voorgenomen. Met de Trois Ballons was dat net niet gelukt dus moest het vandaag gebeuren.

Gelukkig zaten de weergoden mee en was het na een zeer slechte zaterdag met veel regen, zondag droog weer met af en toe een lekker zonnetje. Om 6 uur in de morgen vertrokken naar Thann om daar om 8:30 van start te gaan. Ik behoefte me geen zorgen te maken wat betreft het startvak, want mijn club AC Thann was de organisator van deze cyclo. Ik reed deze cyclo dan ook op verzoek van mijn club, als uitzondering, in het shirt van AC Thann.
Met meer dan 1200 inschrijvingen was het een record aantal deelnemers voor deze cyclo die om het jaar verreden wordt.

Om half negen van start om direct aan col de Hundsruck te beginnen, deze ging in een gematigd tempo omhoog waardoor we nog met een grote groep overbleven. Vlak voor de top ging Cedric Haas, ook van mijn club, in de aanval om met nog een andere renner een voorsprong op het peleton op te bouwen van max. 3 minuten. Op de tweede klim van de dag, de Ballon d’Alsace, werd het tempo opgevoerd door mij en Dietsch (winnaar van de vorige edite). Vlak voor de top konden we een koploper bijhalen, Cederic had nog steeds een voorsprong van 1min30.
Op de col du Page haalde wij uiteindelijk ook Cederic bij waardoor we met een man of 10 verder gingen over col d’Odren. Tot op dat moment voelde ik mij zeer goed en reed ik gemakkelijk mee omhoog, dat was dus een goed voorteken. Op col du Bramont ging mijn club genoot Edwouard tempo rijden, alleen Dietsch, ik en nog een Duitser konden het tempo volgen. Na 1 kilometer dalen meteen route American omhoog, dit is een wat steilere klim met nogal slecht wegdek. Hier werd het ook voor de Duitser te zwaar waardoor we nog met 3 man overbleven. Boven op de route d’crêtes hoorde ik een harde klap, ik voelde me fiets gaan zwabberen en ik dacht nee!!. Jawel twee spaken uit mijn carbon wielen waren gebroken. Gelukkig reed er een neutrale wagen achter de kopgroep aan die mij snel een wiel kon geven, gelukkig hebben de andere twee man hier geen gebruik van gemaakt en kon ik snel weer de aansluiting vinden.
Op de laatste beklimming van de dag col d’Amic moest het dan gaan gebeuren. Edwouard en ik hebben om beurten geprobeerd om weg te raken, maar Dietsch bleef steeds volgen. Op een kilometer voor de top waar het iets steiler werd probeerde ik het nog een keer met volle inzet, met als gevolg dat alleen ik en Dietsch overbleven. Het zal toch niet weer een tweede plaats worden dacht ik al, het schijnt dat ik daar een soort patent op heb dit jaar. Maar gelukkig kon ik dit keer wel overtuigen in de sprint en kwam als eerste over de streep. Ook bleek dat we de snelste parcoustijd ooit hadden gereden, dat was dan ook nog mooi meegenomen.Voor mij een top dag en een goede afsluiter van dit seizoen!!.

Criquielion

2008-09-02T21:32:00.002+02:00

Vrijdag morgen vertrokken naar België om Zaterdag de Criquelion te rijden. Omdat ik deze cyclo nog nooit eerder had gereden heb ik vrijdagmiddag vast de eerste lus naar La Roche verkend en ook alvast de steile klim die vanuit het centrum langs de kerk omhoog gaat.
Zaterdag morgen om 6:30 opgestaan gegeten en om 8:00 in La Roche, waar ik mij bij Koen en Frederik kon voegen. Wij waren niet al te vroeg in het startvak en stonden vrij achterin. Dit was toch nadeliger dan ik had voorzien. Het startvak liep in een soort trechter waardoor het erg lang duurde voordat we de startlijn passeerde.
Direct uit het dorp begon er een klim van ongeveer 4 km, deze had ik in zijn geheel nodig om weer vooraan post te vatten. Gelukkig lag het tempo niet zo hoog zodat ik in het volgende stuk weer wat kon bijkomen. Met een vrij grote groep de eerste kilometers gemaakt tot dat we voor de tweede keer in La Roche terug kwamen waar we de lange steile klim op moesten voor de kerk langs. Ik zat daar goed voorin en draaide als 5e de klim op. Hier ben ik op een lekker tempo omhoog gereden en kwam als eerste over de tijdregistratie matten die boven op de top liggen. Het gevolg hiervan was dat we met nog 4 man over waren. In de daarop volgende afdaling zijn er nog twee renners teruggekeerd, waar onder de winnaar van de dag. Om dat de samen werking niet goed was en er twee jongens waren die niet wilde mee rijden, is er uiteindelijk nog een groep van zo’n 15 renners terug komen aansluiten.
Ik voelde me de hele rit prima en had nog nergens in het rood hoeven te gaan. Op ongeveer 50 kilometer van de aankomst reed Tino langzaam bij de nog 5 man overgebleven kopgroep weg. Ik had hier niet zo’n haast mee om het gat te dichten want ik dacht 1 tegen 5 kan toch geen probleem zijn. Echter bleek dat mijn mede vluchters toch al aardig moe waren en kwamen we niet echt terug. Toen de voorsprong van Tino 1 minuut werd heb ik besloten met nog zo’n 35 kilometer te gaan het gat alleen te dichten. Twee klimmen later vond ik de aansluiting met Tino.
Helaas was het parcours aan het einde niet meer zo zwaar waardoor het moeilijk was om nog weg te rijden, dan maar gokken op mijn sprint. De aankomst was voor mij totaal onbekend, achteraf had ik deze beter even kunnen verkennen. De finish lag erg rommelig kort achter een scherpe bocht met gevolg dat ik iets te laat reageerde en het net niet heb kunnen halen en als tweede over de streep kwam.
Achteraf hoorde ik dat er iemand van het wielertoerist forum bij de finish op een geparkeerde auto was gereden en met een gebroken rug naar het ziekenhuis van Luik is vervoert. Op dat moment krijg je toch even kippenvel en is een tweede plaats niet zo belangrijk meer.
Volgende week zondag mijn laatste cyclo van dit jaar, de la Vosgienne, een thuiswedstrijd.

Criquielion

2008-08-30T22:59:00.003+02:00

Vandaag tweede plaats gereden in de sprint, helaas. Ik had mijn zinnen er op gezet om hem te winnen. Wel een goede wedstrijd gereden, binnenkort een uitgebreid verslag.

Voorbereiding twee laatste cyclo’s

2008-08-23T20:47:00.005+02:00

Na de Marmotte even een rustige periode ingelast wat betreft het fietsen, in ons Hotel daarin tegen hebben we het erg druk gehad de laatste weken.

In deze periode heb ik nog wel een aantal FFC koersen gereden om de conditie op peil te houden. De laatste Elite wedstrijd reed ik een 11e plaatst in een goed bezet deelnemersveld met ploegen uit onder meer Zwitserland, Belgie en Luxemburg.

Afgelopen week hadden wij Nick Nuyens en Kevin de Weert van Cofidis op bezoek in ons hotel, ze kwamen zich hier voorbereiden op de Vuelta die volgende week begint. Ik heb vier dagen met ze mee getraind, wat voor mij natuurlijk een leuke uitdaging was en ook een goede voorbereiding op de Criquelion en de la Vosgienne die komende weken op mijn programma staan. De eerste dag hadden we een tocht gemaakt over twee cols 150km met 3000hm. Op de cols werd goed tempo gereden, ik kon gelukkig goed volgen, zodat ze niet op hun gids moesten te wachten. De volgende dag een wat rustigere dag met 120km, om de volgende dag een tocht te rijden van 180km met 3000hm over diverse cols met o.a. de Grand Ballon. De laatste dag hebben nog een rustige tocht van 90km gemaakt, waarna ze in de middag weer naar huis gingen. Kortom zowel voor mij als voor hun een aantal leuke dagen waarin we goed hebben kunnen trainen.
Komende week wat kortere trainingen om volgende week Zaterdag goed uitgerust aan de start van de Criquelion te staan.

La Marmotte

2008-07-09T21:34:00.002+02:00

De maandag na de Dolomieten, zijn wij met het team “verhuisd’ naar de Alpen. Een weekje herstellen en een beetje genieten van de omgeving. Het weer zat ook hier mee.
Dinsdag kwam ook Jurgen Krikke, de patron van Veltec, het team versterken.
Zaterdag was het zover. De weersvoorspellingen waren goed, dus dat zat alvast mee. Daar ik een “warmweer-rijder” ben, kan het mij niet gauw te warm zijn.
Jan had ervoor gezorgd dat er met andere een pact was gesloten, zodat boven op iedere beklimming men klaar stond voor de bevoorrading.
Omdat het toch wel goed bevallen was om op tijd op te staan, hebben wij de trend voor de Marmotte maar voortgezet en om 04.15 uur zijn we opgestaan.

Ik stond redelijk vooraan in het eerste startvak, dus was het niet moeilijk om naar de start naar de voorste linie te rijden. De aanloop naar het stuwmeer in Allemond ging op z’n gemak. Pas aan de voet van de Croix de Fer werd het tempo verhoogt. Ik kon gemakkelijk volgen zonder te hoeven forceren, dat zag er goed uit. Op de top kwamen we met ongeveer 25 man aan wat al aangaf dat het tempo niet erg hoog lag. Het eerste jaar dat ik de Marmotte reed (2006) waren we daar nog maar met 7 man over. Ik had mijn bidons al weg gegooid om snel nieuwe te kunnen aannemen en dan goed voorin te kunnen gaan beginnen aan de technisch lastige afdaling. Ik zag hellaas niemand in Veltec tenue aan de kant van de weg waardoor ik al zoekend een hoop plaatsen verloor en uiteindelijk een bidon van het blad Fiets heb aangenomen.

Inmiddels waren de Italianen en Bert Dekker al ruim aan de afdaling begonnen en hadden direct al een aardige voorsprong genomen. In de eerste paar gevaarlijke bochten ben ik direct aan mijn inhaalrace begonnen met iets meer risico dan ik normaal neem. Het gevolg dat ik toch een bocht miste en door het grind moest uitremmen alvorens de bocht te kunnen nemen. Uiteindelijk is het mij toch nog gelukt om voor het einde van de afdaling in mijn eentje de aansluiting met de kopgroep te maken. De mensen die op de top van de Glandon zouden staan waren door de gendarmerie tegengehouden en konden niet meer op tijd aankomen. Gelukkig hadden ze direct Jan gebeld die aan de voet van de Glandon mij stond op te wachten met verse bidons, gelukkig.

Door het dal werd er goed tempo gereden tot aan de voet van de Telegraphe. Hier werden er diverse prikjes uitgedeeld door Dekker en de twee Italianen, ik kon dat gelukkig goed volgen en voelde mij prima. In de aanloop van de Galibier gingen ze weer aan, ik probeerde te volgen, maar wat even daarvoor geen probleem was, was dat nu wel een probleem. Het wilde daar gewoon niet lukken, en ik werd door diverse andere renners ingehaald die even daarvoor al moesten lossen. Toch niet weer net als vorig jaar, toen had ik het ook al moeilijk daar en kwam ik als 9e over de streep in een tijd van ongeveer 6 uur 17. Niet aan denken dacht ik zelf en gewoon doorgaan !!. Vlak voor de top van de Galibier kwamen er weer enkele renners in het zicht, die moet ik in de afdaling wel weer kunnen inhalen dacht ik. En inderdaad in de afdaling vind ik weer de aansluiting zodat we met drie renners de afdaling afmaken en naar de voet van de Alpe d’Huez fietsen. Ik had goed kunnen eten en drinken en het leek weer beter te gaan. Aan de voet van de Alpe d’Huez reed ik meteen weg van mijn groep en kon een goed tempo maken. Diverse mensen aan de kant waaronder Leon en Monique van hotel Au bon Accueil riepen dat ze niet ver voor lagen en dat ik nog wel een aantal kon inhalen. Dit gaf mij een goed gevoel en ik kon de hele klim het tempo goed volhouden. Vier kilometer voor de top passeerde ik een renner en even later zag ik ook nog nummer 4 en 3 rijden. Helaas heb ik deze op 20 seconde na niet meer kunnen inhalen. Mijn tijd op de Alpe d’Huez was toch nog een acceptabele 50 min 31 sec, uiteindelijk werd ik 5e in een tijd van 6 uur 5 min 7 sec. Even baalde ik ervan dat ik net iets te kort kwam om de nummer 4 en 3 nog bij te halen, maar door mijn inzinking op de Galibier zat er die dag gewoon niets meer in. Toen ik mijn finish tijd zag van 6 uur 5 wat ik toch zeer tevreden. Mijn doel was om top 5 te fietsen onder de 6 uur 10, dit was dus gelukt !!.

’s Avonds hebben wij deze geslaagde week heerlijk afgesloten bij de plaatselijke pizzeria met een over heerlijk quatre fromages pizza met heerlijk wat wijn !!!.

Volgende week maandag 14 jullie weer een koers met mijn club AC Thann.

Dolomieten Marathon

2008-07-07T23:03:00.007+02:00

Zondag was het zover. Mijn eerste Dolomieten Marathon. Wat kan en mag ik hier van mijn prestatie verwachten. Volgens de “deskundige” zou dit een cyclo zijn welke mij best zou moeten liggen, niet te lange klimmen en de hele dag op en af. We zullen zien.
Om 04.00 uur moest het hele Veltec-team aan de ontbijttafel zitten in opdracht van Anneleen. Volgens haar is ons lichaam dan goed wakker voor de start om 06.45 uur. Ik hoop maar dat ze gelijk heeft, want vroeg opstaan is niet mijn sterkste kant.
Voor de start stonden wij halverwege het eerste startvak. Dat wil zeggen, Oege Anneleen en ik. Voor Koen en Frederik was het niet gelukt om een startbewijs in het eerste vak te krijgen.
Na de start, in de aanloop naar de Passo Campolongo ben ik direct naar voren gereden, zodat zodra daadwerkelijk beklimming zou beginnen ik goed voorin zou zitten.
Mijn vermoeden was terecht, de beklimming van de Campolongo ging inderdaad in een hoog tempo. Wij kwamen in deze relatief korte klim maar met een groep van ongeveer 15 man op de top aan.
Tijdens de beklimming van de Passo Pordoi reed Corsello (van Team Salieri) direct van de groep weg.
Op de de beklimming van Passo Gardena kwam de reactie van Negrini, die ook alleen weg reed.
Tijdens de 2e beklimming van de Campolongo ontplofte alles, Jones, Burrow en Corradini reden langzaam van mij weg. Ik voelde al dat ik niet kon volgen en besloot mijn eigen tempo te gaan rijden. Samen met Fantini en Patuelli hebben wij in de afdaling van de Campolongo weer aansluiting kunnen maken met Jones, Burrow en Corradini.
Samen zijn wij toen naar de Giau gereden. Daar moest ik Jones, Burrow en Corradini weer laten gaan.
Wel kon ik hier weg rijden van Fantini en Patuelli. Vlak voor de top stond Jones aan de kant, blijkbaar met materiaal pech. Op de beklimming van de Falzarego, de laatste klim van de dag haalde ik Corsello in. Blijkbaar heeft hij Negrini niet kunnen volgen, nadat hij was bijgehaald. Als 5e in 4.09.38 uur kwam ik tenslotte moe maar voldaan over de finish. Hier onder de uitslag:

1. Negrini Emanuele 1974) 4:29.05 ASD Team Salieri 2. Corradini Antonio 1970 4:33.54, ASD Team Salieri
3. Burrow Jamie 1977 4:34.31 Team Guru Parkpre Selle Italia
4. Bulgarelli Fabio 1977 4:36.45 GS Sportissimo Top Level
5. Snel Michel 1972 4:40.22, Veltec Team Gran Fondo
6. Corsello Giuseppe 1971 4:42.02,6 ASD Team Salieri
7. Fantini Ersilio 1967 4:46.51,0 Team Mg.K Vis-Lgl-Look

Omdat de eerste vier een soort “prof”licentie hebben worden zij niet meegenomen in het klassement per leeftijdscategorie, waardoor ik 1e was in de categorie 31 – 36 jaar.Met als resultaat een mooi trofee en een paar veel te kleine Diadore raceschoenen. (dus in de aanbieding, maat 41, tegen ieder aannemelijk bod, nieuw in de doos)
Al met al voor een eerste Dolomieten heb ik mij super vermaakt. Geweldig parcours en een geweldige organisatie !!.Vooraf had ik gezegd als ik bij de 1e 10 in het klassement kan komen, ben ik super tevreden. Dus ben ik super tevreden. Op naar de la Marmote.

verslagen

2008-07-06T22:06:00.003+02:00

Vandaag weer thuis gekomen vanuit de alpen. Gisteren een 5e plaats gereden in de la Marmotte in een tijd van 6:05.

Een verslag van de la Marmotte en de dolomieten marathon volgen binnenkort.

Dolomieten Marathon

2008-06-29T12:23:00.006+02:00

De uitslag is binnen. Michel is 5e geworden algemeen. 1e in zijn categorie. Het verslag en zijn beleving volgen binnenkort. Eerst even bijkomen van de warme dag in de Dolomieten.
de uitslag:

1. Negrini Emanuele, 1974, Pianoro (BO) 4:29.05,0 (4)
2. Corradini Antonio, 1970, Cles (TN) 4:33.54,3 (3)
3. Burrow Jamie, 1977, GB-Sansepolcro (AR) 4:34.31,0 (2)
4. Bulgarelli Fabio, 1977, Carpi (MO) 4:36.45,5 (9)
5. Snel Michel, 1972, F-Plombieres les Bains 4:40.22,4 (108)

zijn categorie als volgt:

1. Snel Michel, 1972, F-Plombieres les Bains 4:40.22,4 (108)
2. Kodermac Erik, 1977, SLO-Solkan 4:56.48,2 (305)
3. Casassa Stefano, 1975, Karneid (BZ) 4:57.24,7 (3283)

verslag volgt deze week

Het relaas van de verzorgster

2008-06-16T17:13:00.004+02:00

Zaterdag was het zover. Het jaarlijkse uitje voor mij. Daar ik nooit mee kan met Michel naar wedstrijden en de cyclos’s gedurende ons openingsseizoen, kijk ik er altijd naar uit om tijdens de Trois Ballons de mogelijkheid te benutten om Michel bij te staan tijdens de koers.

In de eerste beklimming zou Michel het nodige zelf meenemen en later afgeven.
Ook even met Jan afgesproken dat wij elkaar zouden treffen op col d’Oderen. Als Koen dan bij Michel in de groep zit, dan neem ik de bidons van Koen over om hem ook te voorzien.

Om 07.15 uur vertrok ik op mijn motor naar Thillot, waar ik de “jongens”op zal pikken en achter ze aan zal rijden.
Al gauw kwamen ze de bocht omzeilen. Tot mij grote genoegen zag ik dat Koen er ook bij zat, 2 Veltec’ers op kop, mooi aanzicht.
De groep groeide aan tot 23 man. En zo ging het richting col d’Oderen.
Michel gaf al aan dat hij boven een bidon wilde met voeding. Dus ik naar boven en daar zag ik Jan staan, zoals afgesproken. Eerst maar even de bidons van Koen in mijn top-case gestopt.
Michel voorzien van zijn bidon en zijn spullen die hij kwijt wilde aangenomen.

Spoedig hoorde ik een kreet van Koen: “Ik wil cola”. Jemig, ik heb van alles bij mij, maar nou net geen cola. Omdat ik toch ook wel aardig bekend ben in de omgeving, wist ik wel enkele ferme-auberges te zitten. Ik daar heen gereden en gevraagd om cola. Hebben ze alleen in flesjes. Oeps, dan maar de cola in de bidons.
Met als gevolg dat ik met 2 spuitende bidons in mijn broekzakken weer op de motor stapte.

Op de Grand ballon aangekomen kon ik Koen voorzien van cola, gelukkig, maar achteraf had ik net zo goed op de Grand Ballon de cola kunnen regelen, dan had ik, mijn motor, mijn telefoon (welke in mijn broekzak zat) en mijn portemonnee (welke in de andere broekzak zat, ik had immers 2 bidons met cola bij mij) in ieder geval niet zo onder de cola gezeten.
Iedere keer was het weer doorrijden om bij de groep te komen, voordat je weer op de motor zit, alles weer op en aan hebt, zijn ze allang en breed aan het afdalen. Dus iedere keer was het weer een inhaalwedstrijd. Geweldig!!
Boven op de Hundsruck stond Jan onverwachts, nadat de groep voorbij was, weer op de motor en er achter na. Na een klein stukje gedaald te hebben, kom ik de bocht door, zie ik tot mij grote schrik een Veltec’er langs de weg staan. Het is Koen, zijn achtertube is lek. Omkeren en naar Jan. Bij Jan aangekomen moest ik nog het achterwiel veilig mee zien te nemen. Ja, tussen de top-case en mijn bescheiden achterwerk. Dat lukt, op het wiel een beetje gaan zitten en rijden maar. Zo gezegd zo gedaan, met meer dan toegestane snelheid weer naar Koen, daar het wiel gewisseld. Strakke actie, al zeg ik het zelf.
Snel weer op zoek naar Michel.
Michel en Jens kwamen als eerste op de Ballon d'Alsace boven. Nadat Koen ook boven was, nog even gevraagd of hij nog extra’s nodig had en toen weer achtervolgen om bij Michel te komen. Heerlijk.

Bij het begin van de laatste klim zag ik Jens meteen weg rijden. Michel probeerde zijn eigen tempo te pakken, want je weet nooit, maar helaas dit jaar is het niet gelukt om te winnen. Maar ja, Jens heeft er ook 4 keer over gedaan en is inmiddels al 41. Dus er is nog hoop zullen wij maar zeggen. Het gaat vast wel een keer lukken en dan hoop ik daar toch echt live getuigen van te mogen zijn.

Ze zeggen dat het voor de fietsers een zware tocht is, maar dan hebben ze nog nooit naar het verhaal van een verzorgster geluisterd. Pfff, ruim 300 kilometer op de motor, daar moet je ook zitvlees voor hebben!!

Les Trois Ballons

2008-06-15T14:11:00.008+02:00

Zaterdag was het dan weer zover les Trois Ballons, zal het dit jaar lukken ?.

De week voorafgaand had ik nog een hoop kilometers gemaakt met onder andere het mee gidsen met groepen in mijn hotel. Vrijdag een rustdag in gelast wat betreft het fietsen, maar niet mijn werk. Wij zaten weer helemaal vol en dan is het samen best hard werken om iedereen van eten en drinken te voorzien. Dus na een zeer kort nachtje om 5 uur opgestaan en met een aantal klanten die de tocht ook gingen fietsen ontbeten.

Om 7:15 was de start, het weer zag er goed uit, al was het die morgen slechts 6 graden. Dus ik had me goed warm aangekleed als het wat warmer zou worden kon ik het aan Anita afgeven die mij de hele dag met de motor heeft gevolgd om mij en Koen te verzorgen.

De eerste berg van de dag, de Ballon de Servance ging goed, ik kon zonder te forceren makkelijk met de eerste mee omhoog. We kwamen uit eindelijk met ongeveer 6 man boven, waaronder ook mijn teamgenoot Koen. In de afdaling van de Servance en het relatief gemakkelijk volgend stuk tot aan col d’Oderen kwamen er weer kleine groepjes aansluiten zodat we met zo’n 23 man col d’Oderen op gingen.

Ondertussen herkende ik ook al Jens Volkmann, die was ik twee jaar eerder ook al tegen gekomen, en die fietste toen al erg sterk. Ik wist dus wie ik in de gaten moest houden. Na de col du Bramont de route des Americans op waar het tempo weer omhoog ging en waar de meeste mensen moesten afhaken. Boven waren we weer met ongeveer 7 man over. Tot daar ging alles nog zeer voorspoedig en had ik nog niet in het rood moeten rijden.

De afdaling van de Grand Ballon en de opvolgende klim col du Hundsruck bracht weinig verandering te weeg, spijtig genoeg reed Koen lek in de afdaling van de Hundsruck en liep daardoor 2 minuten achterstand op, die hij niet meer heeft kunnen goedmaken.

Op de een na laatste klim van de dag, de Ballon D’Alsace hebben Jens en ik het tempo opgevoerd totdat we met z’n tweeën over bleven, om vervolgens de laatste 50 km samen te overbruggen naar de lastige slotklim.

Gaande weg de dag had ik al gezien dat Jens meer macht in de benen had dan ik, maar ik had nog de hoop dat ik op de steile slotklim beter uit de voeten kon dan hij. Maar helaas kon ik zijn versnelling op de laatste klim niet beantwoorden en reed hij langzaam bij mij weg. Volledig leeg maar zonder krampen kwam ik net als vorig jaar als tweede over de streep.

Anneleen heeft helaas door een spaakbreuk de cyclo niet uitgereden.

Na weer een drukke avond in ons fiets hotel lag ik volledig uitgeteld om middernacht op bed.

Nu even een paar dagen rust om me voor te bereiden op de Dolomieten marathon en de la Marmotte beging juli.

Wedstrijd 1 juni

2008-05-31T23:31:00.002+02:00

Wegens de drukte in mijn hotel en het van de trap afvallen van onze werkster kan ik de koers van morgen helaas niet fietsen.

Le Triangle du doubs

2008-05-24T22:16:00.004+02:00

Om 5:30 opgestaan om eerst even een bak met pasta te eten om vervolgens om 6:00 te vertrekken naar Vercel, een klein plaatsje in de Doubs. Om 7:30 was ik gearriveerd, mooi een uur van te voren, dus nog tijd genoeg om mijn nummer te halen en om alles in orde te maken. Het weer was niet al te best en van tijd tot tijd regende het terwijl de voorspellingen hadden aangegeven dat het in de morgen nog droog zal zijn. Goed aangekleed en regenjack mee, ik wilde hier niet ziek gaan worden.

Na de start de eerste 20 km rustig aan meegereden en goed kunnen opwarmen. Na ongeveer 25 km kwam de eerste klim van ongeveer 6 km. Zoals gewoonlijk kon ik me niet inhouden en ben het tempo gaan bepalen. Na een kilometer kwam er een andere renner over mij heen en gooide er nog een tandje bij, die moest ik dus goed in de gaten houden. Op de top goed blijven tempo rijden met als gevolg een klein groepje van zo'n 10 man. Later zal die groep weer aangroeien tot ongeveer 25 man. Op kilometer 60 ben ik met een andere renner die ik ken van de Franse wedstrijden samen op pad gegaan, met gevolg dat er zich een klein groepje vormde van 6 man.

Zo´n 50 kilometer van de streep hadden wij in de kopgroep een valpartij van twee man, ik kon gelukkig nog op tijd remmen en er omheen rijden. Gelukkig hadden ze weinig schade en konden gauw weer aansluiten. Op naar de laatste klim van de dag ongeveer 20 kilometer van de finish begon ik toch al aardig vermoeid te raken, misschien gebrek aan te weinig drinken ?.

Toch ben ik op de laatste klim het tempo gaan opvoeren om te kijken of ik kon wegrijden, helaas bleven er nog 3 man in mijn wiel. Dan toch maar even van kop af en herstellen om een kilometer later een demarrage te plaatsen. Dit doe ik eigenlijk nooit, meestal rijd ik gewoon hard tempo omhoog en zie wel wat er over blijft. Ik kreeg al snel een mooi gaatje want het lukte ze in eerste instantie niet om het gat dicht te rijden. Uiteindelijk slaagde Nicolas Bazin er wel in om in een keer alleen het gat te dichten, om vervolgens samen met mij weg te blijven. Ik had toen nog geen idee met wie ik op pad was, maar hij had wel een hoop macht in de benen. 200 Meter voor de finish demarreerde hij uit mijn wiel en ik kon hem helaas niet volgen, wat dus een tweede plaats opleverde. Na de aankomst even met hem gepraat en toen bleek al snel dat ik zijn naam wel vaker had gehoord. Hij kwam afgelopen jaar uit voor het Franse cyclo-cross team, en rijd vanaf volgende maand bij een klein continentaal team.

Met 157 km in de benen met een gemiddelde van bijna 38 km per uur en 25oo Hm weer snel naar huis waar 20 man in mijn hotel zat te wachten.

Volgende week 1 juni heb ik mij weer ingeschreven voor een wedstrijd met mijn France club AC Thann.

Zondag 18 mei

2008-05-20T16:19:00.002+02:00

Zondag morgen vroeg vertrok ik om 7 uur om te samen met mijn club AC Thann een wedstrijd te fietsen in de streek Champagne - Ardenne zo'n 300 km hier vandaan. Het was een voorselectiewedstrijd voor 2e divisie clubs. Er waren deze zondag nog 3 van deze wedstrijden over heel Frankrijk. De beste clubs van deze wedstrijden mogen dan door naar de finale in de Pyreneen in September.

Het weer zag er redelijk uit maar men voorspelden toch wel de mogelijkheid tot plaatselijke buien. Het was een wedstrijd over 157 km met de eerste 50 km vlak, dan zo'n 50 km door de Champagne streek klimmen en dan de laatste 50 km weer redelijk vlak, om dan als laatste drie plaatselijke rondjes af te leggen van ongeveer 3 km.

Na de start goed voorin gebleven en elke keer attent mee gesprongen. Er reed in de eerste 50 km niemand weg en bleven als peloton met 120 man samen. Op de eerste klim werd er direct goed doorgereden en de eerste afvallers waren een feit. Op een opvolgende klim ben ik weggereden, en kreeg twee andere coureurs mee. Samen hebben wij zo'n 20 km vooruit gereden met een maximale voorsprong van 1 minuut 30. Ik begon toen al aardig vermoeid te raken, de andere renners reden op het vlakke net even iets te hard voor mij. Ik heb toen ook besloten om me weer te laten afzakken in het peloton, jammer. De uiteindelijke winnaar was een van de koplopers.

Na een zeer natte afdaling met zware buien en omweer kreeg ik een lekke voorband. Het water met veel steentjes spoelde als rivieren over de weg. Ik was dan ook niet de enige met een lekke band, er stonden er veel meer.

Ik, in mij beste frans, door de communicatie geroepen dat ik lek had, maar dat mocht niet baten, door een storing of i.d. werd dat niet ontvangen (moet misschien toch wat meer aan mijn frans gaan werken). Uiteindelijk van een neutrale wagen een nieuw wiel gekregen en tussen de auto's door, in de stromende regen met veel gevaar, naar voren gereden.

Nadat ik weer de aansluiting had gekregen, had ik het even zwaar en zat er even doorheen. Gelukkig toch nog een beetje weten te herstellen en op de laatste 3 plaatselijke omlopen nog met een klein groepje kunnen wegrijden. Moe maar voldaan als eerste van mijn club over de finish. Volgens onze ploegleider die op de meet stond te wachten een 12e of 13e plaatst, tevreden dus. Alleen in de officiële uitslag stond ik als 24e vermeld ??, waarschijnlijk in de laatste omlopen zijn ze de tel kwijtgeraakt met groepjes achterblijvers, jammer. Onze ploegleider heeft nog protest ingediend maar dit mocht helaas niet baten. Als ze wel goed hadden geteld, hadden wij waarschijnlijk met onze club naar de finale gemogen van het Franse kampioenschap voor 2e divisie clubs. Maar helaas, het mocht niet zo zijn.

Wel had ik de derde plaats in het bergklassement gewonnen en was ik de eerste (enige) Nederlander, dat is toch nog iets !!.

Nu goed rusten en Zaterdag een nieuwe uitdaging, de cyclo Le Triangle du Doubs

Traning met Davitamon - Loto

2008-05-15T16:26:00.003+02:00

Dinsdag 13 mei hebben wij in de middag een klein rondje van zo'n 70 km gefietst met daarin 1500 Hm. Op alle klimmen werd er al direct goed doorgetrokken, maar ik kon gelukkig goed volgen. Voor woensdag 14 mei had ik de vraag gekregen om een training uit te werken van zo'n 5 a 6 uur met daarin diverse cols. Ik had in mijn gedachten een rondje van ongeveer 170 kilometer met 3000 Hm. Dit rondje voerde ons via col de Sapois richting Gerardmer, daarna over col de Grosse Piére naar La Bresse om vanuit hier via col du Bramont en route American naar de route de Crêtes te gaan. Dit is een prachtige panoramische weg die over de hoogste toppen van de Vogezen loopt. We hadden tot dan toe nog prachtig warm weer, maar toen we de afdaling bij Markstein inzetten begon het vies te regenen, beneden gauw wat warmers aangetrokken en onze trip verder vervolgt via Col de Odren naar Ventron. Toen we weer richting ons hotel kwamen begon de weg weer aardig op te drogen en kregen we het zonnetje weer terug. Als toetje nog even een klim opgereden van ongeveer 4 kilometer lang met een gemiddelde stijging van zo'n 10% met uitlopers naar 18%. Ik had ook vandaag gelukkig goede benen en kon makkelijk met de snelste mee omhoog. Binnen de 6 uur met 170 km op de teller waren we weer terug in ons hotel, waar het de hele dag zonnig was geweest.

De renners waren super tevreden, maar hadden het zich iets anders voorgesteld met een gids die met ze mee zou gaan fietsen. Ze hadden niet verwacht dat ik ze zou kunnen volgen, toch leuk om te horen van deze jongens. Voor mij was het in ieder geval een goede training in voorbereiding voor mijn wedstrijd die ik aanstaande zondag ga fietsen.

Route Vittel 2008

2008-05-08T19:45:00.003+02:00

Vandaag gestart in een relatief onbekende cyclo in Vittel zo’n 65 km vanuit onze sportherberg. Prachtig zonnig en warm weer dus dan is het geen straf om 155 km te mogen fietsen. Het parcours was glooiend met korte steile beklimmingen. Aan de start kwam ik al direct een aantal bekenden van mij tegen die ik in de FFC koersen tegen kom.

Na de start in een grote groep over de heuvelachtige wegen. Op de tweede klim met boven op de eerste bergprijs (GPM) heb ik het tempo opgevoerd om de GPM te pakken. Boven op was ik nog slechts samen met een lokale kennis van mij Damien Richard, met vlak daarachter nog een 5-tal andere renners. Samen met deze 7 renners het tempo goed hoog gehouden de eerste kilometers om te kijken of we konden wegrijden. Met als resultaat een voorsprong van maximaal 4 minuten.

Op elke klim die volgde hield ik een strak tempo aan om de rest van mijn groep zoveel mogelijk te vermoeien. Tot op 25 kilometer voor de streep hebben wij als groep samen gereden, ik merkte toen al dat de meeste renners het al moeilijk kregen en af en toe wat begonnen te verzaken. Op de laatste klim van deze dag ben ik het tempo gaan opvoeren en al gauw kwam ik alleen te zitten, en toen was het alles of niets. De rest zat er toch al aardig doorheen, want ik bouwde al gauw een voorsprong op van 1 min30 sec. Tot ik uiteindelijk solo over de finish kwam met ruim 3 min voorsprong.

Ik ben hiermee zeer tevreden al is dit geen top cyclo zoals de Marmotte, maar de vorm op dit moment is goed en ik kan een goede finale rijden.

Mijn volgende afspraak is een koers voor mijn club AC Thann waarvoor ik 18 mei uit moet komen voor een challange voor de DN2 clubs, eigenlijk een soort clubkampioenschap voor clubs van de 2e divisie.

Route Verte Vittel 2008

2008-05-07T18:45:00.003+02:00

Vandaag heb ik besloten dat ik de cyclo Route Verte Vittel 2008 ga fietsen. Deze cyclo is bij mij om de hoek en maakt deel uit van de Trophée de l'Est die ik vorig jaar had gewonnen. De Trois Ballons en de La Vosgienne horen hier ook bij.

Deze cyclo is 155 km met ongeveer 1700 Hm. Komende week zal ik hier een verslag vanuit brengen.

Fiets Challenge

2008-05-05T20:38:00.012+02:00

Op zaterdagavond zou ik gaan vertrekken naar Nederland. Ons hotel zat voor de avond nog vol. Maar toch lukt het om rond 19.00 uur weg te rijden richting Nederland.
Ik had de mazzel dat ik voor deze rit een chauffeur had in de vorm van een vaste “stamgast”, die het ook wel een goed idee vond om de fiets challenge te gaan rijden.
Na een korte nacht slapen was het ontbijt om 06.00 uur er weer voor ons.
Rond 08.15 uur vertrokken wij naar de start. Het weer was lekker, dus dat was al een meevaller.

Het is de eerste cyclo die wij als team voor dit jaar samen rijden. Ik had met Koen afgesproken dat wij in ieder geval voorin zouden proberen te blijven en niet meteen de koers zouden gaan proberen “te bepalen”.

Een paar keer reden er 2 tallen weg. Telkens waren wij in staat om ze in het zicht te houden, totdat de motoren ons een paar keer verkeerd begeleidde en er dus wel even serieus achtervolgd moest worden.

Op 90 km ben ik toen mee gesprongen met een ontsnapping. Wij waren met z’n drieën, waaronder ook Sjef Graafmans. Op dat moment was er 1 renner vooruit. Deze haalden wij vrij snel bij. Dus reden wij met 4 man voorop. Maar dat gedeelte van het parcours was vrij vlak, lange wegen en vooral tegenwind. Ja, wij kwamen niet echt weg. Dus hebben wij de poging maar gestaakt. Je kunt er wel veel energie in steken, maar die kan ik beter bewaren voor de klimmen, dat is voor mij veel effectiever.
Vervolgens sprong er weer een renner weg, ik gaf Koen een seintje en die sprong netjes met hem mee. Dat groepje groeide aan tot 3 renners en kreeg een leuke voorsprong.
Maar 10 km voor de Loorberg begon men te koersen, waardoor er vervolgens een klein groepje van een man of 7 wegreden. Dat was toch niet de bedoeling. Toch maar de achtervolging ingezet samen met Seppe Hoogzaad van Gaul, gelukkig sloten wij snel aan, Pff even bijkomen. Want mijn plan was toch om voor de top van de Loorberg bij de 3 koplopers te zitten. Dus vanaf de voet de sprong gewaagd. En gelukkig, vlak voor de top was ik alleen bij de 3 man aangekomen. Met 3 (van de 4) hebben wij toen gedraaid om de voorsprong te behouden. Koen vroeg nog aan mij: wat is het plan? “Tempo op Camerig en zien wie er mee kan. Als je mee kan, doe dat”. Dus zo gezegd zo gedaan. Camerig op heb ik goed tempo gereden. Koen kon helaas niet mee, ik kwam alleen boven. Nu de laatste 10 kilometer vol gaan. O jee, de juryauto rijdt anders de beklimming naar Vaals dan volgens het programma. Niet weer he. De pijlen staan ook zo. Nou dan zal het wel goed zijn. Inderdaad het was goed. Toch wel geinig om nu “gewoon” over de finish te komen. Was vorig jaar wel anders, maar daar was al genoeg over gezegd.
Koen werd nog knap 3e, helaas in de sprint verslagen door Sjef, maar super gereden van Koen, zijn eerste wedstrijd voor het team. Dat stemt goed. Zie hier de filmjes van onderweg.

Ook Frederick heeft goed gereden, voor hem was het zijn eerste kennismaking met het rijden van een cyclo. Anneleen was in eerste instantie 3e, maar werd van het podium “geduwd” door Elsbeth Vink, zij stond niet in de uitslag, maar schijnt 1e geworden te zijn.
Janneke heeft ondanks veel kramp toch een goede 6e plaats bereikt bij dames. Kortom het was een succesvol weekend voor het team. Maar of ik hem volgend jaar weer rijdt, op dit moment zeg ik duidelijk nee. Dit vooral met het oog op veiligheid. Tuurlijk het is geen “wedstrijd”, maar een beetje meer veiligheidsmaatregelen mag je wel verwachten. Bij de cyclo’s hier in Frankrijk is voor alle verkeer op de wegen waar de cyclo over gaat duidelijk dat er een soort van “wedstrijd” gaande is. Dit was duidelijk niet het geval vandaag, waardoor je toch, overigens begrijpelijke, reacties krijgt van medeweg gebruikers. Wat weer de nodige gevaarlijke situaties oplevert.
Als dit allemaal niet te realiseren is, dan moet je het mijns inziens geen “race cyclo”noemen, geen podium en het gewoon een “toertocht”noemen.

FFC wedstrijd 1 mei

2008-05-03T17:46:00.001+02:00

Donderdag 1 mei was het zover. De veelbesproken koers georganiseerd door mijn club AC Thann. Een koers over 140 km met 2.200 hoogtemeters over 5 ronden. Kortom niet zomaar een koers. Vanaf de start was het zoals gewoonlijk weer hard rijden. Dat valt toch wel op bij wedstrijden van 1e categorie. Vanaf de start wordt er wel vreselijk hard gekoerst. Of het komt omdat het toch een niveau hoger is dan vorig jaar en het vorig jaar dus daardoor veel makkelijker voor mij was om te volgen en mee te doen. Maar goed, er reed al snel een groep van een man of 15 weg. In deze groep zat gelukkig 1 clubgenoot. Na 2 ronden tijd ben ik met nog 4 man weggereden uit het peloton. Het gelukte ons om aansluiting te vinden bij de kopgroep. Maar ja dat zal je altijd zien, ben je er net, gaan ze weer. Ja hoor, weer een groep van 9 weg. Ik had niet het vermogen om er naar toe te springen, maar weer zat er gelukkig iemand van onze club bij. Nadat ik op adem gekomen was heb ik toch maar geprobeerd om in de laatste ronde de sprong naar de kop te maken. Helaas was dit te laat. Maar ben daardoor wel alleen achter de kopgroep op de 10e plaats gefinisht. Voor mij gevoel goed en sterk gereden. Vooral hoe het aan het eind ging, geeft mij voldoening. Want dat was vorig jaar vaak het probleem, de finale rijden. Vaak waren het de krampen die mij daarbij parten speelden, gelukkig merk ik dat dit seizoen het beter lijkt te gaan om de finale met iets meer macht te rijden.Nu nog proberen te herstellen voor zondag, dan staat de Fiets challenge op het programma.

Tour de Jura 2008 11-12-13 april

2008-04-30T23:22:00.010+02:00

Omdat ik dit jaar verplicht met een 1e categorie licentie moet rijden, ben ik voor dit jaar overgestapt naar een andere vereniging hier in Frankrijk. Ik rijd dit jaar voor AC THANN, in de Alsace. Deze vereniging heeft een equipe in de DN2 klasse van de Franse FFC bond.
De organisatie bij deze vereniging is wat gestructureerder, waardoor het voor mij in ieder geval leuker is om mee te doen aan de wedstrijden alhier. Ik hoef nu zelf niet meer uit te zoeken waar en wanneer er een koers voor mij is, ik bel en krijg meteen de mogelijkheden door. Werkt voor een stuk makkelijker.

Tour du Jura, mijn eerste wedstrijd dit jaar waar ik wilde proberen om een goede uitslag te rijden. Het is een drie-daagse.

Op vrijdagavond was een klimtijdrit over 5 kilometer, voor mij net even iets te kort, meer voor de wat grotere sterkere mannen.
Ik moest pas om 21.50 uur starten in het donker. Wij kregen van de organisatie dan ook keurig 2 “lampjes” voor op de fiets. Dat is alvast een souvenir.
Na de start voelde het niet zo lekker aan. Benen liepen vol en kwam niet lekker in mijn ritme. Pas het laatste stuk kwam ik ‘erdoor”. Mijn voorganger die een minuut voor mij was gestart heb ik toch nog bij kunnen halen en uiteindelijk werd ik 6e.
Hierna nog een pasta maaltijd genuttigd en toen naar ons hotel. Met z’n 6en op 1 slaapzaal. Gezellig. De jongens van de vereniging zijn allemaal nog “jonge”gasten. Kortom helemaal geweldig, blijkt dat tegenwoordig het dragen van compressiekousen tot de mode behoort. Nou, je kunt wel voorstellen, een gast van 20 met kantenkousen. Hilarisch.
Na een korte onrustige nacht moesten wij om 6 uur weer op. Ontbijten en vervoer naar de startplaats.

De 2e etappe was een ochtendetappe over 70 km in de kou en regen waarin een aantal klimmen zaten. Vanaf de start werd er al flink gekoerst. Direct bij de eerste klim ging de gele trui drager direct tempo maken waardoor er een kopgroep van 5 personen ontstond, ik zat er gelukkig bij. In de eerstvolgende afdaling zijn er nog 2 personen aangesloten en met deze groep zijn we naar de finish gereden. Ik werd uiteindelijk laatste van de groep 7e dus. In het algemene klassement bleef ik 6e.

De middag etappe was op een klein colletje na eigenlijk alleen maar dalen. In deze etappe werd ik uiteindelijk 27ste in het peloton, in het algemeen klassement veranderde niks.

De laatste etappe op zondag ging over 140 kilometer licht glooiend terrein. Het waaide erg hard en ook vandaag werd vanaf de start hard gereden. We werden meteen op de kant gezet en het peloton brak. Uiteindelijk ben ik daar samen met de gele en bolletjes trui naar toe gereden, gelukkig dacht ik kan ik mijn goede klassering vast houden. Maar die gedachten waren voor korte duur, er werd continu gedemarreerd en er ontstond al snel een nieuwe kopgroep. Zonder mij maar ook zonder de nummers 1,2,3,4,5 en 6 van het klassement. Dit bleek wel de beslissende ontsnapping helaas. Uiteindelijk kwam ik als 27e over de streep En werd 15 algemeen.

Conclusie is dat ik tevreden ben over het bergop rijden, wat voor mij belangrijk is voor de cyclo’s. Het is zeker een goede training geweest voor de volgende wedstrijden !!.
Volgende afspraak is 1 mei, een klimwedstrijd georganiseerd door mijn club AC Thann.

L'étape de Légende

2007-09-26T00:19:00.002+02:00

Omdat ik onderdeel uitmaak van het gelegenheids equipe, was ons beloofd dat wij een goed startnummer zouden krijgen.Het vervoer vanaf de Ballon d’Alsace (waar ik mijn auto kon parkeren) naar Strassbourg was ook geregeld. De overnachting was in een jeugdherberg.Toen kwam onze ploegleiding met de rugnummers. Damien Richard kreeg nr 12, een ander kreeg nr 19, ik kreeg 1069. Dat was het nummer wat ik al zelf had verkregen in de voorinschrijving. Wat nu, ik zou toch ook een laag nummer krijgen?? Nee zeiden ze, dat komt wel goed, je kunt gewoon voorin starten morgen.”Ja ja, nou dat hopen wij dan maar.Na een nacht niet lekker slapen, ja, je eigen bedje slaapt toch het beste, vroeg op om kwart voor 5. De start was om 07.00 uur.Blijkt dat Damien Nazon, die de bevoorrading zou verzorgen van ons, autopech had en niet op tijd bij de koers kon komen. Ja hoor, begint lekker. Denk je dat alles goed geregeld is, gebeurt dit. Wat komt nog meer?Naar de start, ja hoor, zoals ik al dacht; “dit startvak is niet voor u, gaat u maar naar achter”, “ja maar, ik behoor tot deze equipe”, “niets mee te maken, u heeft nr 1069, een vak naar achter”. Nou dat laat ik mij niet gebeuren, dus dan maar over het hek klimmen, nummer een beetje afschermen. Helaas, controleren ze de vakken grondig en daar komen de mannen aan. Nummer laten zien, en ja hoor.“ik ga echt niet weg hier, bel maar met de ploegleiding, de organisator”. Na veel touw trekken dropen ze af, gelukkig nu de koers.De eerste 40 kilometer was vlak. Er stond zo’n 3.500 man aan de start, toch een mooi aantal.Damien Richard reed al in de eerste 20 km lek en kreeg het niet voor elkaar om zijn tube te repareren, de Mavic materiaalwagen kon er toen ook niet bij komen, het was te vroeg in de koers en hij moest vervolgens al in de bezemwagen stappen. Toch een aderlating voor de equipe. Hij is altijd wel goed voor een korte klassering. Zelf was hij ook helemaal niet blij toen ik hem bij de finish sprak.De eerste klim was de Col de Kreuzweg. Ik besloot om gewoon in de groep mee te rijden, nog niet voorop, maar gewoon in de groep. Boven op de Kreuzweg was de groep behoorlijk groot, een man of 50 a 60.Vervolgens kwam de Col de Fouchy. Ik kon het toch niet laten en ben goed tempo naar boven gereden. Boven waren er nog een man of 8 over. Waaronder natuurlijk ook Jalabert en ook nog 4 man van onze equipe.In de afdaling kwam er nog een groep terug zodat wij ongeveer met een groep van 25 man bleven rijden. Tot de col du Platzerwasel heb ik mij rustig gehouden. Gewoon in de groep meegereden, wel vooraan, maar niet het tempo bepaald. Pas op de Plazerwasel heb ik mijn eigen tempo opgepakt. Het gevolg was dat men langzaam maar zeker 1 voor 1 moest lossen. Wolf als laatste tot ik alleen boven kwam. Daar het niet mijn bedoeling was om alleen te komen, heb ik boven even rustig gegeten en gedronken totdat Wolf, Jalabert en Marcon weer aansloten. Met z’n vieren hebben wij vervolgens goed samen gereden. Alleen de afdaling van de Route American, die er erg lastig is vanwege zijn slechte wegdek, heb ik gekeken of ik alleen met Jalabert over kon blijven, hij kan tenslotte goed dalen en ik ben er ook niet vies van. Dus misschien was dit de mogelijkheid om de andere twee (Wolf en Marcon) los te rijden. Maar helaas konden zij wel volgen. Dan moet het maar op de Ballon d’Alsace gebeuren.Toen kwam de Ballon. Ik ging er meteen mijn eigen tempo rijden. Als snel moesten Jalabert en Marcon eraf. Alleen Wolf kon nog volgen. Ja, daar gaat Wolf, hij er ook af. Mooi. Zou het mij lukken? Het gaat goed. Ik zie Wolf niet meer. Nog 2 kilometer met 45 seconde voorsprong. O nee, het gaat niet meer. Wat is dit? Ik zie op mijn teller dat mijn snelheid snel minder wordt. Nee he, doorbijten. Nee, Wolf komt er weer aan. Nog 1 kilometer. Toe doorrijden.Ik probeer te versnellen, het lukt echt niet meer. Ik probeer te gaan staan op mijn pendalen. Mijn benen zwabberen gewoon. O nee. Ja hoor, 50 meter voor de finish komt Wolf mij voorbij. OOOh wat heb ik de pest erin. Dit is echt niet leuk meer. Als je voor de wedstrijd had gezegd je wordt 2e, zou ik gezegd hebben daar teken ik voor. Maar nu, op deze manier, nee. Ik ben nog steeds een beetje boos, natuurlijk op mijzelf. Maar ja, Wolf, een renner uit een pro-contintal team, die mannen rijden veel meer wedstrijden van deze afstanden, waardoor ze gewoon meer inhoud hebben.
Naar afloop ook nog even naar de dopingcontrole geweest, de eerste 5 van het klassement moesten hier heen. Zoals je ziet worden ook de cyclo's steeds professioneler. Goed dat ze dit doen, dat zouden ze bij elke cyclo moeten doen !.Tegelijk met het rijden van deze laatste cyclo dit jaar, zijn wij ook klaar met het seizoen in onze sportherberg. Ik weet nu waar ik volgend jaar aan moet werken,volgend jaar weer een nieuw cyclo seizoen. We zullen zien, eerst maar even rust en vakantie.Als ik terug kijk op mijn tweede cyclo jaar ben ik zeer tevreden. Alleen de Marmotte heeft mij heel erg teleurgesteld, hier had ik meer van verwacht dit jaar. Maar verder zijn toch alle wedstrijden volbracht met mooie resultaten.

Tijdrit Ballon D'Alsace

2007-09-17T20:16:00.001+02:00

Omdat de organisatie een samenwerkingsverband is aangegaan met ASO, de organisatie van etappe L’Egende, wilden zij een interregionale team samenstellen voor de 2 wedstrijden. Dit om de regio te promoten. Vandaar dat ik ook benaderd werd om voor de twee wedstrijden uit te komen voor dit gelegenheids equipe. Nadat ik met iedereen kennis had gemaakt van de equipe, hebben wij genoten van een lichte lunch. Kregen aldaar ook onze kleding uitgereikt. Toch leuk georganiseerd allemaal. Onze ploegleider was Damien Nazon (ex-prof).Natuurlijk mocht ik als laatste starten, omdat ik vorig jaar ook de tijdrit gewonnen had in een tijd van 23.58, 18 seconden boven het record van Rasmussen (23.40).Dit jaar wilde ik toch echt proberen om het record van Rasmussen te verbeteren.Het weer was goed, dus wie weet.Vanaf de start ging het al lekker. Mijn harstslag ging goed omhoog, kon het goed volhouden.Maar in die 9 km was het wel afzien. Vooral in het begin. Het is mentaal toch moeilijk om zo tegen jezelf te vechten. In het rood gaan, zonder echt iets voor je te hebben of direct achter je. Maar het lukte gelukkig wel. Ik kon mijn snelheid goed vast houden. Zou het dan lukken??Wel was er veel wind, meer dan vorig jaar, hopelijk heeft dat niet teveel verlies opgeleverd.De laatste kilometer, gelukkig de finish. En??24.11. Helaas niet gelukt. 2e was Damien Richard, op 2 minuten. Toch was ik tevreden, er zat gewoon echt niet meer in, ook als je achteraf mijn polar ziet, dan is alles gegeven met gemiddeld 196 slagen over de 9 kilometer, dus volgend jaar gaan wij het weer proberen.

Les Ballons Vosgiens

2007-09-04T19:08:00.001+02:00

Zondag was het weer zover.Vrijdag was Oege hier ook aangekomen, nadat hij vrijdagmorgen had besloten om toch maar de cyclo te gaan rijden. Ik zelf had wel het vertrouwen dat ik goed zou moeten rijden. Misschien een overwinning??Maar die illusie werd al snel omver geholpen toen Oege met mijn startnummer terug kwam uit Gerardmer en de mededeling dat Thomas Dietsch (team Bianchi)ook mee rijdt. Nou, de 2e plaats dan maar. Op internet las ik al dat Dietsch 2 weken geleden nog een bronzen plak had gewonnen tijdens het WK marathon mountainbiken. Zondagmorgen was het lekker weer. Bij de start zag ik al wat bekenden. Na de start richting de La Schlucht, zie ik Damien Richard er als een speer vandoor gaan. Voor mijzelf had ik gezegd ‘ik ga niet met iedere vlucht mee”, maar als Richard gaat, dan ga ik toch maar mee. Op de Hahnenbrunnen hadden wij een voorsprong van 2.15 min. Maar in de beklimming van de Petite Ballon bepalen Dietsch en Nicolas Hartmann (van Cofidis) om de beurt het tempo en het verschil zak al weer na de minuut. Oege kon nog met hun mee, evenals Dulaurent. Boven op de Petit Ballon zeiden Damien en ik al tegen elkaar dat wij rustig zouden dalen en goed proberen te recupereren voordat ze zouden aansluiten. Damien daalt niet zo goed en achteraf was dat ook zijn opzet, om voor de afdaling van de Petit Ballon, wat toch geen al te lekkere afdaling is, met voorsprong te gaan dalen om zo min mogelijk te verliezen.Gezamenlijk begonnen wij aan de beklimming van de Firstplan. Oege heeft helaas achterstand opgelopen bij de afdaling van de Petit Ballon en heeft niet meer terug kunnen komen.Tijdens de beklimming zag ik al wel dat Dulaurent het al moeilijk kreeg. De beklimming van Markstein moest het maar gebeuren. Nadat Hartmann het tempo opvoerde moesten eerst Dulaurent en later Richard er al snel af. Om hun niet meer te laten terug komen ben ik de tweede helft van de Markstein op kop gaan zitten om het tempo nog iets te kunnen opvoeren. Ja een Hartmann en Dietsch rijdt je er toch niet af, die illusie had ik ook niet.Tijdens de afdaling van Markstein hebben wij met z’n drieën goed gedraaid en was het voor de achtervolgers niet meer mogelijk om terug te komen.Toen kwam de Bramont. Dietsch had schijnbaar toch het idee om alleen aan te willen komen, of in ieder geval het “amateurtje” niet mee te nemen. Wat ging die gast hard. 25-26 km/u tegen de Bramont op. “Jemig, ik houd dit niet, maximaal, pfff”. Gelukkig ook dit overleef ik. De Grosse Pierre ging ook nog goed. Met z’n drieën naar de finish. Zouden deze ‘profs” het als een training zien of toch ook de eer willen, waar het bij ons “amateurs” toch om gaat. De klim naar de finish lieten ze mij wel voorop rijden. Zouden ze het toelaten of niet?Nee hoor, Dietsch zet aan, Hartmann volgt. En in de sprint schiet er bij mij de kramp erin. Verloren strijdt, helaas. Ben met deze uitslag zeer tevreden, een 3e plaats achter Dietsch en Hartmann is geen schande. Wel een lekker gevoel dat de vorm weer terug is. Na de marmotte (welke voor mij gevoel een malaise was) een lange periode nodig gehad om weer terug te komen. Nog 2 belangrijke ritten en dan zit het seizoen erop.

La Jean Gribaldy

2007-07-23T23:35:00.001+02:00

Zondag was het weer zo ver. Na twee weken vrijwel geen intensieve training te hebben gedaan, kon en mocht ik er niet veel van verwachten. Ik heb twee weken gebruikt om weer een beetje de vermoeidheid kwijt te raken die mij vooral bij de Marmotte parten heeft gespeeld. Deze cyclo is voor mij ook weer een “thuis”wedstrijd, dus laat ik hem niet schieten. Hij is niet te zwaar met zijn 2000 hm en 185 km. Gelukkig was het weer redelijk stabiel. Geen overgoten zon, maar wel droog.Bij de start zag ik toch ook al weer een aantal bekende uit de omgeving. Ook veel elite rijders van de organiserende vereniging.De start kilometers verliepen rustig. Na 30 kilometer hebben wij de koers geopend. Met drie man in de aanval gegaan. Langzaam maar zeker kwamen er enkelingen aansluiten bij ons, zo vlak voor de col Chevestraye.Als groep de col over gegaan, en op weg naar de volgende col “Col des Croix”. In de aanloop van de Col de Croix, demarreerde een elite renner van de organiserende vereniging weg. Het was de elite kampioen van France Comte, de regio die onder de Lorraine ligt. Wat kan die jongen fietsen, maar ja, je wordt niet zomaar kampioen van de regio. Er sprong nog iemand achter hem aan, ik heb ook nog geprobeerd om naar het toe te rijden, maar dat lukte niet.Col des Croix ben ik als voorste van de groep opgereden. Dat viel mij nog niet tegen. Aan de voet van de Ballon D’Alsace waren wij nog met een groep van 6 man. Ik had verwacht dat wij de voorste wel bij zouden halen. Ik hoorde aan de voet van de Ballon dat hij een voorsprong had van 1,5 min. Op zich niet echt een probleem. Maar de beklimming van de Ballon, welke ik natuurlijk kan dromen, ging het niet zoals het wel zou moeten. Het lukt mij niet om op de 39*19 te blijven en moest terug naar de 21. Ik merkte toch dat ik de afgelopen weken wat kracht ben kwijt geraakt. Ja, kan haast ook niet anders. Maar geen paniek, gewoon doorrijden.Ik reed evengoed als eerste van de achtervolgers de Ballon op, dus dat is goed. Boven aan de Ballon had de koploper 2 min voorsprong. De laatste 80 kilometer met 6 man de achtervolging ingezet. Maar het lukte ons niet om de koploper in te halen. Helaas.8 kilometer voor het einde kwam voor mij de genadeslag. Krampen. Nee he, niet weer. Jawel toch wel. Als ze nu gaan demarreren kan ik het vergeten. Dus maar een schietgebedje en veel drinken en nog maar een “gelletje”naar binnen. Maar gelukkig kon of wilde niemand uit de groep een aanval doen. Ik had de finish ’s morgens al verkent met de auto. Dus ik wist hoe de laatste kilometers naar de finish eruit zag: een klein viaductje, daarna een rotonde gevolgd door nog een scherpe rotonde en dan naar rechts een straatje in; de finish.Aangezien de krampen een beetje waren weggezakt, dan maar de dood of de gladiolen. Het laatste viaduct vol gegaan. Jemig die krampen komen terug, nee, gewoon doorgaan.Ik had een gaatje, vol de rotondes over. Gelukkig ik houd stand. De finish. Pff, 2de, 2 minuten van de winnaar. Van tevoren niet mogen hopen, maar die krampen. Ik was de finish over en wist van narigheid niet hoe ik mijn been moest houden. Oeps, zo erg heb ik het nog nooit gehad. Toch een goed gevoel, maar veel masseren en op naar september. Daar zijn toch nog wel wat “piekmomentjes”voor mijzelf. Heb nog een maand om weer wat kracht op te doen, dat moet goed komen.

La Marmotte

2007-07-11T02:16:00.002+02:00

Zaterdag was het zover. Voor mij toch een van de belangrijkste wedstrijden van dit seizoen.De uitslag van de Vaujany gaf mij vooraf een goed gevoel. Dus met de vorm zal het wel goed zitten.Vrijdag afgereisd naar Bourg D’Oisans. Aldaar op de camping aangekomen iedereen even gedag gezegd. Was goed om te zien dat het met Oege naar omstandigheden goed ging. ’s Middags even wat losgereden. Zag dat de hartslag niet snel omhoog wilde, was anders dan vorige week. Toen ging hij heel snel omhoog. Was dat nu goed of juist niet? We zullen het wel zien.’s Avond heerlijk een spaghetti gegeten, bereid met veel zorg door de teamleiding, dan moet het wel een goede maaltijd zijn, toch?Na een nacht redelijk geslapen te hebben, was het dan zover.Na de start de col du Glandon op,hier hoorde wij dat er van de kant werd geroepen “3 minuten”. Ik vroeg al aan Feike Loods of hij wist of er iemand al weg was. Hij wist het ook niet. Nou zal wel dan. Er werd flink doorgereden en we kwamen met een man of 15 op de top. Mijn teamgenoot Alan Looms zat daar helaas niet meer bij. Vlak voor de top stonden Oege en Jan op mij te wachten, en konden ze mij een nieuwe bidon geven. Vorig jaar was het mijn eerste Marmotte en toen werd mij meteen duidelijk dat meteen vanaf de top van de Glandon het hard naar beneden gaat en dat je mee moet.Dus ik in de laatste kilometer goed gegeten, gedronken en mijn windjack aangetrokken. Ja hoor, rijden ze heel rustig. Zal je altijd zien. Heb ik weer. Maar al snel ging het gas erop. De Italianen in volle vaart. Wij erachteraan. Meer kan je toch niet doen.Feike was er ook bij evenals Gueraud (was vorige week 2e achter mij).In de afdaling haalde wij Bert Dekker en Bram van de Leij bij. Naar later bleken zijn zij vanuit de start meteen weggesprongen. Wat ging het hard in die afdaling. Snelheden van 80 kilometer p/u gaf mijn polar aan. Jemig, maar wel schitterend. Genieten is dat.De Italianen lieten het er niet bij zitten, en er werd in de aanloop van de Telegraphe een aantal keren gedemarreerd. Je kunt dan toch zien dat die mannen ieder weekend van dit soort cyclo’s rijden. Wat een macht hebben die in de benen. Alles is ook tot in de puntjes bij ze geregeld. Ploegleidersauto met materiaal, enz enz.Als er een van hun een pitsstop moest houden, bleven de ploeggenoten bij hen en kwamen ze met z’n drieën weer terug bij de groep en reden met ogenschijnlijk groot gemak de groep voorbij. Wij weer in de beugels en erachteraan. Tijdens de klim van de Col du Telegraphe gingen de Italianen er vandoor. Ik kon ze niet volgen. Ik voelde dat het niet lekker ging. Ik wilde niet helemaal in het rood gaan, want het is nog ver. Wij zijn vervolgens met een man of 6 een strak tempo blijven fietsen. Op de top van de Telegraphe haalden wij hen weer bij en kwam dus alles weer bij elkaar. In de aanloop van de col du Galibier gingen de Italianen weer tekeer. Versnelling na versnelling, Feike Loots kon ze nog volgen. Ik zat echt niet lekker en heb toen ook Patrick Gueraud en Michel Roux moeten laten gaan. Jemig dat valt tegen.De Galibier, en de afdaling naar de Alp heb ik grotendeels alleen moeten rijden. Vlak voor Bourg d’Oisans heb nog wel wat medewerking gekregen van twee andere renners, maar dat heeft allemaal niet meer mogen baten. Aan de voet van de l’Alp D’Huez wist ik al dat ik dit jaar niet tevreden zou zijn met mijn resultaat, dus dan is motivatie om nog even extra diep te gaan op de Alp er ook niet bij. Of je nu 9de of 10de wordt, dat maakt ook niet uitMijn hartslag ging ook niet meer omhoog, wat ik vorige week wel nog had op de laatste klim. Uiteindelijk dan 9de. Maar 1 minuut sneller dan vorig jaar.Kortom ik ben zeker niet tevreden en waar het aan gelegen heeft, ik weet het niet. Was het de spaghetti van de avond ervoor, of had ik gewoon mijn dag niet. Dat laatste zal het wel geweest zijn. Volgend jaar beter.
Anneleen Winters kwam als tweede dame over de streep en verbeterde haar tijd met een kwartier chapeau !!!.’s Avond liep ik naar de Pizzatent (hoewel ik wel even genoeg had van die Italianen), maar de eigenaar is Nederlands, dus dan kan het wel. Maar in ieder geval om 17.45 uur zag ik een kennis van mij (Nico) de Alp opdraaien. Jemig, daar heb ik respect voor. Toen ik om 21.30 uur lekker in het restaurant zat zag ik Nico ook in het restaurant arriveren. Hij was om 20.30 uur boven op de Alp. Dat bedoel ik, deelnemers die zo moeten afzien en gewoon 13 uur op de fiets zitten, dan moet je karakter hebben, petje af.En wat dacht je van al die vrouwen en vriendinnen die tot ’s avond laat met het fototoestelletje in de aanslag staan te wachten op hun geliefden. Daar mag ook wel weer eens wat van gezegd worden, dit moet niet onderschat worden, zij hebben ook wel wat te verduren.

La Vaujany

2007-07-03T20:25:00.002+02:00

De week voorafgaand aan de la Vaujany had ik last van een griep. Op maandag nog een beetje koorts gehad en vervolgens de hele week een “snotterneus”. Veel stomen en maar hopen de het een beetje los komt.Vrijdagmiddag nog even samen met Anneleen 3uur bij ons in de Vogezen getraind en ’s avond een heerlijke huisgemaakte pasta gegeten (zij was donderdag bij ons gekomen om de teamgeest wat spirit te geven, vooral na de val van Oege tijdens de Trans Alp).
Zaterdagdag samen met Anneleen vertrokken richting de Alpen Zondag moest het dan toch maar gaan gebeuren. Vooraf gaf ik al aan tevreden te zijn met een plaats bij de 1ste tien, vooral gezien mijn gezondheid de afgelopen week.Tijdens de eerste beklimming zag ik mijn hartslag alweer snel omhoog schieten 185 slagen, oeps dat gaf geen vertrouwen. Toch de griep die roet in het eten gaat gooien??Boven aan de Alpe Du Grand Serre reden waren wij met een kopgroep van ongeveer 12 man. Alan was er ook nog bij, mooi. In de afdaling namen Leonard en Chevalier een voorsprong. Na even twijfelen heb ik toch maar besloten om het gat dicht te gaan rijden. Ik kreeg uiteindelijk alleen Gueraud mee. Aan de voet van Col D’Ornon hadden wij ze bijgehaald. Met z’n vieren zijn wij toen aan de beklimming begonnen. Ongeveer 2 kilometer van de top moesten Leonard en Chevalier ons laten gaan, maar tijdens de afdaling wisten ze toch weer bij te komen. Maar ja, er kwamen nog meer beklimmingen.De klim naar Villard Reculas was de volgende. Dit zagen Leonard en Chevalier toch niet zo zitten en lieten het lopen. Vervolgens was er tussen mij en Gueraud een goede verstandhouding en zijn we goed samen werkend naar de laatste uitdaging gereden “de klim naar Vaujany”. Het was ideaal om samen met hem te fietsen. Hij kende het parcours zeer goed, want hij woont op de L'Alpe d'Huez en voor mij was het de eerste keer dat ik deze cyclo reed. Aldaar hebben wij elkaar de hand geschud “Moge de beste winnen”. Ik twijfelde wel, zou mij dit lukken of niet. Tijdens de laatste aanloop naar de beklimming was Gueraud wel druk bezig met van alles en nog wat. “Merde” hoorde ik achter mij. Wat is er toch aan de hand? Bleek dat hij ruzie had met een gel-zakje. Kortom hij gaf mij niet de indruk de rust zelve te zijn. Nou, dan moet ik maar gewoon mijn eigen weg gaan en kijken waar het eindigt. Meteen in het begin van de beklimming het kleinste verzet opgezocht en lekker mijn eigen tempo rijden. Direct blijkt dat Gueraud het tempo niet kan volgen. Zou het dan vandaag lukken??Mijn harstslag stond weer lekker in het “rood” te knipperen 196 slagen per minuut, maar het is nu alles of niets.En het is gelukt. Achteraf blijkt nog met een 3 minuten voorsprong ook. Helaas had Alan geen goede benen en heeft hij de strijd gestaakt, zaterdag beter.Anneleen heeft het succes voor het team compleet gemaakt, door bij de vrouwen ook te winnen. Kortom het was weer een geslaagd team uitje.Dat geeft weer moraal voor zaterdag. Hopelijk nog een beetje herstellen van de verkoudheid, maar dat moet lukken, alleen het weer moet nog meezitten. We zullen zien.We kunnen niet meer doen dan ons best, zeg ik altijd maar.

Grand Prix intermarché a Gerardmer (klimkoers FFC)

2007-06-18T23:35:00.002+02:00

Ondanks dat ik niet geheel fit ben heb ik deze wedstrijd voor de tweede keer kunnen winnen.Op de eerste klim, de col de Feignes, ben ik voorin mee naar omhoog gereden, zat toen al snel aan de 185 slagen. En dacht toen als dat maar goed komt. Hierna daalde we af naar Cornimont waar een klim wachtte van 5 km met een gemiddelde stijging van 7%. Net als vorig jaar was het plan om hier de koers te maken. Er was inmiddels al een groep weggereden van ongeveer 8 man. Vanaf de voet van de klim ben ik tempo gaan maken tot een hartslag van 192, dat ging goed maar ik merkte wel dat mijn hartslag sneller dan normaal omhoog ging. 1 kilometer voor de top haalde ik de kopgroep in, er was toen niemand meer die mijn wiel kon volgen. Ik ben toen in mijn eigen tempo door gereden om als eerste boven te komen, de premie te pakken en rustig wat te kunnen eten. Later in de afdaling sloot de voormalige kopgroep weer aan. Voor we aan de volgende col begonnen, waren er alweer twee man weggereden uit onze groep die toch al weer 1 minuut hadden gepakt. Op de daarop volgende klim ben ik weer met hartslag 190 195 naar boven gereden met nog 1 persoon in het wiel. 100 meter voor de top haalde ik de koplopers weer bij en kon nog net de premie bovenop pakken. In de laatste 30 kilometer naar de streep met vier man goed kunnen draaien en onze voorsprong op de achtervolgers kunnen behouden. 6 kilometer voor de slotklim van 3 kilometer gemiddeld 8% demarreerde telkens (5 a 6 keer) een persoon die kennelijk niet met ons aan de klim wilde beginnen. Dit was niet prettig om telkens diep in het rood te moeten gaan om hem weer terug te halen. Aan de voet van de klim sprong direct een andere renner weg en ging vol naar boven, het eerste stuk hiervan is ongeveer 10%. Ik kon hem achterhalen en voorbij gaan al reed ik toen al wel in de 200 slagen. Langzaam sloeg ik toch een gat en kwam ik met 20 seconde voorsprong aan.

Le Trois Ballons

2007-06-14T01:03:00.001+02:00

De venijnige beklimmingen van de Vogezen zijn het decor van de Trois Ballons. De bekendste cols zijn natuurlijk de Ballon de Servance, de Grand Ballons en de Ballon d’Alsace. Maar in deze 205 kilometer lange cyclo moet er meer worden geklommen. Voor Michel Snel een thuiswedstrijd.
Michel: ‘Na de start werd er meteen lekker doorgereden naar de Servance. De latere winnaar, Florian Morizot, (van Team Auber 93 pro continental team) bepaalde het tempo. Alleen Oege en ik konde hem volgen en kwamen met een kleine voorsprong op de top.’
Oege: ‘De afdaling was gevaarlijk omdat het wegdek net was gerepareerd, waardoor er allemaal stroken met losse steentjes lagen. We daalden heel voorzichtig af, waardoor er weer mensen konden aansluiten, en de kopgroep aanzwelde tot een man of tien. Op de daarop volgende klimmetjes werd goed tempo gereden, maar niet gekoerst, zodat de meesten konden volgen. De koers ontplofte op de één na laatste klim, de Ballon d'Alsace. Hier nam Morizot weer het initiatief. Alleen Michel en een Zwitser konden volgen. Ik en Alan namen met nog twee man plaats in de tweede groep van vier man.’
Pas op de Ballon d’Alsace, de laatste grote beklimming van de dag met de top op zo’n 40 kilometer van de meet, ontbrandde de koers echt. Het tempo werd opgeschroefd en er volgden enkele felle demarrages. De kopgroep werd in vele stukken uit elkaar geslagen. Michel kon zich handhaven in de kop en viel zelfs nog een paar keer aan. Alan loste en ook Oege moest passen.
Oege: Tussen de Alsace en de slotklim kreeg ik een inzinking en moest ik de drie man laten gaan. Ik nam snel een Enervit gel en wat drinken en mijn moraal daalde bijna tot het nulpunt. Ik ga afstappen bij de auto (die we een kleine 10 km voor de slotklim hadden neergezet) ging er door me heen. Die slotklim kom ik nooit meer op. De gedachte aan afstappen is tijdens een cyclo nog nooit in me opgekomen, dus ik hoef denk ik niet verder uit te wijden hoe ik me op dat moment voelde..... Op onverklaarbare wijze begon ik me, naarmate ik dichter bij de slotklim kwam, langzaam maar zeker weer wat beter te voelen. Toen ik langs onze geparkeerde auto fietste, had ik net genoeg moraal verzameld om niet af te stappen.’
Michel: ‘Op de Ballon d'Alsace heb ik ook nog geprobeerd om een 2-tal kilometers vol gas te geven om te kijken of de andere twee vluchter mee konden, die bleven helaas in mijn wiel. Boven op de Ballon hadden wij een voorsprong van ongeveer 1 min 30. In de overbrugging van ongeveer 40 kilometer naar de Planche waren ik en Florinan nog over. Op de moordende slotklim van 5 kilometer kon ik hem niet bij blijven en werd ik op ongeveer 1 min 47 tweede.’
Alan: ‘Ik ben nog nooit zo steendood geweest… echt, nog nooit zo diep gegaan. Het was wel geweldig hoor,.. met drie Veltec-renners in de kopgroep. Op de Ballons d’Alsace, de laatste grote klim demarreerde Michel. Oege en ik zijn samen afgedaald en hebben toen wel tempo gereden om niemand meer terug te laten komen van achteruit het veld, maar niet zo hard dat we Michel terug zouden rijden. Uiteindelijk viel ook ons groepje toch uit elkaar.
Oege: ‘In de laatste kilometer voor aanvang van de klim kreeg mijn moraal nog een extra opkikker, toen ik nog "lijkje" kon oprapen die kennelijk ook was gelost uit de groep van Alan. Godzijdank, ik ben dus niet de enige die het moeilijk heeft! De slotklim is een kwestie van overleven. Het is een klim met enkele kilometers boven de 10% gemiddeld die, zeker na 200 km in het zadel, gegarandeerd loodzwaar is. Op weg naar de laatste haarspeldbocht zie ik tot mijn grote verbazing Alan voor me rijden, moreel bijgestaan door Anita. (Anita, Michel's vrouw, heeft onze bevoorrading verzorgd op de motor). Op 1100 meter voor de streep rijd ik Alan voorbij. Ook hij probeert de laatste restjes kracht uit zijn lichaam te persen. Aan de finish zie ik Michel staan. Hij vertelt tweede te zijn geworden, met een beetje een dubbel gevoel. Verslagen door een prof.’

La Look

2007-05-15T21:44:00.001+02:00

Op 13 mei, een week na de Fietschallenge, startte ik in Never in de Franse cyclo La Look. De koers begon zeer nerveus, doordat de veel ‘wat minder getrainde renners’ toch probeerden voorin te rijden. Ik raakte betrokken bij een kleine valpartij, juist op het moment dat het peloton in drie stukken brak. ‘Ik zat in de 3de groep. Al gauw bleek dat men het niet kon dicht rijden. Toen ben ik maar alleen naar de 2de groep gereden. Dit lukte gelukkig vrij snel. In de groep aangekomen zag ik dat er net een groepje van een man of 7 was weg gereden. Ik dacht met nog 100 km te gaan en wat mooie klimmen die nog moeten komen komt dat wel goed. Niet dus. Die “beklimmingen” waren niet langer dan 2 km en het stelde ook niet veel voor.’Hoe ik mijn metgezellen ook aanspoorde, niemand wilde mij helpen om het gat naar de eerste groep dicht te rijden. Er ontstond zelfs onenigheid in deze groep. ‘Met de nodige tirades en smeekbedes tot gevolg als er weer een heuveltje kwam. Het was volgens hen geen “Marmotte” en de koers was voor ons en niet hier, maar ja, 2 minuten zijn op zich toch wel dicht te rijden. Maar dat deed er allemaal niet toe.’Op iedere heuvel dunde de groep verder uit. De laatste 40 km heb ik nog wel vol gekoerst voor een goede klassering, maar terugkeren aan de kop van de wedstrijd lukte niet meer. ‘Ik hoorde onderweg dat de kopgroep uit ongeveer 7 man bestond, waaronder Jalabert. Dus ik kwam al snel tot de conclusie dat het tempo in de kop niet stil zal vallen.’ In de laatste kilometers slaagde ik erin om met een paar anderen nog weg te rijden uit de tweede groep. ‘In de sprint heuvel op naar de finish was ik nog de snelste van ons drieën. Uiteindelijk een 6e plaats scratch en 2e in mijn categorie. Al met al ben ik wel tevreden, heb er een goed gevoel aan over gehouden met betrekking tot de vorm. Alleen baal ik er verschrikkelijk van dat ik de kop gemist had, maar dat hoort er ook bij. Op naar de “Trois Ballons”.’

Fiets challenge 2007

2007-05-11T00:05:00.001+02:00

De eerste overwinning in een grote cyclo voor het Veltec team Gran Fondo is binnen. Alle toppers van het team stonden aan de start. Oege Hiddema, Alan Looms, Michel Snel en Anneleen Winters stonden in het eerste startvak tussen de prominente profs Leon van Bon, Mathieu Heijboer en Thorwald Venenberg. Een eerste test voor de renners, pakken de trainingen goed uit? Hoe bevallen de Concorde X-blades? De Fiets-challenge voert over 150 kilometer smalle, heuvelachtige, - soms slechte - wegen door Zuid-Limburg en de Voerstreek, met het Drielandenpunt bij Vaals als start en finish. De start van Oege was niet vlekkeloos, hij kreeg zijn voet moeizaam in zijn pedaal. Maar tijdens de eerste klim van de Vaalserberg had hij zijn kleine achterstand snel ingelopen. De profs hielden het tempo hoog, zodat het lange lint cyclorijders al snel in stukken brak. In de eerste groep van ca 50 renners is het team goed vertegenwoordigd. Wat heet! Zowel Oege als Alan en Michel handhaven zich in de eerste linie. Anneleen volgt in een groepje met erkende cyclotoppers als Laura Verhoeven en Annemarie Persyn, en is in volle achtervolging op een groep met daarin de eerste twee dames van de wedstrijd, de AA-drink-rensters Kirsten Wild en Irene van de Broek. Het verschil tussen de kop van de wedstrijd en de staart is groot. Achterin is het een slagveld en wordt er enorm afgezien. Op de Rosmel wordt er flink gedemarreerd en ontstaat er een vier man sterke kopgroep met daarin Michel. Bij de Planck neutraliseert niemand minder dan Leon van Bon deze uitlooppoging. Ook bij de vrouwen is het een felle strijd. Anneleen rijdt het groepje met daarin Laura Verhoeven. Maar de AA-dames zullen niet meer worden bijgehaald.Op de Loorberg wordt hard doorgetrokken en 14 man scheiden zich af waaronder Michel en Oege, Alan moet passen en besluit de groep te laten lopen. De hele week was hij al niet fit en dat brak hem op in de finale. In het Vijlenerbosch rijden 7 man weg, waaronder Michel. En dan ontstaat er een chaos. Diep in de finale blijkt dat voorrijauto en de motoren een afslag hebben gemist! De eerste groep krijgt het bericht om de jury de voorrijauto te volgen naar de Vaalserberg en komen aan de Nederlandse kant uit! De laatste klim moet de beslissing geven. Op het moment dat de profs het laten lopen gaat Michel vol in de aanval. Er komt reactie van Jabik-jan Bastiaan die nog probeert het gaatje dicht te rijden. Maar Michel is niet te stuiten. De maandenlange trainingen betalen zich nu uit. Hij blijft vol doorrijden en wint de wedstrijd. Oege komt als 9e binnen en Alan rond plaats 17.Aan de Belgische zijde komen de rijders vanaf groep 2 binnen waaronder de eerste vrouwen. In de laatste klim rijdt Anneleen weg bij Laura Verhoeven en finisht als 3e!

foto's

2007-01-01T21:08:00.004+01:00