Na mijn overwinning in de La Vosgienne stond er niks meer in de planning, het was tijd voor wat ontspanning. Ons hotel was nog voor drie weken open en ik moest alle drie de weekeinde mee gidsen, twee keer op de ATB en een keer op de racefiets.
Eind september zijn wij dus met het hotel gesloten en begon het andere gedeelte van ons bestaan hier in de Vogezen. Niet meer vroeg te hoeven opstaan en weer aan het klussen gaan. Het project voor deze winter is het vernieuwen van alle badkamers op de tweede verdieping.
Ondertussen ben ik ook weer op de fiets geklommen om in November weer volledig de draad op te pakken voor het volgende seizoen. Ook volgend jaar fiets ik weer voor het Veltec team, en ik hoop dat ik mijn stijgende lijn van het afgelopen jaar kan voortzetten.
zaterdag 25 oktober 2008
maandag 8 september 2008
La Vosgienne
Zondagmorgen, vandaag moest het dan maar gebeuren. Ik wilde dit jaar in ieder geval een thuiswedstrijd winnen, had ik mij begin dit jaar voorgenomen. Met de Trois Ballons was dat net niet gelukt dus moest het vandaag gebeuren.
Gelukkig zaten de weergoden mee en was het na een zeer slechte zaterdag met veel regen, zondag droog weer met af en toe een lekker zonnetje. Om 6 uur in de morgen vertrokken naar Thann om daar om 8:30 van start te gaan. Ik behoefte me geen zorgen te maken wat betreft het startvak, want mijn club AC Thann was de organisator van deze cyclo. Ik reed deze cyclo dan ook op verzoek van mijn club, als uitzondering, in het shirt van AC Thann.
Met meer dan 1200 inschrijvingen was het een record aantal deelnemers voor deze cyclo die om het jaar verreden wordt.
Om half negen van start om direct aan col de Hundsruck te beginnen, deze ging in een gematigd tempo omhoog waardoor we nog met een grote groep overbleven. Vlak voor de top ging Cedric Haas, ook van mijn club, in de aanval om met nog een andere renner een voorsprong op het peleton op te bouwen van max. 3 minuten. Op de tweede klim van de dag, de Ballon d’Alsace, werd het tempo opgevoerd door mij en Dietsch (winnaar van de vorige edite). Vlak voor de top konden we een koploper bijhalen, Cederic had nog steeds een voorsprong van 1min30.
Op de col du Page haalde wij uiteindelijk ook Cederic bij waardoor we met een man of 10 verder gingen over col d’Odren. Tot op dat moment voelde ik mij zeer goed en reed ik gemakkelijk mee omhoog, dat was dus een goed voorteken. Op col du Bramont ging mijn club genoot Edwouard tempo rijden, alleen Dietsch, ik en nog een Duitser konden het tempo volgen. Na 1 kilometer dalen meteen route American omhoog, dit is een wat steilere klim met nogal slecht wegdek. Hier werd het ook voor de Duitser te zwaar waardoor we nog met 3 man overbleven. Boven op de route d’crêtes hoorde ik een harde klap, ik voelde me fiets gaan zwabberen en ik dacht nee!!. Jawel twee spaken uit mijn carbon wielen waren gebroken. Gelukkig reed er een neutrale wagen achter de kopgroep aan die mij snel een wiel kon geven, gelukkig hebben de andere twee man hier geen gebruik van gemaakt en kon ik snel weer de aansluiting vinden.
Op de laatste beklimming van de dag col d’Amic moest het dan gaan gebeuren. Edwouard en ik hebben om beurten geprobeerd om weg te raken, maar Dietsch bleef steeds volgen. Op een kilometer voor de top waar het iets steiler werd probeerde ik het nog een keer met volle inzet, met als gevolg dat alleen ik en Dietsch overbleven. Het zal toch niet weer een tweede plaats worden dacht ik al, het schijnt dat ik daar een soort patent op heb dit jaar. Maar gelukkig kon ik dit keer wel overtuigen in de sprint en kwam als eerste over de streep. Ook bleek dat we de snelste parcoustijd ooit hadden gereden, dat was dan ook nog mooi meegenomen.Voor mij een top dag en een goede afsluiter van dit seizoen!!.
dinsdag 2 september 2008
Criquielion
Vrijdag morgen vertrokken naar België om Zaterdag de Criquelion te rijden. Omdat ik deze cyclo nog nooit eerder had gereden heb ik vrijdagmiddag vast de eerste lus naar La Roche verkend en ook alvast de steile klim die vanuit het centrum langs de kerk omhoog gaat.
Zaterdag morgen om 6:30 opgestaan gegeten en om 8:00 in La Roche, waar ik mij bij Koen en Frederik kon voegen. Wij waren niet al te vroeg in het startvak en stonden vrij achterin. Dit was toch nadeliger dan ik had voorzien. Het startvak liep in een soort trechter waardoor het erg lang duurde voordat we de startlijn passeerde.
Direct uit het dorp begon er een klim van ongeveer 4 km, deze had ik in zijn geheel nodig om weer vooraan post te vatten. Gelukkig lag het tempo niet zo hoog zodat ik in het volgende stuk weer wat kon bijkomen. Met een vrij grote groep de eerste kilometers gemaakt tot dat we voor de tweede keer in La Roche terug kwamen waar we de lange steile klim op moesten voor de kerk langs. Ik zat daar goed voorin en draaide als 5e de klim op. Hier ben ik op een lekker tempo omhoog gereden en kwam als eerste over de tijdregistratie matten die boven op de top liggen. Het gevolg hiervan was dat we met nog 4 man over waren. In de daarop volgende afdaling zijn er nog twee renners teruggekeerd, waar onder de winnaar van de dag. Om dat de samen werking niet goed was en er twee jongens waren die niet wilde mee rijden, is er uiteindelijk nog een groep van zo’n 15 renners terug komen aansluiten.
Ik voelde me de hele rit prima en had nog nergens in het rood hoeven te gaan. Op ongeveer 50 kilometer van de aankomst reed Tino langzaam bij de nog 5 man overgebleven kopgroep weg. Ik had hier niet zo’n haast mee om het gat te dichten want ik dacht 1 tegen 5 kan toch geen probleem zijn. Echter bleek dat mijn mede vluchters toch al aardig moe waren en kwamen we niet echt terug. Toen de voorsprong van Tino 1 minuut werd heb ik besloten met nog zo’n 35 kilometer te gaan het gat alleen te dichten. Twee klimmen later vond ik de aansluiting met Tino.
Helaas was het parcours aan het einde niet meer zo zwaar waardoor het moeilijk was om nog weg te rijden, dan maar gokken op mijn sprint. De aankomst was voor mij totaal onbekend, achteraf had ik deze beter even kunnen verkennen. De finish lag erg rommelig kort achter een scherpe bocht met gevolg dat ik iets te laat reageerde en het net niet heb kunnen halen en als tweede over de streep kwam.
Achteraf hoorde ik dat er iemand van het wielertoerist forum bij de finish op een geparkeerde auto was gereden en met een gebroken rug naar het ziekenhuis van Luik is vervoert. Op dat moment krijg je toch even kippenvel en is een tweede plaats niet zo belangrijk meer.
Volgende week zondag mijn laatste cyclo van dit jaar, de la Vosgienne, een thuiswedstrijd.
Zaterdag morgen om 6:30 opgestaan gegeten en om 8:00 in La Roche, waar ik mij bij Koen en Frederik kon voegen. Wij waren niet al te vroeg in het startvak en stonden vrij achterin. Dit was toch nadeliger dan ik had voorzien. Het startvak liep in een soort trechter waardoor het erg lang duurde voordat we de startlijn passeerde.
Direct uit het dorp begon er een klim van ongeveer 4 km, deze had ik in zijn geheel nodig om weer vooraan post te vatten. Gelukkig lag het tempo niet zo hoog zodat ik in het volgende stuk weer wat kon bijkomen. Met een vrij grote groep de eerste kilometers gemaakt tot dat we voor de tweede keer in La Roche terug kwamen waar we de lange steile klim op moesten voor de kerk langs. Ik zat daar goed voorin en draaide als 5e de klim op. Hier ben ik op een lekker tempo omhoog gereden en kwam als eerste over de tijdregistratie matten die boven op de top liggen. Het gevolg hiervan was dat we met nog 4 man over waren. In de daarop volgende afdaling zijn er nog twee renners teruggekeerd, waar onder de winnaar van de dag. Om dat de samen werking niet goed was en er twee jongens waren die niet wilde mee rijden, is er uiteindelijk nog een groep van zo’n 15 renners terug komen aansluiten.
Ik voelde me de hele rit prima en had nog nergens in het rood hoeven te gaan. Op ongeveer 50 kilometer van de aankomst reed Tino langzaam bij de nog 5 man overgebleven kopgroep weg. Ik had hier niet zo’n haast mee om het gat te dichten want ik dacht 1 tegen 5 kan toch geen probleem zijn. Echter bleek dat mijn mede vluchters toch al aardig moe waren en kwamen we niet echt terug. Toen de voorsprong van Tino 1 minuut werd heb ik besloten met nog zo’n 35 kilometer te gaan het gat alleen te dichten. Twee klimmen later vond ik de aansluiting met Tino.
Helaas was het parcours aan het einde niet meer zo zwaar waardoor het moeilijk was om nog weg te rijden, dan maar gokken op mijn sprint. De aankomst was voor mij totaal onbekend, achteraf had ik deze beter even kunnen verkennen. De finish lag erg rommelig kort achter een scherpe bocht met gevolg dat ik iets te laat reageerde en het net niet heb kunnen halen en als tweede over de streep kwam.
Achteraf hoorde ik dat er iemand van het wielertoerist forum bij de finish op een geparkeerde auto was gereden en met een gebroken rug naar het ziekenhuis van Luik is vervoert. Op dat moment krijg je toch even kippenvel en is een tweede plaats niet zo belangrijk meer.
Volgende week zondag mijn laatste cyclo van dit jaar, de la Vosgienne, een thuiswedstrijd.
zaterdag 30 augustus 2008
Criquielion
Vandaag tweede plaats gereden in de sprint, helaas. Ik had mijn zinnen er op gezet om hem te winnen. Wel een goede wedstrijd gereden, binnenkort een uitgebreid verslag.
zaterdag 23 augustus 2008
Voorbereiding twee laatste cyclo’s
Na de Marmotte even een rustige periode ingelast wat betreft het fietsen, in ons Hotel daarin tegen hebben we het erg druk gehad de laatste weken.
In deze periode heb ik nog wel een aantal FFC koersen gereden om de conditie op peil te houden. De laatste Elite wedstrijd reed ik een 11e plaatst in een goed bezet deelnemersveld met ploegen uit onder meer Zwitserland, Belgie en Luxemburg.
Afgelopen week hadden wij Nick Nuyens en Kevin de Weert van Cofidis op bezoek in ons hotel, ze kwamen zich hier voorbereiden op de Vuelta die volgende week begint. Ik heb vier dagen met ze mee getraind, wat voor mij natuurlijk een leuke uitdaging was en ook een goede voorbereiding op de Criquelion en de la Vosgienne die komende weken op mijn programma staan. De eerste dag hadden we een tocht gemaakt over twee cols 150km met 3000hm. Op de cols werd goed tempo gereden, ik kon gelukkig goed volgen, zodat ze niet op hun gids moesten te wachten. De volgende dag een wat rustigere dag met 120km, om de volgende dag een tocht te rijden van 180km met 3000hm over diverse cols met o.a. de Grand Ballon. De laatste dag hebben nog een rustige tocht van 90km gemaakt, waarna ze in de middag weer naar huis gingen. Kortom zowel voor mij als voor hun een aantal leuke dagen waarin we goed hebben kunnen trainen.
Komende week wat kortere trainingen om volgende week Zaterdag goed uitgerust aan de start van de Criquelion te staan.
In deze periode heb ik nog wel een aantal FFC koersen gereden om de conditie op peil te houden. De laatste Elite wedstrijd reed ik een 11e plaatst in een goed bezet deelnemersveld met ploegen uit onder meer Zwitserland, Belgie en Luxemburg.
Afgelopen week hadden wij Nick Nuyens en Kevin de Weert van Cofidis op bezoek in ons hotel, ze kwamen zich hier voorbereiden op de Vuelta die volgende week begint. Ik heb vier dagen met ze mee getraind, wat voor mij natuurlijk een leuke uitdaging was en ook een goede voorbereiding op de Criquelion en de la Vosgienne die komende weken op mijn programma staan. De eerste dag hadden we een tocht gemaakt over twee cols 150km met 3000hm. Op de cols werd goed tempo gereden, ik kon gelukkig goed volgen, zodat ze niet op hun gids moesten te wachten. De volgende dag een wat rustigere dag met 120km, om de volgende dag een tocht te rijden van 180km met 3000hm over diverse cols met o.a. de Grand Ballon. De laatste dag hebben nog een rustige tocht van 90km gemaakt, waarna ze in de middag weer naar huis gingen. Kortom zowel voor mij als voor hun een aantal leuke dagen waarin we goed hebben kunnen trainen.
Komende week wat kortere trainingen om volgende week Zaterdag goed uitgerust aan de start van de Criquelion te staan.
woensdag 9 juli 2008
La Marmotte
De maandag na de Dolomieten, zijn wij met het team “verhuisd’ naar de Alpen. Een weekje herstellen en een beetje genieten van de omgeving. Het weer zat ook hier mee.
Dinsdag kwam ook Jurgen Krikke, de patron van Veltec, het team versterken.
Zaterdag was het zover. De weersvoorspellingen waren goed, dus dat zat alvast mee. Daar ik een “warmweer-rijder” ben, kan het mij niet gauw te warm zijn.
Jan had ervoor gezorgd dat er met andere een pact was gesloten, zodat boven op iedere beklimming men klaar stond voor de bevoorrading.
Omdat het toch wel goed bevallen was om op tijd op te staan, hebben wij de trend voor de Marmotte maar voortgezet en om 04.15 uur zijn we opgestaan.
Ik stond redelijk vooraan in het eerste startvak, dus was het niet moeilijk om naar de start naar de voorste linie te rijden. De aanloop naar het stuwmeer in Allemond ging op z’n gemak. Pas aan de voet van de Croix de Fer werd het tempo verhoogt. Ik kon gemakkelijk volgen zonder te hoeven forceren, dat zag er goed uit. Op de top kwamen we met ongeveer 25 man aan wat al aangaf dat het tempo niet erg hoog lag. Het eerste jaar dat ik de Marmotte reed (2006) waren we daar nog maar met 7 man over. Ik had mijn bidons al weg gegooid om snel nieuwe te kunnen aannemen en dan goed voorin te kunnen gaan beginnen aan de technisch lastige afdaling. Ik zag hellaas niemand in Veltec tenue aan de kant van de weg waardoor ik al zoekend een hoop plaatsen verloor en uiteindelijk een bidon van het blad Fiets heb aangenomen.
Inmiddels waren de Italianen en Bert Dekker al ruim aan de afdaling begonnen en hadden direct al een aardige voorsprong genomen. In de eerste paar gevaarlijke bochten ben ik direct aan mijn inhaalrace begonnen met iets meer risico dan ik normaal neem. Het gevolg dat ik toch een bocht miste en door het grind moest uitremmen alvorens de bocht te kunnen nemen. Uiteindelijk is het mij toch nog gelukt om voor het einde van de afdaling in mijn eentje de aansluiting met de kopgroep te maken. De mensen die op de top van de Glandon zouden staan waren door de gendarmerie tegengehouden en konden niet meer op tijd aankomen. Gelukkig hadden ze direct Jan gebeld die aan de voet van de Glandon mij stond op te wachten met verse bidons, gelukkig.
Door het dal werd er goed tempo gereden tot aan de voet van de Telegraphe. Hier werden er diverse prikjes uitgedeeld door Dekker en de twee Italianen, ik kon dat gelukkig goed volgen en voelde mij prima. In de aanloop van de Galibier gingen ze weer aan, ik probeerde te volgen, maar wat even daarvoor geen probleem was, was dat nu wel een probleem. Het wilde daar gewoon niet lukken, en ik werd door diverse andere renners ingehaald die even daarvoor al moesten lossen. Toch niet weer net als vorig jaar, toen had ik het ook al moeilijk daar en kwam ik als 9e over de streep in een tijd van ongeveer 6 uur 17. Niet aan denken dacht ik zelf en gewoon doorgaan !!. Vlak voor de top van de Galibier kwamen er weer enkele renners in het zicht, die moet ik in de afdaling wel weer kunnen inhalen dacht ik. En inderdaad in de afdaling vind ik weer de aansluiting zodat we met drie renners de afdaling afmaken en naar de voet van de Alpe d’Huez fietsen. Ik had goed kunnen eten en drinken en het leek weer beter te gaan. Aan de voet van de Alpe d’Huez reed ik meteen weg van mijn groep en kon een goed tempo maken. Diverse mensen aan de kant waaronder Leon en Monique van hotel Au bon Accueil riepen dat ze niet ver voor lagen en dat ik nog wel een aantal kon inhalen. Dit gaf mij een goed gevoel en ik kon de hele klim het tempo goed volhouden. Vier kilometer voor de top passeerde ik een renner en even later zag ik ook nog nummer 4 en 3 rijden. Helaas heb ik deze op 20 seconde na niet meer kunnen inhalen. Mijn tijd op de Alpe d’Huez was toch nog een acceptabele 50 min 31 sec, uiteindelijk werd ik 5e in een tijd van 6 uur 5 min 7 sec. Even baalde ik ervan dat ik net iets te kort kwam om de nummer 4 en 3 nog bij te halen, maar door mijn inzinking op de Galibier zat er die dag gewoon niets meer in. Toen ik mijn finish tijd zag van 6 uur 5 wat ik toch zeer tevreden. Mijn doel was om top 5 te fietsen onder de 6 uur 10, dit was dus gelukt !!.
’s Avonds hebben wij deze geslaagde week heerlijk afgesloten bij de plaatselijke pizzeria met een over heerlijk quatre fromages pizza met heerlijk wat wijn !!!.
Volgende week maandag 14 jullie weer een koers met mijn club AC Thann.
Dinsdag kwam ook Jurgen Krikke, de patron van Veltec, het team versterken.
Zaterdag was het zover. De weersvoorspellingen waren goed, dus dat zat alvast mee. Daar ik een “warmweer-rijder” ben, kan het mij niet gauw te warm zijn.
Jan had ervoor gezorgd dat er met andere een pact was gesloten, zodat boven op iedere beklimming men klaar stond voor de bevoorrading.
Omdat het toch wel goed bevallen was om op tijd op te staan, hebben wij de trend voor de Marmotte maar voortgezet en om 04.15 uur zijn we opgestaan.
Ik stond redelijk vooraan in het eerste startvak, dus was het niet moeilijk om naar de start naar de voorste linie te rijden. De aanloop naar het stuwmeer in Allemond ging op z’n gemak. Pas aan de voet van de Croix de Fer werd het tempo verhoogt. Ik kon gemakkelijk volgen zonder te hoeven forceren, dat zag er goed uit. Op de top kwamen we met ongeveer 25 man aan wat al aangaf dat het tempo niet erg hoog lag. Het eerste jaar dat ik de Marmotte reed (2006) waren we daar nog maar met 7 man over. Ik had mijn bidons al weg gegooid om snel nieuwe te kunnen aannemen en dan goed voorin te kunnen gaan beginnen aan de technisch lastige afdaling. Ik zag hellaas niemand in Veltec tenue aan de kant van de weg waardoor ik al zoekend een hoop plaatsen verloor en uiteindelijk een bidon van het blad Fiets heb aangenomen.
Inmiddels waren de Italianen en Bert Dekker al ruim aan de afdaling begonnen en hadden direct al een aardige voorsprong genomen. In de eerste paar gevaarlijke bochten ben ik direct aan mijn inhaalrace begonnen met iets meer risico dan ik normaal neem. Het gevolg dat ik toch een bocht miste en door het grind moest uitremmen alvorens de bocht te kunnen nemen. Uiteindelijk is het mij toch nog gelukt om voor het einde van de afdaling in mijn eentje de aansluiting met de kopgroep te maken. De mensen die op de top van de Glandon zouden staan waren door de gendarmerie tegengehouden en konden niet meer op tijd aankomen. Gelukkig hadden ze direct Jan gebeld die aan de voet van de Glandon mij stond op te wachten met verse bidons, gelukkig.
Door het dal werd er goed tempo gereden tot aan de voet van de Telegraphe. Hier werden er diverse prikjes uitgedeeld door Dekker en de twee Italianen, ik kon dat gelukkig goed volgen en voelde mij prima. In de aanloop van de Galibier gingen ze weer aan, ik probeerde te volgen, maar wat even daarvoor geen probleem was, was dat nu wel een probleem. Het wilde daar gewoon niet lukken, en ik werd door diverse andere renners ingehaald die even daarvoor al moesten lossen. Toch niet weer net als vorig jaar, toen had ik het ook al moeilijk daar en kwam ik als 9e over de streep in een tijd van ongeveer 6 uur 17. Niet aan denken dacht ik zelf en gewoon doorgaan !!. Vlak voor de top van de Galibier kwamen er weer enkele renners in het zicht, die moet ik in de afdaling wel weer kunnen inhalen dacht ik. En inderdaad in de afdaling vind ik weer de aansluiting zodat we met drie renners de afdaling afmaken en naar de voet van de Alpe d’Huez fietsen. Ik had goed kunnen eten en drinken en het leek weer beter te gaan. Aan de voet van de Alpe d’Huez reed ik meteen weg van mijn groep en kon een goed tempo maken. Diverse mensen aan de kant waaronder Leon en Monique van hotel Au bon Accueil riepen dat ze niet ver voor lagen en dat ik nog wel een aantal kon inhalen. Dit gaf mij een goed gevoel en ik kon de hele klim het tempo goed volhouden. Vier kilometer voor de top passeerde ik een renner en even later zag ik ook nog nummer 4 en 3 rijden. Helaas heb ik deze op 20 seconde na niet meer kunnen inhalen. Mijn tijd op de Alpe d’Huez was toch nog een acceptabele 50 min 31 sec, uiteindelijk werd ik 5e in een tijd van 6 uur 5 min 7 sec. Even baalde ik ervan dat ik net iets te kort kwam om de nummer 4 en 3 nog bij te halen, maar door mijn inzinking op de Galibier zat er die dag gewoon niets meer in. Toen ik mijn finish tijd zag van 6 uur 5 wat ik toch zeer tevreden. Mijn doel was om top 5 te fietsen onder de 6 uur 10, dit was dus gelukt !!.
’s Avonds hebben wij deze geslaagde week heerlijk afgesloten bij de plaatselijke pizzeria met een over heerlijk quatre fromages pizza met heerlijk wat wijn !!!.
Volgende week maandag 14 jullie weer een koers met mijn club AC Thann.
maandag 7 juli 2008
Dolomieten Marathon
Zondag was het zover. Mijn eerste Dolomieten Marathon. Wat kan en mag ik hier van mijn prestatie verwachten. Volgens de “deskundige” zou dit een cyclo zijn welke mij best zou moeten liggen, niet te lange klimmen en de hele dag op en af. We zullen zien.
Om 04.00 uur moest het hele Veltec-team aan de ontbijttafel zitten in opdracht van Anneleen. Volgens haar is ons lichaam dan goed wakker voor de start om 06.45 uur. Ik hoop maar dat ze gelijk heeft, want vroeg opstaan is niet mijn sterkste kant.
Voor de start stonden wij halverwege het eerste startvak. Dat wil zeggen, Oege Anneleen en ik. Voor Koen en Frederik was het niet gelukt om een startbewijs in het eerste vak te krijgen.
Na de start, in de aanloop naar de Passo Campolongo ben ik direct naar voren gereden, zodat zodra daadwerkelijk beklimming zou beginnen ik goed voorin zou zitten.
Mijn vermoeden was terecht, de beklimming van de Campolongo ging inderdaad in een hoog tempo. Wij kwamen in deze relatief korte klim maar met een groep van ongeveer 15 man op de top aan.
Tijdens de beklimming van de Passo Pordoi reed Corsello (van Team Salieri) direct van de groep weg.
Op de de beklimming van Passo Gardena kwam de reactie van Negrini, die ook alleen weg reed.
Tijdens de 2e beklimming van de Campolongo ontplofte alles, Jones, Burrow en Corradini reden langzaam van mij weg. Ik voelde al dat ik niet kon volgen en besloot mijn eigen tempo te gaan rijden. Samen met Fantini en Patuelli hebben wij in de afdaling van de Campolongo weer aansluiting kunnen maken met Jones, Burrow en Corradini.
Samen zijn wij toen naar de Giau gereden. Daar moest ik Jones, Burrow en Corradini weer laten gaan.
Wel kon ik hier weg rijden van Fantini en Patuelli. Vlak voor de top stond Jones aan de kant, blijkbaar met materiaal pech. Op de beklimming van de Falzarego, de laatste klim van de dag haalde ik Corsello in. Blijkbaar heeft hij Negrini niet kunnen volgen, nadat hij was bijgehaald. Als 5e in 4.09.38 uur kwam ik tenslotte moe maar voldaan over de finish. Hier onder de uitslag:
1. Negrini Emanuele 1974) 4:29.05 ASD Team Salieri 2. Corradini Antonio 1970 4:33.54, ASD Team Salieri
3. Burrow Jamie 1977 4:34.31 Team Guru Parkpre Selle Italia
4. Bulgarelli Fabio 1977 4:36.45 GS Sportissimo Top Level
5. Snel Michel 1972 4:40.22, Veltec Team Gran Fondo
6. Corsello Giuseppe 1971 4:42.02,6 ASD Team Salieri
7. Fantini Ersilio 1967 4:46.51,0 Team Mg.K Vis-Lgl-Look
Omdat de eerste vier een soort “prof”licentie hebben worden zij niet meegenomen in het klassement per leeftijdscategorie, waardoor ik 1e was in de categorie 31 – 36 jaar.Met als resultaat een mooi trofee en een paar veel te kleine Diadore raceschoenen. (dus in de aanbieding, maat 41, tegen ieder aannemelijk bod, nieuw in de doos)
Al met al voor een eerste Dolomieten heb ik mij super vermaakt. Geweldig parcours en een geweldige organisatie !!.Vooraf had ik gezegd als ik bij de 1e 10 in het klassement kan komen, ben ik super tevreden. Dus ben ik super tevreden. Op naar de la Marmote.
Om 04.00 uur moest het hele Veltec-team aan de ontbijttafel zitten in opdracht van Anneleen. Volgens haar is ons lichaam dan goed wakker voor de start om 06.45 uur. Ik hoop maar dat ze gelijk heeft, want vroeg opstaan is niet mijn sterkste kant.
Voor de start stonden wij halverwege het eerste startvak. Dat wil zeggen, Oege Anneleen en ik. Voor Koen en Frederik was het niet gelukt om een startbewijs in het eerste vak te krijgen.
Na de start, in de aanloop naar de Passo Campolongo ben ik direct naar voren gereden, zodat zodra daadwerkelijk beklimming zou beginnen ik goed voorin zou zitten.
Mijn vermoeden was terecht, de beklimming van de Campolongo ging inderdaad in een hoog tempo. Wij kwamen in deze relatief korte klim maar met een groep van ongeveer 15 man op de top aan.
Tijdens de beklimming van de Passo Pordoi reed Corsello (van Team Salieri) direct van de groep weg.
Op de de beklimming van Passo Gardena kwam de reactie van Negrini, die ook alleen weg reed.
Tijdens de 2e beklimming van de Campolongo ontplofte alles, Jones, Burrow en Corradini reden langzaam van mij weg. Ik voelde al dat ik niet kon volgen en besloot mijn eigen tempo te gaan rijden. Samen met Fantini en Patuelli hebben wij in de afdaling van de Campolongo weer aansluiting kunnen maken met Jones, Burrow en Corradini.
Samen zijn wij toen naar de Giau gereden. Daar moest ik Jones, Burrow en Corradini weer laten gaan.
Wel kon ik hier weg rijden van Fantini en Patuelli. Vlak voor de top stond Jones aan de kant, blijkbaar met materiaal pech. Op de beklimming van de Falzarego, de laatste klim van de dag haalde ik Corsello in. Blijkbaar heeft hij Negrini niet kunnen volgen, nadat hij was bijgehaald. Als 5e in 4.09.38 uur kwam ik tenslotte moe maar voldaan over de finish. Hier onder de uitslag:
1. Negrini Emanuele 1974) 4:29.05 ASD Team Salieri 2. Corradini Antonio 1970 4:33.54, ASD Team Salieri
3. Burrow Jamie 1977 4:34.31 Team Guru Parkpre Selle Italia
4. Bulgarelli Fabio 1977 4:36.45 GS Sportissimo Top Level
5. Snel Michel 1972 4:40.22, Veltec Team Gran Fondo
6. Corsello Giuseppe 1971 4:42.02,6 ASD Team Salieri
7. Fantini Ersilio 1967 4:46.51,0 Team Mg.K Vis-Lgl-Look
Omdat de eerste vier een soort “prof”licentie hebben worden zij niet meegenomen in het klassement per leeftijdscategorie, waardoor ik 1e was in de categorie 31 – 36 jaar.Met als resultaat een mooi trofee en een paar veel te kleine Diadore raceschoenen. (dus in de aanbieding, maat 41, tegen ieder aannemelijk bod, nieuw in de doos)
Al met al voor een eerste Dolomieten heb ik mij super vermaakt. Geweldig parcours en een geweldige organisatie !!.Vooraf had ik gezegd als ik bij de 1e 10 in het klassement kan komen, ben ik super tevreden. Dus ben ik super tevreden. Op naar de la Marmote.
Abonneren op:
Posts (Atom)
